Αρχείο της Κατηγορίας «Βουλγαρία»

Πράσινες διαδρομές στα Βαλκάνια, επεισόδιο 5ο

Κείμενο & φωτογραφίες: Παπαντωνίου Δημήτρης

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ

Έχω ξαναγράψει σε προηγούμενο ταξιδιωτικό μου για τα Βαλκάνια ότι η οικονομική στενότητα των τελευταίων χρόνων μας οδήγησε να γνωρίσουμε τόπους που σε άλλες εποχές δεν θα τους είχαμε ούτε για φτύσιμο. Χώρες, όπως αυτή που επισκεφθήκαμε στην παρούσα φάση, τις αναφέραμε πάντα για κάτι αρνητικό. Είτε ότι είναι κλέφτες, είτε ότι είναι εγκληματίες, είτε να λέμε εκφράσεις τύπου «που να πάμε εκεί, αυτοί δεν έχουν να φάνε». Το «έχει ο καιρός γυρίσματα» βέβαια δεν το είχαμε ποτέ στο πίσω μέρος του μυαλού μας και να που ήρθε ο καιρός για μια βόλτα σε μια βαλκανική χώρα να θεωρείται πολυτέλεια.

Balkans vol 5
Ανάγνωση του υπολοίπου… »

RoGASmaniacs (με κάμποσες Βουλγάρικες πινελιές)

Κείμενο & Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Ιάκωβος Σουργουτσίδης
με μερικές προσθήκες φωτό των υπόλοιπων συνταξιδευτών

Ήταν μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη… όχι, δεν είναι εισαγωγή από ταινία θρίλερ, αν και τώρα που το σκέφτομαι μες το μισοσκόταδο και κάτω από το τρεμόπαιγμα του μικρού κεριού που βρισκόταν στο τραπέζι, ο Ιάκωβος έφερνε λίγο σε δράκουλα. Τα ζεστά ρακόμελα βοήθησαν για να ομορφύνει λίγο, αλλά με το που άδειασε το καραφάκι η εικόνα του δράκουλα ξαναεμφανίστηκε μπροστά μου. Άλλοι μπορεί να τρόμαζαν, αλλά το δικό μου αρρωστημένο μυαλό έκανε συνειρμούς με μαγικές διαδρομές στη χώρα του δράκουλα… ή του Ιάκωβου, όπως θέλετε πάρ’ τε το. Αυτό το “κάδρο” απέναντι μου έφτανε για να ξυπνήσει αναμνήσεις από τα μαγικά ταξίδια στο Mugello το 2010, στις Άλπεις και καπάκι στην Σκωτία το 2011. Ρε ακαμάτη, μήπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να κυλήσουμε πάλι τις ρόδες παρέα;

RoGASmaniacs
Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Ex – Yugoslavia: χτίζοντας γέφυρες και γκρεμίζοντας τείχη

Κείμενο – φωτογραφίες: Κυπραίος Μερκούριος – Στυλιανός

Νιώθω μια απέραντη ευτυχία, κάθε φορά που βλέπω ανθρώπους από διαφορετικούς κόσμους να προσπαθούν να χτίσουν γέφυρες μεταξύ τους και να γκρεμίζουν τα όποια τείχη τους χωρίζουν. Και το ταξίδι με μοτοσυκλέτα, καταφέρνει να χτίσει αυτές τις γέφυρες και να γκρεμίσει αυτά τα τείχη. To γιατί, μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά πολύ εύκολο να το αντιληφθώ, κάθε φορά που αφήνω δυο ρόδες να κυλούν τα όνειρά μου.

Ίσως, αν προσπαθήσουμε να χτίσουμε γέφυρες και να γκρεμίσουμε τα τείχη, κάποια στιγμή να καταλάβουμε το αυτονόητο. Πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί. Υπάρχουν μόνο, καλοί και κακοί άνθρωποι. Όπως στη μοτοσυκλέτα, τη διαφορά την κάνει ο αναβάτης, έτσι και τη διαφορά για έναν χαρακτηρισμό, την κάνει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που βρίσκομαι πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, αισθάνομαι πως δεν έχω κάποια συγκεκριμένη πατρίδα, θρησκεία, ταυτότητα ή κάτι τέτοιο που να προσδιορίζει την ύπαρξή μου και να με διακρίνει από τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτού του πλανήτη.

Πιστεύω πως η πατρίδα του ταξιδιώτη είναι ο κόσμος όλος και όχι ένα κομμάτι γης που περικλείεται από αυτές τις χαρακιές στο σώμα του πλανήτη, τα σύνορα. Κι αυτή η ρημάδα η κατασκευή που λέγεται μοτοσυκλέτα, δεν χαμπαριάζει από δαύτα. Μια ζωή θα τα περνάει και μια ζωή θα τα παραβιάζει, βρίσκοντας πάντα τον δρόμο προς την “ελευθερία”…

Mostar
Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Πράσινες διαδρομές στα Βαλκάνια, επεισόδιο 2ο

Κείμενο: Παπαντωνίου Δημήτρης
Φωτογραφίες: Παπαντωνίου Δημήτρης, Αχυρόπουλος Κυριάκος, Κορλός Αντρέας

Και πάλι στα Βαλκάνια… και πάλι στον αγαπημένο μου προορισμό… και πάλι σε δρόμους που φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις παλαιών διαδρόμων και δημιουργούν προσμονή νέων… και πάλι σε χώρους που μου προκαλούν την θετική αύρα που χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου…
Βαλκάνια λοιπόν, με την παρέα φίλων αγαπημένων, ανθρώπων που γίνονται σύντροφοι για όλες αυτές τις μέρες. Ανθρώπων που σε βοηθούν με την παρουσία τους και μόνο, να διασκεδάσεις και να έρθεις πιο κοντά με αυτό που αγαπάς περισσότερο: την μοτοσυκλετιστική ταξιδιωτική εμπειρία…


Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Balkan Express the Black Ribbon Tour

Κείμενο & Φωτογραφίες: Κώστας Πετράκης
www.kostaspetrakis.com

Όσα πράγματα και να κάνεις στην ζωή σου, όσα ταξίδια και να γευτείς… σαν το ταξίδι στους 2 τροχούς δεν υπάρχει άλλο.
Κάπως έτσι γευόμαστε όλοι εμείς την τρέλα της ζωής, κάπως έτσι δενόμαστε μεταξύ μας και ας μην γνωριζόμαστε. Άλλωστε μια χαιρετούρα από «συνάδερφο» στον δρόμο ίσως είναι το καλύτερο τονωτικό τις στιγμές που νιώθεις ότι τα χιλιόμετρα μαζεύτηκαν και σε κούρασαν.

Η χώρα μας… και όχι μόνο, έπεσε σε δύσκολους καιρούς. Οι άνθρωποι θέλοντας και μη αναγκάστηκαν να περιορίσουν τις στιγμές χαράς τους και παράλληλα να περιορίσουν αυτά που τους κάνουν χαρούμενους. Μένω με μια γλυκιά ανάμνηση… πριν λίγα χρόνια τα τηλέφωνα χτυπάγανε σαν τρελά κάθε εβδομάδα από τις παρέες που ανυπομονούσαν εκείνο το Σαββάτο ή την Κυριακή για να γράψουν λίγα χιλιόμετρα, να βρεθούν σε κάποιο προορισμό και να μαζέψουν στιγμές και δυνάμεις για την εβδομάδα που ερχότανε. Τα τηλέφωνα ελαττώθηκαν μέχρι που σταμάτησαν… από όλες τις μεριές. Πως άλλωστε να σκεφτείς πράγματα όταν καθημερινά πρέπει να σκεφτείς για το που θα βρίσκεσαι τις επόμενες μέρες σε αυτό το μπάχαλο που κυριαρχεί τόσο στα προσωπικά όσο και στα επαγγελματικά.


Ανάγνωση του υπολοίπου… »