Highland Riders


6 Αυγούστου, To the land’s end (χλμ 354)

Το κατά τα άλλα όμορφο κατάλυμά μας, έχει ακριβούτσικο πρωινό με έξτρα χρέωση. Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε καθώς έχουμε φροντίσει να προμηθευτούμε τα απαραίτητα από κάποιο σούπερ μάρκετ κατά την χτεσινή διαδρομή. Τσιμπολογάμε τα σάντουιτς/κρουασάν οι των ανθυγιεινών και τους χουρμάδες/ξηρά καρπά οι των υγιεινών, φτιάζω και μια κουταλάτη φραπεδιά (από το στρατό είχα να φτιάξω κουταλάτη) και αναχωρούμε παρέα με μια ελαφριά συννεφιά για να απολαύσουμε την παραλίμνια διαδρομή. Και πάλι δρόμος με μία λωρίδα, αλλά η κίνηση είναι ανύπαρκτη. Μέχρι το Inverness συναντήσαμε 2 αυτοκίνητα!

Διασχίζουμε την πόλη από τον περιφερειακό και μπαίνουμε και πάλι για λίγο στον γρήγορο A9. Σε σύντομο χρόνο βρισκόμαστε λίγο πριν την γέφυρα Cromarty.

Τη διασχίζουμε και αφήνουμε πίσω μας την κεντρική οδική αρτηρία για να χαρούμε ξανά τους “B roads” όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι. Για ακόμη μία φορά μένουμε χαζοί με την ομορφιά του τοπίου.

Και πάνω που νομίζεις πως το συνηθίζεις έρχεται αυτό και σε αποτελειώνει:

Συνεχίζουμε προς Bonar Bridge διασχίζοντας την παλιά γέφυρα κάνοντας μια στάση μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, στους καταρράκτες του Shin. Αγνοούμε το αδιάφορο visitor center στο οποίο μπορείς να δεις ζωντανά σε γιγαντοοθόνη τους καταρράκτες και κατηφορίζουμαι το μικρό μονοπάτι που οδηγεί προς αυτούς.

Οι καταρράκτες από μόνοι τους δεν είναι και τίποτα το σημαντικό. Οι επισκέπτες έρχονται εδώ για άλλο πράγμα. Για να παρακολουθήσουν το αξιοθαύμαστο ταξίδι αναπαραγωγής των σολομών (πολύ νόστιμοι οι σολωμοί ρε παιδιά, εεε; Και πολύ μυστήριοι: Γεννιούνται σ΄αυτό ακριβώς το σημείο του ποταμού, μεγαλώνοντας ξενιτεύονται σε άλλα νερά και επιστρέφουν για αναπαραγωγή αλλά και για να πεθάνουν στο αρχικό σημείο. Απίστευτοι οι μηχανισμοί της φύσης…).

Αράζουμε στο μικρό παρατηρητήριο και περιμένουμε υπομονετικά. Και πάνω που λέμε μπα δεν έχουμε καμία τύχη, ένας τεράστιος σολομός κάνει ένα μεγάλο σάλτο προσπαθώντας να ανέβει τον μικρό καταρράκτη. Οπλίζουμε φωτογραφικές μηχανές και περιμένουμε με το δάκτυλο στην “σκανδάλη”. Ακολουθούν 3-4 άλματα ακόμα σε αραιά διαστήματα αλλά η ταχύτητα του δακτύλου μας αποδείχτηκε αρκετά αργή για να τους προλάβει. Η φωτογραφία λοιπόν είναι copy/paste από την ιστοσελίδα του visitor center.

Επιστρέφουμε στις μοτοσυκλέτες και συνεχίζουμε για να διασχίσουμε μία από τις ομορφότερες διαδρομές του ταξιδιού μας. 113 απολαυστικά χιλιόμετρα σε δρόμους με μία λωρίδα, φυσικά, χωρίς ίχνος κίνησης και ανθρώπινης ζωής…





…περιβαλλόμενοι μόνο από δεκάδες διαφορετικά ζώα. Τροφαντά κοντοπόδαρα αρνάκια με λαγουδίσια αυτιά τα οποία, αντιθέτως με τα δικά μας, δεν έδειχναν να πτοούνται από την παρουσία μας.

Η σχάρα της παρακάτω φωτογραφίας χρησιμεύει πολύ απλά στο να μην αφήνει τα ζώα να περάσουν από αυτήν την περιοχή. Απλά πράγματα… δεν χρειάζονται φράκτες και δεμένα σκυλιά που λιμοκτονούν.

Το ζωικό βασίλειο που συναντήσαμε αποτελούνταν -εκτός από τα αρνάκια- από αγελάδες, άλογα, σκίουρους, λαγούς αλλά και από ένα κοπάδι από τάρανδους οι οποίοι μας παρατηρούσαν από μακρυά!

Επιστροφή στον πολιτισμό με όλα τα μοτοσακά -όλα εκτός το V-Strom- να διψάνε για βενζίνη. Highlands όμως και τα περισσότερα βενζινάδικα είναι ερειπωμένα. Η ρεζέρβα στο Crossrunner ήδη ανάβει όταν περνάμε το πρώτο. Ακολουθούν άλλα δύο κλειστά στα επόμενα χωριά και πάνω που αρχίζουν οι σκέψεις του τύπου “να βρούμε σωληνάκι να κάνουμε ‘αιμόσταξη’ από το V-Strom”, εμφανίζεται ανοικτό βενζινάδικο στην κωμόπολη Wick.
Σκουπίζουμε τον ιδρώτα, φουλάρουμε και συνεχίζουμε προς John o’ Groats. Το “Τέλος της Γης”, όπως το αποκαλούν οι Άγγλοι, δεν αργεί να εμφανιστεί μπροστά μας. Παρκάρουμε μπροστά από την γνωστή συμβολική πινακίδα, η οποία ανήκει σε κάποιο επιχειρηματία της περιοχής. Για να βγάλεις φωτογραφία πρέπει να πληρώσεις 18 λίρες. Όχι όμως αν την βγάλεις από μακριά…

Μερικά μέτρα πιο δίπλα υπάρχει μια άλλη πινακίδα, στον τοίχο κάποιου κτιρίου, στην οποία μπορείς να φωτογραφηθείς χωρίς να τα σκάσεις. Φυσικά και προτιμούμε την δεύτερη.

Παραδίπλα υπάρχει η γνωστή καντίνα όπου ο Ewan McGregor και ο Charles Burman έφαγαν fish & chips κατά την εκκίνηση του Long Way Down. Πραγματικά, αν κρίνω από την καθαριότητα, πρέπει να ήταν ότι πιο extreme έκαναν στο ταξίδι τους.

Εδώ ο καντινιέρης ποζάρει δίπλα στην αναμνηστική φωτογραφία με τους πρωταγωνιστές του Long Way Down… photo from advrider.com

Στο λιμάνι, από το οποίο ξεκινάν τα τα καραβάκια για τα νησιά Orkney, σουλατσάρει μία φώκια!

Αν και επικρατεί μια ελαφριά συννεφιά, το κρύο ξυρίζει, πράγμα που μας κάνει να οδηγηθούμε στο παραπλήσιο καφέ για να ζεστάνουμε το κορμάκι μας με μια καυτή σοκολάτα. Το ρολόι δείχνει 16:30 και μας ενημερώνουν ότι κλείνουν σε 30 λεπτά. Η θερμοκρασία ευτυχώς επανέρχεται γρήγορα σε φυσιολογικά επίπεδα, βγαίνουμαι από το καφέ και αντικρίζουμε αυτό:

Όλα κλείνουν στις 17:00. Αν πάτε μετά, απλά τον ήπιατε…
Συνεχίζουμε προς το φάρο που βρίσκεται στο Duncansby Head, ανατολικά από το John o’ Groats.

Παρκάρουμε και τραβάμε για να χαζέψουμε τα Duncansby Stacks, δύο τεράστιους κωνικούς βράχους οι οποίοι ξεπροβάλλουν μέσα από τη θάλασσα.

Όλη η γύρω περιοχή έχει ενδιαφέρον καθώς είναι στολισμένη με απόκριμα βράχια και μικρά φιόρδ.


Αφού χαζολογάμε για αρκετή ώρα, αναχωρούμε για να προσεγγίσουμε το πραγματικά βορειότερο σημείο της Σκωτίας, το Dunnet Head. Η διαδρομή που οδηγεί προς αυτό, απλά μαγική:



Σύντομα παρατασσόμαστε δίπλα στην πινακίδα που υποδηλώνει ότι αυτό είναι το βορειότερο σημείο της Σκωτίας, για να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφία.

Έχει ξυπνήσει “ο μικρός εξερευνητής” στο Μανώλη, όπου ακολουθώντας ένα παραπλήσιο χωματόδρομο βρίσκει ένα παρατηρητήριο με εκπληκτική θέα.

Κλικ για μεγέθυνση...

Καβάλα και πάλι στις μοτοσυκλέτες και πορεία για τον τελικό σημερινό μας προορισμό, το Thurso και συγκεκριμένα το Scrabster, ένα λιμάνι μερικά χιλιόμετρα πιο έξω. Στην πόλη διεξάγεται κάποια γιορτή, η οποία μας αναγκάζει να “χαθούμε” για λίγο στα στενά προσπαθώντας να προσεγγίζουμε τo Ferry Inn στο οποίο έχουμε κλείσει δωμάτια. Το ξενοδοχείο είναι πραγματικά υπέροχο, ασχέτως αν βρίσκεται σε ένα άσχημο εμπορικό λιμάνι το οποίο εκτός των άλλων κοσμείται και από αρκετές δεξαμενές καυσίμων!
Ο οδηγός μας, λέει, ότι το εστιατόριο του ξενοδοχείου έχει πολύ καλό φαγητό, πράγμα που το εξακριβώνουμε και οι ίδιοι. Μετά το τέλος του δείπνου πέφτει η ιδέα να πάμε στην πόλη να χαζέψουμε την γιορτή. Ο συνδυασμός κούρασης και κρύου προδιαθέτει αρνητικά τους περισσότερους. Μόνο ο Ιάκωβος, ο Κώστας και ο Μανώλης τολμούν. Οι ρέστοι τραβάμε για ένα γρήγορο μπυράκι δίπλα στο άδειο Popay bar, όπου και μας σερβίρει ο θυλικός Ποπάυ…

Τα τελειωμένα γερόντια και οι γερόντισσες πήγαν για ύπνο λοιπόν και οι ακμαίοι πάντα έφηβοι ξεκίνησαν για μια επίσκεψη στη γραφική πόλη όπου προηγουμένως έχουμε δει μεγάλα πανό να διαφημίζουν κάποιο event “GALA”. Είναι δυνατόν να μην πάμε να δούμε τι παίζει; Ανεβαίνουμε στα παρκαρισμένα έξω από το ξενοδοχείο μηχανάκια, εγώ με τον Δάσκαλο πάνω στο Crossrunner και ο αξάδερφος Μανωλιός με το Deauville του. Βάζουμε μπροστά, κάνουμε αναστροφή, πάει μπροστά ο ξάδερφος, γκαζώνει, και ξεχνώντας ότι βρίσκεται στη Σκωτία όπου οδηγούν αριστερά, αυτός πάει δεξιά!! Ντόιιιιιιιινγκ!! Εμείς ευγενέστατοι, κόρνες, μούτζες, που-πα-ρε-γίδι και άλλα τέτοια, τελικά το παίρνει χαμπάρι πριν συμβεί το πολύνεκρο.
Μετά από πέντε χιλιομετράκια νά ΄σου το Thurso. Μη φανταστείτε καμιά τεράστια πόλη με εκατομμύρια κάτοικους – μια μικρή κωμόπολη ήταν η καημένη με δύο κεντρικούς δρόμους όλους κι όλους.

<

p style=”text-align:justify;”>Είχε όμως όμορφα παλιά κτήρια, πεζόδρομο με πολλά μικρά συνοικιακά μαγαζάκια, καθώς κι ένα φαρδύ ποταμό που διέσχιζε ένα μεγάλο καταπράσινο πάρκο.

<

p style=”text-align:justify;”>Όταν φτάσαμε οι τρεις μας κατά τις 23:00 ήταν ήδη κάπως αργά για τα τοπικά δεδομένα, όμως υπήρχε μπόλικος κόσμος ακόμα έξω και μάλιστα μασκαρεμένος. Ρωτήσαμε δύο ψιλοντίρλα κυρίες (τι ψιλο- δηλαδή…) και μας είπαν ότι εκείνη τη βδομάδα είχαν το ετήσιο GALA τους. Ουσιαστικά μασκαράδες κύριοι και κυρίες, αγόρια, κορίτσια, παιδιά, όποιος είχε κέφι ντύνεται και όλοι μαζεύουν λεφτά για την κοινότητα, για τους ίδιους, για τα παιδιά τους και τον τόπο που ζουν. Όμορφα και αγνά πράγματα. Live μπάντες ροκ αλλά και παραδοσιακών συγκροτημάτων με ηλεκτρικές κιθάρες, βιολί και γκάιντες έπαιζαν σε μερικά μπαρ, ενώ το club των εικοσάχρονων είχε μια ουρά μισού οικοδομικού τετραγώνου.

Πολύ ευχάριστη η περπατάδα μας αλλά ώρα να γυρίσουμε πίσω να ξαπλώσουμε γιατί το πρωινό εγερτήριο θα είναι δύσκολο. Καληνύχτα σας… χρρρρ…. ζζζζζζ…..

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed. Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή trackback από το δικό σας site.
24 Σχόλια
  1. Manolis Damianakis says:

    Μπραβο ,ευχομαι να εξαντηλεσετε ολα τα χιλιομετρα της ζωης σας.Καλες βολτες.

  2. ΝΑ ΠΩ ΑΠΛΑ ΣΥΓΧΑΡΙΤΗΡΙΑ.ΕΝΙΩΣΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ(ΗΜΟΥΝ ΤΥΧΕΡΟΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΒΡΑΧΗΚΑ ΚΑΘΟΛΟΥ)
    ΤΟ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΙ
    ΓΕΛΑΣΑ ΠΟΛΥ ΜΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ,ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟ.ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ(ΙΣΩΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ)
    ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ ΚΑΙ ΓΩ ΚΑΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.

    ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΠΕΡΟΧΟΙ.ΜΠΡΑΒΟ

  3. ΚΑΠΟΙΑ( ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΧΑΧΑΧΑΧΑ)

  4. Dimitris Papagiannakis says:

    ΤΕΛΕΙΟ
    ΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΑΣ.TOUR.
    ΝΑΣΤΕ ΚΑΛΑ

  5. Dimitris says:

    Πανεμορφα μερη,καταπληκτικη παρεα,τι αλλο να ζητησει κανεις….

    Σας ευχαριστω ολους για το ομορφο ταξιδι που με πηγατε για ακομη μια φορα….

  6. Ιωαννης Αλυγιζακης Χανια says:

    Μπράβο σε όλους. Να είμαστε ορθοί και για τα επόμενα,

  7. Βασίλης Τσιάμης says:

    Μπράβο παιδιά. Πολύ καλή περιγραφή, ανάλαφρη, γουστόζικη – όχι βαρετή μα και εμπεριστατωμένη εκεί που έπρεπε.
    Να’ χετε πάντα καλούς δρόμους.

  8. Pingback:Ημερολόγιο ταξιδίου σε Highlands - Ireland! - Σελίδα 60 - GS Forum
  9. Θανάσης says:

    Kρίμα που δεν βρεθήκαμε στο Falkirk βρέ παιδιά, ή σε κάποιο άλλο σημείο των Highlands! Πολύ ωραίες διαδρομές, ωραίες φωτό και πάνω απ’ όλα όμορφη και χαρούμενη παρέα!
    Να ‘στε καλά να ταξιδεύετε!

    Jefe

    • Madv says:

      Δεν ήταν γραπτό Θανάση… Ίσως κάποια άλλη φορά σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη (ευχή για να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε) Και εμείς αλλά και εσείς… 😉

  10. tserts says:

    Μπράβο ρε παιδιά! Να έχουμε κι εμείς οι τελούντες εν χειμερία νάρκη (λόγω εκκολαπτόμενων τέκνων) κάτι να διαβάζουμε να τρέχουν τα σάλια ποτάμι…
    Τη Σκωτία και ειδικά πολλά από τα μέρη που περάσατε τα είχα γυρίσει το 2004 αλλά με μεταφορέα σωμάτων (βλέπε τουτού) και πάντα από τότε θέλω να ξαναπάω με μεταφορέα ψυχών (βλέπε μοτόρι). Ίσως το καλύτερο μου οδικό ταξίδι με τρομερά τοπία, κάστρα, λίμνες αλλά κυρίως ανθρώπους φιλόξενους, περήφανους και κεφάτους. Μόνο τα midges να μην είχαν, σουρωτήρι μας κάναν τα διαόλια!
    Το ταξιδιωτικό πλήρες μέχρι το τελευταίο γράμμα, και με όλα όσα ενδιαφέρουν ειδικά τους δίτροχους αναγνώστες, κερασάκι η κριτική του crossrunner, ήθελα να ακούσω από κάποιον σχετικό εντυπώσεις από αυτό το φρούτο και δεν εκπλήσσομαι από την φιλικότητα που έδειξε σε όλους αλλά περίμενα καλύτερη κατανάλωση από έναν honda κινητήρα νέας γενειάς.
    Πάντα τέτοια και καλή συνέχεια, ευχαριστώ για το ανάγνωσμα!

    • Madv says:

      tserts, θενκς για το feedback όσο αναφορά τις μοτοσυκλέτες. Απ’ την αρχή δεν είμασταν σίγουροι αν έπρεπε να το βάλουμε… Εν τέλει αποφασίσαμε να μπει γιατί ίσως κάποιον ενδιαφέρει. Περισσότερο για το Crossruneer που είναι φρέσκο, γιατί τα υπόλοιπα όλοι λίγο-πολύ τα ξέρουμε. Όσο αναφορά το Crossrunner, καίει τον πάτο του όταν ανοίγει το Vtech, δηλαδή πάνω από τις 6000 στροφές.

  11. Stelios says:

    Παίδες, ευχαριστούμαι για τις όμορφες ευχές σας και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που σας άρεσε η διαφορετική παρουσίαση αυτού του ταξιδιωτικού. Σε όσους δεν άρεσε δεν φταίω εγώ, αλλά αυτός ο ακαμάτης ο Ιάκωβος 😉

    Να ‘μαστε όλοι καλά και να ταξιδεύουμε γιατί όπως είπε και ο σοφός Δάσκαλος: «Οι μέρες που δεν είμαστε ταξίδι είναι χαμένες μέρες από τη ζωή μας».

  12. Θεοδωρος says:

    ουφ επιτελους βρηκα χρονο κ το διαβασα ………………
    ……………κ ΜΠΡΑΒΟ τεκνα τελεια οπως παντα……
    αντε και στην επομενη με υγεια

  13. lefteris (από ADV) says:

    Συγχαρητήρια Στέλιο για το φοβερό ταξιδιωτικό!

    Σας ζηλεύω και γιατί για δεύτερο χρόνο τώρα δεν έχω καταφέρει να βγώ εξωτερικό με τη μηχανή (μετά από πέντε συνεχόμενα ταξίδια), αλλά και γιατί τα highlands αποτελούν φοβερό προορισμό για τουρισμό με μοτοσυκλέτα!

    Να είστε καλά, και καλά ταξίδια…

    Λευτέρης

    • Madv says:

      Να ‘σαι καλά Λευτέρη…

      Η Σκωτία ήταν και για μένα ένα “άπιαστο” όνειρο. Ένας μαγικός προορισμός που πραγματικά μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Εύχομαι να το καταφέρεις και εσύ και σύντομα να ξαναπατήσεις τους ευρωπαϊκούς -και οχι μόνο- δρόμους.

  14. Παναγιώτης Λαμπρόγιαννης says:

    Μπραβο για το ωραια σχεδιασμένο ταξιδι, μπραβο για το ζωντανό ταξιδιωτικό!
    Ενδιαφερουσα η επιλογή για αεροπλάνο και νοικιασμα εκει. Ως τώρα σκεφτομαι ετσι για μακρυτερους, πιο απομονωμένους προορισμούς.
    Σκωτία πήγα το 2009. Αθήνα- Durness (ναι εκει πάνω από τη σπηλια Smoo cave ήταν το μακρυτερο σημειο του ταξιδιου) και πισω Αθηνα. ~9000km
    και καθόλου αυτοκινητόδρομος βόρεια της Μαγχης. Η Εγγλέζικη (και Σκωτσεζικη) επαρχία είναι όλα τα λεφτα.
    Η περιγραφή σας ειναι αριστη…
    Μόνο υπνο βρήκα φθηνότερο (χωρις κρατησεις, επιτόπου ψιλοέρευνα για B&B, μεση τιμή 50 λιρες το δικλινο, όλα πεντακαθαρα, εξαιρετικά, Χωρις εξαιρεση, αξιζει
    Α και το tranditional english breakfast , το γουστάρω τρελά
    Καλα χιλιόμετρα και που ξερεις , ο κοσμος έχει πολλές άκρες…

    • Madv says:

      Ευχαριστούμε Παναγιώτη…

      Έχεις απόλυτο δίκιο για την διαμονή. Οι πληροφορίες μας -πριν ξεκινήσουμε- έλεγαν ότι θα βρίσκαμε B&B παντού σε πολύ καλές τιμές. Και γενικά ίσχυε αυτό αν εξαιρέσεις τις περιοχές στα δυτικά της Σκωτίας (Ullapool, Isle of Skye κτλπ). Εκεί πραγματικά δεν έπεφτε καρφίτσα και με το ζόρι έβρισκες ότι είχαν απορρίψει όλοι οι άλλοι. Το ίδιο έπαιζε και για το φαγητό. Εμείς πάντως, λόγω ότι ήμασταν και 8 νομά, προτιμήσαμε να το παίξουμε εκ του ασφαλούς, κλείνοντας νωρίτερα έστω και πιο ακριβά.

      Καλά χιλιόμετρα και σε σένα 😉

  15. Πω πω, καταπληκτικά τοπία… Φύση, τοπία, απίστευτα! Και οι φωτογραφίες υπέροχες! Να ‘στε καλά και να κάνετε πάντα τέτοια!

    • Madv says:

      Σ’ ευχαριστούμε Ηλία. Όντως τα Highlands είναι από τα ομορφότερα μέρη που έχω επισκεφτεί… για να μην πω το ομορφότερο. Απίστευτη φύση και απίστευτες διαφορετικές εικόνες από αυτές που έχουμε συνηθίσει.

      Να ‘σαι καλά και περιμένουμε εναγωνιωδώς την επόμενη σου περιπέτεια…

  16. Πέτρος says:

    Kάποιος ταξιδιωτικός οδηγός γράφει ότι αν δεινόταν όσκαρ τοποθεσίας σίγουρα θα το έπαιρνε η Σκωτία. Εχώ πάει ήδη τρεις φορές και δεν την έχω βαρεθεί. Πάντα έχει καινούργια μέρη να ανακαλύψεις. Μπράβο παιδιά καλά ταξίδια.

Το σχόλιο σας