21η Πανελλήνια συγκέντρωση μοτοσυκλετιστών;

Κείμενο & Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης

Η συγκέντρωση μοτοσυκλέτας είναι κάτι που πάντα εξιτάρει τους μοτοσυκλετιστές. Για πολλούς είναι ένα όνειρο που ψάχνει απεγνωσμένα να πραγματοποιηθεί. Έτσι και εμείς, θέλαμε απεγνωσμένα να δώσουμε το παρόν σε μια Πανελλήνια συγκέντρωση μοτοσυκλέτας, το οποίο κια πράξαμε.
Μετά από αυτόν το πρόλογο, θα απορείτε βέβαια προς τι ερωτηματικό στον τίτλο του post. Μα γιατί ακριβώς -αν και έχουν περάσει αρκετά χρόνια- ακόμα αναρωτούμε αν πρόκειται για συγκέντρωση μοτοσυκλετιστών ή επιδειξιμανών. Η απορία αυτή δημιουργήθηκε αφού έγινα αυτόπτης μάρτυρας των εξής περιστατικών:

  • Μοτοσυκλέτες ερχόταν και έφευγαν μόνο σε τρέιλερ καθώς οι κάτοχοι τους προτιμούσαν να μετακινηθούν με τα αυτοκίνητα τους…

  • Δεκάδες λάστιχα συνόδευαν αρκετές μοτοσυκλέτες οι οποίες συνολικά δεν πρέπει να έγραψαν παραπάνω από 10 χλμ απόσταση στο κοντέρ τους…

  • Ο προστατευτικός εξοπλισμός απείχε με την ανοχή των διοργανωτών μέχρι και από το μοτοπαιχνίδια…

  • Το Motocross με σορτσάκι και τσόκαρο πρέπει να κατοχυρωθεί σαν παγκόσμια πρωτοτυπία…

  • Η αγάπη προς την μοτοσυκλέτα εκδηλωνόταν με το να έχεις ανοικτό το γκάζι μέχρι να σπάσει ο κινητήρας…

  • Αρκετοί «μοτοσυκλετιστές» είχαν ξεχάσει να φέρουν την εξάτμιση της μοτοσυκλέτας τους. Ψιλά γράμματα…

  • Ας αφήσω όμως τις «γκρίνιες» και ας περάσω στην δικιά μας μοτοβόλτα:

    Κανονίζαμε για κανά μήνα να οδεύσουμε προς το Δρέπανο Ηγουμενίτσας όπου και γινόταν η 21η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών. Λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο όμως. Δύο μέρες πριν αναχωρήσουμε, οι ναυτεργάτες εξαγγέλλουν απεργία και τα καράβια παραμένουν δεμένα στα λιμάνια. Μαθαίνουμε όμως πως υπάρχει μια πιθανότητα τα καράβια να φύγουν την επόμενη. Μπορεί να χάσαμε μια μέρα αλλά απ’ το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα που λέει και η λαϊκή παροιμία.
    Η επομένη έρχεται, οι ώρες κυλάνε, έχει πάει 11:00 το βράδυ αλλά καμία αναγγελία για άρση της απεργίας. Μας πιάνει απελπισία και ετοιμαζόμαστε να πάμε να σβήσουμε τους καημούς μας με αλκοόλ, όταν χτυπάει το τηλέφωνο μου. Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου ποιος ή ποια ήταν στην άλλη πλευρά τη γραμμής. Το μόνο που θυμάμαι ήταν πως ήταν η πιο γλυκιά φωνή που μπορούσα ν’ ακούσω και η οποία ξεστόμισε τα εξής: «Έληξε η απεργία, το καράβι αναχωρεί σε 45 λεπτά».
    Ακολουθούν σκηνές πανικού. Ειδοποιώ τους υπόλοιπους ενώ ταυτόχρονα πετάω μες το tank bag ότι βρίσκω μπροστά μου. Φορτώνω στο Transalp μου σκηνή και υπνόσακο και φεύγω βολίδα για Σούδα.
    Στο καράβι καταφέρνουμε να φτάσουμε οι εξής: Εγώ με Transalp 650, ο Μήτσος με Husqvarna TE 610, ο Στράτος με DR 650, o Σταύρος με Monster 600, ο Γιάννης με Transalp 650 και ο Γιώργος με BMW F 650. Ο μόνος που «λάκισε» ήταν ο Θόδωρας με Fazer 600.
    Το καράβι εν τέλει αναχωρεί 2 ώρες αργότερα. Τσάμπα το τρέξιμο και ο πανικός…..

    Ημέρα 1η, Πειραιάς – Ηγουμενίτσα
    Στον Πειραιά προσθέτετε στο παρεάκι μας και ο Γιώργος με Ducati Sport 750. Λόγω του χτεσινού πανικού κανείς δεν είχε προλάβει να βάλει βενζίνα. Έτσι οδεύουμε προς το πρώτο βενζινάδικο για φουλάρισμα. Το Transalp του Γιάννη αγκομαχεί για λίγο, μέχρι που δεν βρίσκει άλλη σταλιά βενζίνα να ρουφήξει και σβήνει. Ο Γιώργος με το Ducati αναλαμβάνει να τον σπρώχνει απ’ τον πατητήρα μέχρι το 1ο βενζινάδικο. Ευτυχώς το βενζινάδικο είναι κανά χιλιόμετρο παρακάτω.
    Έχουμε επιλέξει να τραβήξουμε προς Θήβα μετά προς Δελφούς, Μεσολόγγι, Αγρίνο, Αμφιλοχία και τέλος Ηγουμενίτσα. Γύρω στα 500 χλμ.

    1η στάση στην Αράχωβα για καφεδάκι μες τη δροσιά και στη συνέχεια Γαλαξίδι για φαγητό. Εκεί συναντάμε κάποια παιδιά απ’ τη λέσχη μοτοσυκλετιστών του Αγίου Νικολάου όπου τραβάνε και αυτοί για Ηγουμενίτσα. Ανταλλάζουμε συστάσεις, πειράγματα, ιστορίες και συνεχίζουμε την διαδρομή μας. Ο Στράτος έχει αρχίσει να κουράζετε και η στάση στην Αμφιλοχία θεωρείτε απαραίτητη. Δροσιζόμαστε μέχρι να συνέλθει και συνεχίζουμε για τα τελευταία 150 χιλιόμετρα μέχρι την Ηγουμενίτσα.
    Έχει γίνει κάποιο ατύχημα λίγο πριν μπούμε στην πόλη. Μια μοτοσυκλέτα είχε καρφωθεί πάνω σε ένα ταξί αρχικά και στη συνέχεια σε κάποιο δέντρο. Το ασθενοφόρο είχε ήδη πάρει τον οδηγό της μοτοσυκλέτας, νεκρό όπως έμαθα αργότερα. Αναρωτιέμαι αν η Πανελλήνια συγκέντρωση είναι γιορτή ή πένθος για τη μοτοσυκλέτα…..

    Έχει αρχίσει να σουρουπώνει όταν φτάνουμε επιτέλους στο Δρέπανο. Γίνεται χαμός. Μετά τα τυπικά -μπλουζάκια, αυτοκόλλητα κτλπ- τραβάμε προς ανεύρεσης καβάντσας για να τοποθετήσουμε τις τρεις σκηνές μας. Αμ’ δε… Δεν πέφτει καρφίτσα. Μετά από αρκετό ψάξιμο βρίσκουμε ένα σημείο στο οποίο λέμε δεν θα έχει και φασαρία. Έτσι νομίζαμε τουλάχιστον. Στήνουμε σκηνές και οδεύουμε για βόλτα μέσα στον χώρο της συγκέντρωσης. Μηχανάκια φτιαγμένα, καμένα και τελειωμένα πλαισιωνόταν από αναβάτες φτιαγμένους, καμένους και τελειωμένους. Μια τέλεια αρμονία…
    Οι εικόνες αυτές μας κάνουν να αλλάξουμε γρήγορα τα πλάνα μας και τραβάμε για μάσα στον παραλιακό δρόμο της Ηγουμενίτσας. Φυσικά και εκεί γίνεται χαμός και με το ζόρι βρίσκουμε τραπέζι να κάτσουμε. Τρώμε μετά μουσικής υπόκρουσης κινητήρων που σκάνε, ενώ οι μυρωδιές του φαγητού καλύπτονται από τις μυρωδιές καμένων ελαστικών λόγω burn out. Όλα αυτά γίνονται υπό την ανοχή της αστυνομίας η οποία απλά βολτάρει ανάμεσα τους.
    Είναι ήδη περασμένα μεσάνυχτα και η κούραση μας έχει καταβάλει όλους. Οδηγούμαστε πίσω στις σκηνές για να πέσουμε στις αγκαλιές του Ορφέα. Ο Ορφέας δηλώνει απών, καθώς κάτι «μοτοσυκλετιστές» με μοτοσακά άνευ εξατμίσεων, τον έχουν μάλλον τρομάξει. Οι προσευχές μας τελικός εισακούστηκαν και τα «τενεκεδάκια τους» σπάνε γύρω στις τέσσερις το πρωί. Η αγκαλιά του Ορφέα μας υποδέχεται πέντε δευτερόλεπτα αργότερα.

    Ημέρα 2η, Ηγουμενίτσα – Πάργα – Ηγουμενίτσα
    Πριν κλείσουμε 2 ώρες ύπνο μας ξυπνάει κάποιος τελειωμένος που προσπαθεί να «βουτήξει» το DR του Στράτου. «Ρε φίλε τι κάνεις εκεί;» τον ρωτάμε. «Παίρνω το μηχανάκι μου» απαντά αυτός. «Φίλε το μηχανάκι δεν είναι δικό σου» του λέμε. «Ρε δεν ξέρω εγώ το Yamaha μου» απαντά. Και εκεί κάπου αρχίζει η κωμωδία. Τι ότι αλλάξαμε τα αυτοκόλλητα και βάλαμε Suzuki για να τον μπερδέψουμε, τι ότι αλλάξαμε πινακίδες κυκλοφορίας, το βάψαμε κιόλας κτλπ. Μετά από μισή ώρα αλληλοδούλεμα και μιας και ο τύπος δεν έλεγε να ξεκολλήσει αναγκαστήκαμε να φωνάξουμε τους υπεύθυνους της συγκέντρωσης για να τον αναμαζέψουνε.
    Απολογισμός, γελάσαμε με την ψυχή μας -και ακόμα γελάμε όποτε θυμόμαστε την ιστορία- αλλά χάσαμε τον ύπνο μας την ώρα που τα «θηρία» ήταν λιώμα από το χτεσινό αλκοόλ και είχε ησυχία στο κάμπινγκ. Με μισανοιγμένο μάτι βρίσκουμε το δρόμο για τη θάλασσα -σιγά το δύσκολο για όσους ξέρουν από Δρέπανο- και στη συνέχεια οδηγούμαστε σε μια μικρή καφετέρια εντός του χώρου για καφεδάκι. Ο χάρτης απλώνετε στο τραπέζι και ο Σταύρος μας λέει πως έχει ακούσει καλά λόγια για την Πάργα.
    Διαφωνίες δεν υπήρχαν -που δύναμη για τέτοια πράγματα- και με γοργές κινήσεις καβαλάμε τα μοτοσακά μας και οδεύουμε για Πάργα. Το ίδιο μάλλον έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι που βρισκόταν στη συγκέντρωση μοτοσυκλέτας. Στο μικρό και γραφικό χωριουδάκι δεν έπεφτε κυριολεκτικά καρφίτσα.
    Ο χαμός που επικρατούσε μας οδηγεί να αναχωρήσουμε προς κάτι πιο ερημικό. Βλέπουμε μια παραλία από ψηλά και καταφέρνουμε να βρούμε τον χωματόδρομο που οδηγεί σε αυτήν. Βουτάμε, ξαπλώνουμε ρίχνουμε και ένα ψιλουπνάκο για να συμπληρώσουμε την χτεσινή μας απώλεια και μετά οδηγούμεθα στην παραπλήσια ταβέρνα η οποία αναλαμβάνει εύκολα να σβήσει την πείνα μας.
    Πίσω στο κάμπινγκ για να παρακολουθήσουμε τα χάπενινγκ. Αν και έχουμε αργήσει αρκετά προλαβαίνουμε το enduro με παντόφλα και σορτσάκι. Απογοητευόμαστε πλήρως και δεν παρακολουθούμαι άλλο. Κάνουμε extreme sports βολτάροντας στο κάμπινγκ, ανάμεσα σε δεκάδες «κάγκουρους» που κάνουν σούζες, έντο, κολιές, οκτάρια, burn out και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας….

    image2.jpg

    Σουρουπώνει και ετοιμαζόμαστε για το καλύτερο happening της εκδήλωσης κατ’ εμέ. Ο Τζίμης Πανούσης δίνει τα ρέστα του επί σκηνής. Από κάτω γίνεται πανικός. Οι ψησταριές δεν προλαβαίνουν να ψήνουν σουβλάκια και οι μπύρες δεν προλαβαίνουν να παγώσουν. Μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα ο Πανούσης μας καληνυχτίζει και ο κόσμος αραιώνει. Το τοπίο μοιάζει βομβαρδισμένο. Εκατοντάδες κουτάκια μπύρας πεταμένα δεξιά και αριστερά.
    Οδηγούμαστε πίσω στις σκηνές. Είναι πιο ήσυχα σήμερα. Οι περισσότεροι φεύγουν ή έχουν φύγει ήδη. Αποκοιμόμαστε δευτερόλεπτα αργότερα…

    Ημέρα 3η, Ηγουμενίτσα – Πειραιάς
    Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς για να κάνουμε χαλαρό ταξιδάκι προς Πειραιά μέσω Πάτρας αυτή τη φορά. Πριν ξεκινήσουμε οδεύουμε σε κάποιο σαντουιτσάδικο για πρωινό. Το τηλέφωνο του Γιώργου χτυπά. Τον ψάχνουν επειγόντως απ’ την δουλειά. Αποχαιρετιζόμαστε και φεύγει σφαίρα για Αθήνα. Εμείς κατηφορίζουμε σιγά-σιγά. Πηγαίνουμε από Πρέβεζα και παίρνουμε το καραβάκι για απέναντι. Σημ: το τούνελ δεν είχε παραδοθεί ακόμα. Δεύτερο καραβάκι από Ρίο-Αντίρριο. Ούτε η γέφυρα υπήρχε τότε…. Αράζουμε Ρίο για καφεδάκι και ξεκούραση.

    image3.jpg image4.jpg

    Αναχωρούμε λίγο αργότερα με κατεύθυνση Πειραιά. Στο δρόμο ένα παλικάρι με Africa έχει μείνει από βενζίνα. Τον φορτώνουμε και τον πηγαίνουμε στο πλησιέστερο βενζινάδικο. Παίρνει ένα μπετόνι βενζίνα και επιστρέφουμε στην μοτοσυκλέτα του. Μας ευχαριστεί και εμείς συνεχίζουμε προς Πειραιά.
    Ο Στράτος έχει αρχίζει να κουράζετε πάλι. Ο Γιάννης παίρνει το DR του και του δίνει το Transalp. Δεν του ‘φταιγε αυτό φυσικά. Ξαναλλάζουν μετά από μερικά χιλιόμετρα. Αν και έχουμε χρόνο ψιλοαγχωνόμαστε μήπως και συναντήσουμε κίνηση στην Κακιά Σκάλα και χάσουμε το καράβι. Εν τέλει η Κακιά Σκάλα έχει κίνηση, αλλά ευτυχώς όχι υπερβολική. Φτάνουμε Πειραιά στην ώρα μας και οδεύουμε προς κάποιο fast food για μάσα πριν επιβιβαστούμε στο καράβι.

    Επίλογος
    Ποτέ δεν λες ότι κάτι δεν σ’ αρέσει αν δεν το δοκιμάσεις. Έτσι και εμείς. Δοκιμάσαμε, αλλά ευχαριστούμε κύριοι, δεν θα ξαναπάρουμε. Ήταν η πρώτη και η τελευταία Πανελλήνια συγκέντρωση «μοτοσυκλέτας» για εμάς…

    Clopy rights: Οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι τραβηγμένες από εμάς. Έχουν αναμαζευτεί παλαιότερα από το net αλλά δεν ενθυμούμαι -βλέπε αλτσχάιμερ- από που για να αποδώσω τα εύσημα. Τέσπα, ας είναι καλά το παλικάρι ή τα παλικάρια που τις ανέβασαν. Κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση:

    pan_01.jpg pan_02.jpg pan_03.jpg pan_04.jpg pan_05.jpg pan_06.jpg pan_07.jpg pan_08.jpg pan_09.jpg pan_10.jpg pan_11.jpg pan_12.jpg pan_13.jpg pan_14.jpg pan_15.jpg pan_16.jpg pan_17.jpg pan_18.jpg pan_19.jpg pan_20.jpg pan_20.jpg pan_22.jpg

    Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed. Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή trackback από το δικό σας site.