Ημέρα 10η
17 Αυγούστου 2024
Leh – Pangong lake (χλμ. 193)
Στο φυσικό σύνορο μεταξύ Ινδίας, Κίνας και Θιβέτ
Σήμερα το πλάνο λέει ότι θα κινηθούμε ακόμη πιο ανατολικά, με προορισμό τη λίμνη Pangong, η οποία αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ Ινδίας, Κίνας και Θιβέτ.
Η αναχώρηση και σήμερα είναι πρωινή, χωρίς όμως αυτό να μας γλιτώνει από την τραγική κίνηση της πόλης, η οποία συνεχίζεται όσο κινούμαστε ανατολικά.
Ο Φρανσουά κάνει και πάλι τα μαγικά του και μας οδηγεί σε απόμερους δρόμους χωρίς κίνηση, που κινούνται σχεδόν παράλληλα με τον κεντρικό δρόμο προς τη λίμνη Pangong.
Κάνουμε μια στάση στο μοναστήρι Chemrey. Πρόκειται για ένα βουδιστικό μοναστήρι που, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα της περιοχής, έχει ελάχιστους έως μηδαμινούς επισκέπτες, χωρίς όμως να υστερεί σε ομορφιά. Αξιοσημείωτος είναι ο ναός του Λάμα, ο οποίος φιλοξενεί αγάλματα όλων των διαδοχικών μετενσαρκώσεων του Λάμα Ταγκσάνγκ Ράσεν, που υπηρέτησαν ως πνευματικοί ηγέτες εδώ.
Για να γίνω λίγο πιο κατανοητός: τόσο στον Ινδουισμό όσο και στον Βουδισμό, η μετενσάρκωση ενός Λάμα βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πνευματική συνείδηση του προηγούμενου Λάμα αναγεννιέται σε ένα νέο παιδί. Η διαδικασία αυτή αναγνωρίζεται παραδοσιακά από μοναχούς, μέσω οραμάτων και τελετουργιών.
Μετά τον θάνατο ενός Λάμα, οι μοναχοί αναζητούν το παιδί-μετενσάρκωση καθοδηγούμενοι από όνειρα, οράματα και ειδικές δοκιμασίες. Τα τελευταία χρόνια, όμως, υπάρχει και πολιτική παρέμβαση (σιγά μην τους αφήσουν…). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Κίνα, η οποία έχει αμφισβητήσει την παραδοσιακή διαδικασία αναγνώρισης, προκαλώντας εντάσεις, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη διαδοχή του Δαλάι Λάμα.
Το 1995, ο Δαλάι Λάμα αναγνώρισε ένα εξάχρονο αγόρι ως μετενσάρκωση του Πάντσεν Λάμα – του δεύτερου σημαντικότερου προσώπου στον Θιβετιανό Βουδισμό. Το παιδί όμως εξαφανίστηκε από τις κινεζικές αρχές και έκτοτε τα ίχνη του αγνοούνται.
Στις παραπάνω φωτογραφίες, οι οποίες έχουν τραβηχτεί μέσα από τον ναό, παρατηρήστε τα αγάλματα: εκτός από το ότι είναι κυριολεκτικά «στουμπωμένα» με χρήματα, οι πιστοί αφήνουν επίσης ποτά και φαγητά, καθώς στη βουδιστική κουλτούρα αυτό θεωρείται πράξη σεβασμού και ευγνωμοσύνης.
Η επίσκεψη ολοκληρώνεται και συνεχίζουμε την πορεία μας προς ακόμη ένα ψηλό ορεινό πέρασμα, το Chang La, το οποίο, σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις, είναι 1 μέτρο πιο ψηλό από το Kardung La που επισκεφτήκαμε χτες. Ένας όμορφος, καλοχαραγμένος και φρεσκοστρωμένος δρόμος, αλλά με αρκετή κίνηση, μας οδηγεί προς την κορυφή.
Κλικ για μεγέθυνση
Η τρελή κοσμοσυρροή που συναντάμε εκεί μάς ωθεί να ξανακαβαλήσουμε γρήγορα τις μοτοσυκλέτες μας και να συνεχίσουμε με κατεύθυνση τη λίμνη Pangong. Ο δρόμος στενεύει σε μία λωρίδα, η κίνηση αυξάνεται αισθητά και είναι η πρώτη φορά στο ταξίδι μας που συναντάμε τόσες πολλές μοτοσυκλέτες.
Ο λόγος, όπως θα μάθουμε αργότερα, είναι ότι η λίμνη έγινε ιδιαίτερα διάσημη τα τελευταία χρόνια, καθώς εμφανίστηκε σε σκηνές μιας επιτυχημένης ταινίας του Μπόλιγουντ.
Είναι και η πρώτη φορά σε αυτό το ταξίδι που νιώθω μια σχετική ανασφάλεια με την οδήγηση των ντόπιων –και μη–, καθώς κινούνται γρηγορότερα και πιο επικίνδυνα απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Δεν αργούμε να γίνουμε μάρτυρες δύο ατυχημάτων: το πρώτο αφορά μια νταλίκα που φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο και να έχει καταλήξει σε ένα ρυάκι. Το δεύτερο, πιο σοβαρό, έχει μια μοτοσυκλέτα καρφωμένη μετωπικά σε ένα μικρό τουριστικό λεωφορείο.
Λίγο πριν το Tangtse, το τελευταίο χωριό πριν από τη λίμνη, η κίνηση γίνεται χαοτική. Με δυσκολία το παρακάμπτουμε και καθόμαστε για φαγητό σε ένα ταχυφαγείο, επιστρέφοντας στα γνώριμα –και καυτερά– γεύματα.
Μετά το υποτιθέμενο μεσημεριανό, όπου έκαιγε μέχρι και το ψωμί, αναχωρούμε για να καλύψουμε τα τελευταία χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από τη λίμνη. Σύντομα ο καιρός κλείνει και οι ουρανοί ανοίγουν. Φοράμε αδιάβροχα και συνεχίζουμε τη μοναχική μας –σχεδόν– πορεία.
Φτάνοντας στη λίμνη, ο καιρός κάνει ένα μικρό άνοιγμα και βρίσκουμε την ευκαιρία να παίξουμε λίγο στην άμμο, σαν τα μικρά παιδιά που είμαστε…
Το παιχνίδι τελειώνει και ακολουθούμε τη διαδρομή δίπλα στη λίμνη. Απλά μαγική.
Κλικ για μεγέθυνση
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, τακτοποιούμαστε και βγαίνουμε ξανά για να ρίξουμε μια ματιά στη λίμνη. Φυσάει τρελά και έχει ψοφόκρυο. Στα 4.250 μέτρα υψόμετρο, η έλλειψη οξυγόνου δυσκολεύει την παραμικρή μας κίνηση.
Στεκόμαστε στην όχθη της λίμνης –από την πλευρά της Ινδίας φυσικά– και νιώθουμε απίστευτα μικροί, γνωρίζοντας πως απέναντι ξεκινά το Θιβέτ και λίγο νοτιότερα η Κίνα· μια απεραντοσύνη που δύσκολα χωρά στη σκέψη.
Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για δείπνο και στη συνέχεια στα κρεβάτια μας, πραγματικά εξουθενωμένοι.
88% οξυγόνο δείχνει το οξύμετρό μας…
Είναι άραγε τόσο κουραστικό αυτό το ταξίδι ή μήπως η έλλειψη οξυγόνου μας δημιουργεί αυτό το αίσθημα της μόνιμης κόπωσης;
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
