Ημέρα 11η
18 Αυγούστου 2024
Pangong lake – Kar lake (χλμ. 182)
Στα αχαρτογράφητα Ιμαλάια
Το βράδυ μου δεν ήταν από τα καλύτερα. Το χθεσινό φαγητό δεν ήταν ιδιαίτερα καυτερό και έφαγα παραπάνω απ’ όσο συνηθίζω, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να χωνέψω με τίποτα. Ίσως έφταιγε η έλλειψη οξυγόνου, καθώς, απ’ όσα διαβάζω, επηρεάζει τα πεπτικά ένζυμα, τα οποία δεν λειτουργούν σωστά. Ζορίστηκα αρκετά, αλλά κατάφερα να «ξημερωθώ», που λένε και στο χωριό μου, για να απολαύσω μια υπέροχη μέρα. Ο χθεσινός αέρας έχει κοπάσει και η ομορφιά της λίμνης Pangong αποκαλύπτεται στο μεγαλείο της…
Το σημερινό πλάνο λέει πως θα κινηθούμε προς τη λίμνη Kar, διασχίζοντας περιοχές εντελώς απομακρυσμένες από τον πολιτισμό. Αρχικά, όμως, θα περάσουμε ξανά δίπλα από την πανέμορφη λίμνη Pangong. Μια ομορφιά που δύσκολα περιγράφεται με λόγια…
Μία όμορφη εικόνα μας περιμένει ακριβώς μετά την λίμνη, όπου συναντάμε μια κοιλάδα γεμάτη με άλογα.
Στη συνέχεια αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς τα ορεινά περάσματα που μας περιμένουν. Πρώτο το Thato La, στα 4815μ, όπου ο Φρανσουά μας ανεβάζει από ένα χωμάτινο κομμάτι που κόβει σαν μαχαίρι τις ασφαλτωμένες φουρκέτες.
Τον χορό των πτώσεων ανοίγει ο Νέβιλ, καθώς η μοτοσυκλέτα του έμεινε από δύναμη σε ένα ανηφορικό χωμάτινο κομμάτι.
Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ο Φρανσουά έχει βάλει κάποιο στοίχημα για το αν θα πέσουμε όλοι ή όχι. Προς το παρόν πτώσεις έχουν: ο Δημήτρης την πρώτη μέρα, ο Μπράιαν εις διπλούν –αρχικά φίλησε από πίσω ένα φορτηγό και λίγο αργότερα έπεσε «ομαλά» σε κατηφορικό χωμάτινο κομμάτι– και τώρα ο Νέβιλ.
Βρισκόμαστε κάπου στα 4.700 μέτρα και πραγματικά, τα κατά τα άλλα εκπληκτικά Royal Enfield ζορίζονται υπερβολικά στα ανηφορικά χωμάτινα κομμάτια. Αν χάσεις τη φόρα που έχεις, οι πιθανότητες να μείνεις όρθιος είναι ελάχιστες.
Φτάνοντας στην κορυφή του Thato La, στα 4.815 μ., αρχίζει να ψιχαλίζει. Φοράμε βιαστικά αδιάβροχα, τραβάμε δύο φωτογραφίες και κατηφορίζουμε μέσω ενός καταπληκτικού χωματόδρομου που κινείται ανατολικά της λίμνης Minpal. Ο Φρανσουά έκανε πάλι το θαύμα του…
Άσφαλτος για λίγο και πάλι χώμα για να ανέβουμε στο Kaksang La.
Τη σκυτάλη στις «χαζές» πτώσεις παίρνει ο Νικ, καθώς η μοτοσυκλέτα του έμεινε από δύναμη –κλασικά– σε ένα απότομο ανηφορικό κομμάτι.
Ο Νικ έπεσε περίπου 20 μέτρα μπροστά μου και αμέσως έβαλα τη μοτοσυκλέτα μου στο σταντ για να πάω να τον βοηθήσω. Αυτό που κατάφερα –μετά από 20 ανηφορικά μέτρα στα 4.500 μ. υψόμετρο– ήταν να κάτσω δίπλα του και να προσπαθώ να βρω ανάσα για να μπορέσω να σηκώσω τη μοτοσυκλέτα του. Ευτυχώς, σε λίγα λεπτά έφτασαν ο Νίκος και ο Φρανσουά, που είχαν δει την πτώση, και όλοι μαζί επαναφέραμε τη μηχανή σε όρθια θέση.
Πραγματικά, πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο σε αυτά τα υψόμετρα…
Ο πανταχού παρών Ατούλ «σουλουπώνει» το ελαφρώς λαβωμένο Himalayan του Νικ και συνεχίζουμε την ανάβασή μας προς το Kaksang La, το ψηλότερο οδικό πέρασμα του ταξιδιού μας.
Με υψόμετρο 5.436 μέτρα και σύμφωνα με την πινακίδα στην κορυφή, κατατάσσεται 8ο στη λίστα με τα ψηλότερα ορεινά περάσματα του κόσμου. Βέβαια, με μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο, το βρίσκω από 5ο στην καλύτερη έως και 10ο στη χειρότερη περίπτωση. Μάλλον πήραν τον μέσο όρο 😉
Μετά τις καθιερωμένες φωτογραφίες συνεχίζουμε χωρίς στάση, κινούμενοι συνεχώς πάνω από τα 4.500 μέτρα, διασχίζοντας ένα τοπίο εκπληκτικό από κάθε άποψη.
Και εκεί που νομίζουμε ότι τα έχουμε δει όλα, ξεπροβάλλει μπροστά μας η λίμνη Yaye.
Ακολουθεί το πέρασμα Yaye στα 4.820 μ. και στη συνέχεια κάθοδος στα 4.100 μ., μέσα στον ίδιο απέραντο καμβά…
Στάση σε ένα «δρομοφαγείο» (βγάζω νέες λέξεις, γιατί αυτά τα μαγαζιά δεν μπορώ να τα πω ούτε εστιατόρια ούτε ταχυφαγεία) για αναπλήρωση δυνάμεων και ανταλλαγή επιφωνημάτων.
Ο Φρανσουά όμως δεν είχε παίξει ακόμα το τελευταίο του χαρτί για σήμερα.
Λίγο παρακάτω ξεπροβάλλει μια πράσινη όαση μέσα στο γυμνό τοπίο: οι θερμές πηγές Puga, γνωστές για τις λασπώδεις πισίνες, τα κοιτάσματα θείου και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η λιβαδική αυτή έκταση φιλοξενεί επίσης ένα είδος τοπικού άγριου γαϊδουριού, γνωστό ως Ladakh zebra ή Kiang.
Πλησιάζοντας προς τον τελικό μας προορισμό, τη λίμνη Ksar, ο Φρανσουά τραβάει άσο από το μανίκι και μας οδηγεί σε ένα αχαρτογράφητο κομμάτι νότια της λίμνης.
Σας είχα αναφέρει νωρίτερα πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε αυτόν τον τύπο επικεφαλής του γκρουπ. Ο Φρανσουά είναι ένας από τους λίγους πλοηγούς της περιοχής που χαρτογραφούν διαδρομές στα Ιμαλάια. Τις γνωρίζει από πρώτο χέρι, ενώ το δεύτερο μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι είναι αλλεργικός στην άσφαλτο. Έτσι, ξέρει πολλά χωμάτινα κομμάτια που δεν είναι ακόμη ευρέως γνωστά.
Στα υψίπεδα αυτά συναντά κανείς πολλούς νομάδες, οι οποίοι μετακινούν τα κοπάδια τους ανάλογα με την εποχή. Τώρα που τα χιόνια έχουν λιώσει, έχουν ανέβει σε υψόμετρο έως και 5.100 μέτρα!
Απολαύστε υπέυθυνα…
Και ενώ πλησιάζουμε στον προορισμό μας, οι ομορφιές της ημέρας δεν λένε να τελειώσουν. Παρέα με ένα καταπληκτικό ουράνιο τόξο, βρισκόμαστε δίπλα σε μια ελεύθερη Ladakh zebra, η οποία καλπάζει παράλληλα με το γκρουπ μας, κρατώντας απόσταση…
Φτάνουμε σε ένα ποτάμι που δείχνει βαθύτερο από όσα έχουμε διασχίσει μέχρι τώρα. Ο Φρανσουά περνά πρώτος και στη συνέχεια ακολουθούμε όλοι οι υπόλοιποι.
Και πάνω που νομίζαμε ότι τελειώσαμε για σήμερα, να σου μπροστά μας ένας βάλτος! Η διάσχισή του είχε πλάκα, αλλά την πτώση δεν τη γλιτώσαμε. Ευτυχώς, ήταν ανώδυνη…
Φτάνουμε στο –ο Θεός να το κάνει– κατάλυμα που θα μας φιλοξενήσει το βράδυ. Πιο basic, πραγματικά, πεθαίνεις. Στο δωμάτιο που μπαίνω με τον Νίκο υπάρχουν δύο υποτυπώδη κρεβάτια, το ένα σπασμένο, με τέτοια κλίση που ήμουν μετέωρος στο αν θα πέσω όλο το βράδυ. Για πάτωμα, ένα λασπωμένο πλαστικό, ελάχιστα πιο καθαρό από τις μπότες μας που μόλις είχαν διασχίσει τον βάλτο. Το παράθυρο αφήνει τουλάχιστον δύο πόντους κενό από τον τοίχο, και ακόμη δεν είμαι σίγουρος αν έκανε περισσότερο κρύο μέσα ή έξω από το δωμάτιο.
Για την καταπολέμηση του κρύου υπήρχε μία κουβέρτα-βελέντζα διακοσίων κιλών, μπροστά στην οποία, αυτές του στρατού, έλαμπαν από καθαριότητα. Για ζεστό νερό δεν θα κάνω καν κουβέντα. Ο μόνος που έκανε μπάνιο εκείνο το βράδυ ήταν ο Xavier –με τα ρούχα φυσικά– για να φύγουν οι λάσπες του βάλτου από πάνω του…
Κι όμως, ακόμη κι αν δεν υπήρχε στέγη, το χαμόγελο από τα πρόσωπά μας δεν θα μπορούσε να σβήσει με τίποτα. Ήταν μια μέρα που θα μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα μας για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Το πάρτι όμως δεν τελειώνει εδώ. Μπορεί οι κινητήρες των μοτοσυκλετών να έσβησαν, οι δικοί μας όμως συνεχίζουν να χορεύουν –κυριολεκτικά– στο «εστιατόριο» του καταλύματος, παρέα με αρκετές μπύρες που προσπαθούν να κρατήσουν τη θερμοκρασία μας, καθώς το θερμόμετρο έχει κολλήσει κάτω από τους 10 βαθμούς!
Κερασάκι στην τούρτα: δείτε το μπλουζάκι της κοπέλας στην ποιό πάνω φωτογραφία… γνήσιο NIEK 😄
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
