Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Francois
Έχω προσπαθήσει να ξεκινήσω αυτό το ταξιδιωτικό αρκετές φορές, αλλά καμία φορά από αυτές, δεν κατάφερα να γράψω ούτε μία λέξη…
Υπάρχουν, άραγε, λόγια που να μπορούν να περιγράψουν την περιπέτεια που ζήσαμε;
Υπάρχουν εικόνες ικανές να αποδώσουν έστω και κάτι από τη μαγεία και την απεραντοσύνη των επιβλητικών Ιμαλαίων;
Οι εικόνες, οι στιγμές, τα συναισθήματα… είναι τόσα πολλά και τόσο έντονα που πραγματικά μου φαίνεται αδύνατο να τα αποτυπώσω με ακρίβεια.
Θα το προσπαθήσω, όμως. Γιατί αυτό που ζήσαμε ήταν μοναδικό — και αξίζει να το μοιραστούμε.
Ίσως να εμπνεύσει κι άλλους να ακολουθήσουν.
Πάμε λοιπόν… κι όπου μας βγάλει.
Η ιδέα
Πάμε λίγο τον χρόνο πίσω… Κάπου στην επιστροφή από το ταξίδι μας στα Βαλκάνια το 2023, συναντάμε μερικούς συν-κούζουλους — τον Αντώνη και τον Γιώργο, για την ακρίβεια — καθώς επιστρέφουμε στα πάτρια εδάφη.
Εκεί λοιπόν, καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι στην καταπληκτική Αρβανίτσα, ανάμεσα σε κοψίδια, τσίπουρα και ιστορίες, πετάγεται ο Αντώνης και λέει με μάτια που γυαλίζουν:
«Τι λέτε να πάμε το καλοκαίρι Ιμαλάια;»
Η αυθόρμητη και συλλογική απάντηση ήταν απλή και ξεκάθαρη:
«Σκάσε και τρώγε» — προσπαθώντας να αγνοήσουμε αυτό που μόλις ειπώθηκε.
Αλλά… η ζημιά είχε ήδη γίνει.
Η επιστροφή στην Κρήτη με βρίσκει να μιλάω ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο με τον Αντώνη. Σχεδιάζαμε, υπολογίζαμε, ονειρευόμασταν. Τόσες πολλές ώρες καθημερινής επικοινωνίας, που κάποια στιγμή η γυναίκα μου δεν άντεξε και μου πέταξε την ατάκα:
«Πάλι με το γκομενάκι μιλάς;»
Η ομάδα
Στην αρχή, δεν ήταν λίγοι αυτοί που εξέφρασαν την επιθυμία να έρθουν. Όσο όμως προχωρούσαν οι συζητήσεις και ξεκαθάριζαν οι λεπτομέρειες, μείναμε τέσσερις.
Όχι άδικα — πρόκειται για ένα ταξίδι ακριβό και φαινομενικά “βαρύ”, ειδικά για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το χώμα και τη σκόνη.
Τελικά, οι τέσσερις της παρέας —που πούλησαν τουλάχιστον ένα νεφρό ο καθένας για να βρεθούν στις βουνοπλαγιές των Ιμαλαΐων— είναι:
• τα αδέλφια Αντώνης και Δημήτρης,
• ο συντοπίτης Νικολής,
• και η αφεντομουτσουνάρα μου. 😉
Φωτογραφία φρεσκαδούρα, πριν αρχίσει το ξύλο που φάγαμε
Προετοιμασία
Πίσω από το όλο εγχείρημα υπήρχε ένα γραφείο, το οποίο μας είχε κανονίσει πολλές λεπτομέρειες, μειώνοντας σημαντικά τους πονοκεφάλους της προετοιμασίας. Συνήθως, τα ταξίδια μας τα κανονίζουμε μόνοι μας από το Α έως το Ω, αλλά σε αυτήν την περίπτωση επιλέξαμε να έχουμε κάποια υποστήριξη. Το μετανιώσαμε; ΟΧΙ! Το γιατί θα το διαπιστώσετε στην πορεία του ταξιδιωτικού μας.
Έτσι, μας έμειναν ελάχιστα πράγματα να μας πονοκεφαλιάζουν. Αρχές του 2024, κλείσαμε τα αεροπορικά εισιτήρια, των οποίων οι τιμές πλησίαζαν τα 1000€. Υπήρχαν αρκετές πιο φτηνές επιλογές, αλλά επιλέξαμε μια αξιόπιστη εταιρεία για να είμαστε σίγουροι πως δεν θα ακυρωθεί ή θα αλλάξει κάποια πτήση μας. Επίσης, να σημειώσω ότι οι πιο φτηνές επιλογές δεν παρείχαν δωρεάν αποσκευή, άρα στην τελική ίσως να μην ήταν και πιο φτηνές.
Απαραίτητο για να οδηγήσεις στη χώρα είναι το διεθνές δίπλωμα, το οποίο εκδίδεται ακόμα από μία διαλυμένη ΕΛΠΑ. Λίγο πριν φύγουμε, έσκασε και το σκάνδαλο με το πολύπτυχο του Κωνσταντίνου Μητσάκη, τον οποίο σταμάτησαν και κατάσχεσαν τη μοτοσυκλέτα του στα σύνορα του Πακιστάν. Για όσους έχουν χάσει την ιστορία που μπορεί να συμβεί μόνο στο Ελλαδιστάν, να αναφέρω ότι μετά το συμβάν του Κωνσταντίνου, ανακαλύφθηκε ότι η ΕΛΠΑ εδώ και 4 χρόνια δεν είναι μέλος της FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου), με αποτέλεσμα να μην έχει καμία δικαιοδοσία να εκδίδει το συγκεκριμένο έγγραφο. Σε επικοινωνία μας με την ΕΛΠΑ, μας διαβεβαίωσαν ότι δεν θα έχουμε πρόβλημα — πράγμα που δεν μας εφησύχασε, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή. Ακόμα ένα παράλογο ήταν ότι το κόστος για την έκδοση του διεθνούς διπλώματος ήταν 70€ για τους νησιώτες και 60€ για τους στεριανούς. Και όχι, η διαφορά δεν ήταν τα μεταφορικά…
Τέλος, για την είσοδο στη χώρα χρειάζεται βίζα, της οποίας η αίτηση γίνεται ηλεκτρονικά σε αυτή τη διεύθυνση. Έχει αρκετές ερωτήσεις και, σε μερικές, θυμάμαι ότι έψαχνα στο ίντερνετ τι να απαντήσω. Επειδή τη βίζα τη χρειαζόμασταν νωρίς, είχαμε επιλέξει διάρκεια ενός έτους (η άλλη επιλογή ήταν ενός μήνα, αλλά δεν μπορούσες να κάνεις την αίτηση νωρίτερα — μόνο 1 μήνα πριν), με κόστος 40€. Από την αίτηση μέχρι την έκδοση περνάνε μόνο 10 μέρες, έτσι αρχές Μαΐου είχαμε όλα τα χαρτιά στα χέρια μας.
Εξοπλισμός
Μεγάλος προβληματισμός υπήρχε σχετικά με τον εξοπλισμό που θα κουβαλάμε. Ξέραμε ότι ο καιρός θα μπορούσε να κυμανθεί από 10 έως 40 βαθμούς. Επίσης, η περίοδος που θα βρεθούμε στις κορυφές των Ιμαλαίων είναι η εποχή των μουσώνων και σίγουρα θα φάμε κάποια βροχή — ελπίζουμε όσο το δυνατόν λιγότερη. Τέλος, η διαδρομή μας θα έχει πολύ έως πάρα πολύ χώμα, του οποίου η κατάσταση είναι άγνωστη, καθώς τα πετρώματα της περιοχής είναι σαθρά, με συχνές κατολισθήσεις, και ό,τι συναντάς σήμερα δεν σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο και αύριο.
Με τις παραπάνω σκέψεις, η απόφαση για χειμερινό εξοπλισμό ήταν μονόδρομος. Καλά αδιάβροχα, 3 ζευγάρια γάντια (ένα καλοκαιρινό και δύο πιο χοντρά, ώστε να προλαβαίνουν να στεγνώνουν) και λίγο καθημερινό ρουχισμό, καθώς τις περισσότερες μέρες θα είμαστε μακριά από τον πολιτισμό και δεν θα μας είναι απαραίτητος.
Νερό: Το νερό στη χώρα δεν πίνετε, είναι επικίνδυνο και καλό είναι να αποφεύγεται. Γνωστός Έλληνας μοτοταξιδιώτης την πάτησε άσχημα την ίδια εποχή που βρεθήκαμε κι εμείς στη χώρα, καθώς πλύθηκε απλώς σε μια βρύση στο δρόμο και «άρπαξε» κάποιο μικρόβιο από τα μάτια, με αποτέλεσμα να ανεβάσει υψηλό πυρετό, να νοσηλευτεί και να αναγκαστεί να επιστρέψει στην Ελλάδα για ανάρρωση. Από όσα είχα διαβάσει, έλεγαν να μην έχεις εμπιστοσύνη ούτε στο εμφιαλωμένο νερό, γι’ αυτό φροντίσαμε να προμηθευτούμε (εγώ και ο Νίκος — οι άλλοι το ρίσκαραν) παγούρι με ειδικό φίλτρο, το οποίο συγκρατεί το 99,9% των βακτηρίων και ξένων οργανισμών. Εν κατακλείδι, στο γκρουπ μας κανείς δεν είχε πρόβλημα με το νερό, αν και καταναλώσαμε πολλά λίτρα εμφιαλωμένου.
Ίντερνετ: Η απόκτηση κάρτας SIM, αν δεν έχεις μόνιμη κατοικία στη χώρα, απαγορεύεται… στα χαρτιά τουλάχιστον, καθώς μπορείς να την αποκτήσεις με τη βοήθεια των ντόπιων. Αυτό σκοπεύαμε να κάνουμε, αλλά τελικά δεν προλάβαμε την πρώτη μέρα και μετά δεν υπήρχε η δυνατότητα, καθώς κινούμασταν σε μικρότερες πόλεις. Wi-Fi βρίσκαμε αρκετά πιο εύκολα απ’ ό,τι περιμέναμε, οπότε το ξεχάσαμε σύντομα.
Συνάλλαγμα: Τις περισσότερες ημέρες του ταξιδιού μας θα βρισκόμαστε σε περιοχές με ελάχιστο πληθυσμό και μικρά χωριουδάκια. Οι κάρτες δεν έχουν καμία αξία εκεί, άρα θα χρειαστούμε συνάλλαγμα. Ανταλλακτήρια υπάρχουν παντού, αλλά σας συμβουλεύουμε να αποφύγετε αυτά του αεροδρομίου, καθώς έχουν κακή ισοτιμία. Επίσης, παρατηρήσαμε ότι τα μικρά ανταλλακτήρια, κρυμμένα εκτός των κεντρικών δρόμων, έχουν αρκετά καλύτερη ισοτιμία από αυτά στα κεντρικά σημεία των πόλεων. Κρατήστε μετρητά μαζί σας, λοιπόν, και κάντε συνάλλαγμα σε κάποιο συνοικιακό ανταλλακτήριο.
Φωτογραφία & Βίντεο:
Πραγματικά λαχταρούσα να πάρω το drone μαζί μου για να τραβήξω πλάνα από αυτήν την απεραντοσύνη, αλλά… διαβάζοντας τους νόμους της χώρας, ανακάλυψα ότι τα drone απαγορεύονται για όλους τους επισκέπτες.
Μα… τα παλικάρια από το Greek Adv Riders πώς το πήραν μαζί τους;
Επικοινωνώ με τον Διονύση, ο οποίος —για κακή μου τύχη— μου επιβεβαιώνει αυτό που διάβασα. Τα παιδιά απλώς αγνοούσαν τον νόμο και γι’ αυτό το έβαλαν στις αποσκευές τους, αλλά ο Διονύσης μου είπε ότι δεν ξέρει πώς πέρασε τον έλεγχο και πως, αν ξαναπήγαινε τώρα, δεν θα το έπαιρνε. Με βαριά καρδιά, λοιπόν, το αφήσαμε πίσω.
Για την ιστορία, κάποια στιγμή ρώτησα τον πλοηγό μας, ο οποίος, αν και Γάλλος, μένει μόνιμα στην Ινδία. Η απάντησή του ήταν επική:
«Αν ρωτήσεις αν μπορείς να καπνίσεις σε εσωτερικό χώρο, θα σου πουν σίγουρα όχι. Αν όμως ανάψεις τσιγάρο, θα σου φέρουν τασάκι…»
Από ψηλά, λοιπόν, δεν θα έχουμε πλάνα. Από χαμηλά, πάλι, ο εξοπλισμός μας δεν ήταν και ο καλύτερος. Η καλύτερη κάμερα που είχαμε ήταν μια GoPro 11 που βρήκα μεταχειρισμένη σε καλή τιμή λίγους μήνες πριν φύγουμε. Μια κάμερα όμως δεν φτάνει, και κάπου εκεί εμφανίζεται ο φίλος Κώστας για να σώσει την κατάσταση, δανείζοντάς μου μια GoPro Max 360, η οποία πραγματικά απογείωσε τα πλάνα μας.
Το «ευχαριστώ» είναι λίγο, Κωστή!
Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στην μέρα της αναχώρησης και πάμε λοιπόν να συνεχίσουμε ταξιδιάρικα:
