Από την αυγή στο σούρουπο…

Κείμενο & Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης

Ώρες, ώρες έχουμε κάτι ιδέες που με κάνουν να ανησυχώ. Δεν ξέρω τι φταίει… Ίσως ο παλιμπαιδισμός μας… Ίσως πάλι η τρέλα μας για περιπέτεια σε συνδυασμό πάντα με τη μυρωδιά του αγνώστου. Μια μυρωδιά, που εκτός από τη μύτη, προσπαθεί μάλλον να μας σπάσει και τα κόκαλα…

And so the story goes
Αρχές Οκτωβρίου οι «συνήθεις ύποπτοι» -για όσους δεν παρακολουθούν τα ταξιδιωτικά του blog, οι συνήθεις ύποπτοι είναι ο Νίκος Αγγελάκης, ο Γιώργος Καλατζάκης και η αφεντιά μου-, στριμώχνονται σε ένα τραπεζάκι γνωστής μπυραρίας της πόλης, για να συζητήσουν το τι θα κάνουν εφέτος. Μαζί τους αρκετοί ακόμα φίλοι οι οποίοι δήλωσαν πρόθυμοι να ακολουθήσουν σε ότι παλαβομάρα σχεδιάσουμε να κάνουμε φέτος. Ας πρόσεχαν…
Η κουβέντα ως συνήθως δεν επικεντρώνεται πουθενά και ανάμεσα στις φιλοσοφίες, παραφιλολογίες και θεωρίες ακούγονται πεταχτά τα παρακάτω:
Στέλιος: Έχω διαβάσει για ένα υπερμαραθώνιο που διασχίζει ορεινώς όλη την Κρήτη.
Γιώργος: Καλό ακούγεται. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από Κάτω Ζάκρο και να καταλήξουμε Σφηνάρι.
Αλέξης: Θα έχει πολύ χωματόδρομο όμως δεν γίνεται με τις μοτοσυκλέτες μας.
Νίκος: Εγώ λέω να νοικιάσουμε εντουράκια.
Μήτσος: Να πάρουμε 250αρια το πολύ.
Μενέλαος: Εγώ λόγω δουλειάς μπορώ μόνο το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Όλοι: ΟΚ έκλεισε…

Μερικές μέρες αργότερα, οι έξι παραπάνω συν την μεταγραφή της τελευταίας στιγμής που ακούει στο όνομα Μανώλης , φορτώνουν τα μοτοσακά τους υπό βροχής και μετά από τη συνηθισμένη πια καθυστέρηση της μιας ώρας -και βάλε-, αναχωρούν για το οδοιπορικό τους.


Gentlemen push your bikes
Το να φτάσεις Κάτω Ζάκρο από Χανιά μέσω εθνικής με 200άρια και 250άρια εντουράκια, τα οποία κινούνται λίγο πιο γρήγορα από ταινίες του Αγγελόπουλου, είναι κάλλιστα ένας καλός λόγος για να αρχίσεις να έχεις υπαρξιακά προβλήματα. Στο παραπάνω σκηνικό προσθέστε και μια καταιγίδα που μας έκανε παρέα από το Ρέθυμνο έως το Ηράκλειο, κάτι σκούτερ που μας περνούσαν σαν σταματημένους και τα τρομερά ελαστικά των μοτοσακών -τα οποία μάλλον δεν είχαν αλλαχτεί ποτέ- όπου αντιμετώπιζαν την άσφαλτο σαν πάγο!
Οι επικίνδυνες αποστολές λαβαίνουν τέλος γύρω στις 12:30 το βράδυ όπου καταφθάνουμε στην παραλία της Κάτω Ζάκρου. Στήνουμε σκηνές και αράζουμε για κουβεντούλα η οποία κρατάει τα βλέφαρα ανοικτά για αρκετές ώρες. Ο ύπνος λιγοστός καθώς κανείς μας δεν θέλει να χάσει την μαγευτική ανατολή του ηλίου…



Το πρότζεκτ μας ήταν να απολαύσουμε την δύση του ηλίου την επόμενη στο Σφηνάρι. Αρκετά φιλόδοξο και ίσως ακατόρθωτο, αλλά θέλαμε να βάλουμε ένα στόχο. Επίσης είχαν πέσει στοιχήματα για το ποιος θα πέσει πρώτος και για το ποιανού μοτοσυκλέτα θα μείνει πρώτη από βλάβη. Όσο αναφορά την σαβούρδα, ομόφωνα όλοι είχαν ποντάρει στον Νίκο ενώ για την βλάβη το ματς ήταν αμφίρροπο με την πλάστιγγα να γέρνει προς την πλευρά του Μήτσου.

Επόμενη Σελίδα »

Σελίδες: 1 2 3
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed. Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή trackback από το δικό σας site.