Ημέρα 12η
19 Αυγούστου 2024
Kar lake – Jispa (χλμ. 210)
Επιστροφή στην Jispa
Ο κύκλος μας στα Ιμαλάια θα κλείσει σήμερα στην Jispa, όπου είχαμε μείνει ξανά κατά την άνοδό μας, την 5η ημέρα του οδοιπορικού. Μπορεί το ταξίδι μας θεωρητικά να τελειώνει, έχουμε όμως πολλά καλούδια ακόμα μπροστά μας.
Σήμερα θα ξαναλλάξουμε μοτοσυκλέτες για να βρεθούμε στις σέλες αυτών που είχαμε αρχικά. Αυτές που παραλάβαμε στο Λε, φορτώθηκαν σε φορτηγό και επέστρεψαν πίσω.
Η χτεσινή απολαυστική εκτός δρόμου οδήγηση στο πουθενά συνεχίζεται και σήμερα, σε ένα παρόμοιο σκηνικό όπου δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις.
Ένα καταπληκτικό σημείο με θέα ξεδιπλώνεται μπροστά μας, αφήνοντάς μας κυριολεκτικά μόνο με επιφωνήματα. Πρόκειται για το σημείο όπου η κοιλάδα Moray ενώνεται με τον ποταμό Sumkhel Lungpa, δημιουργώντας αυτό το εντυπωσιακό σκηνικό που βλέπετε. Αυτό που δεν διακρίνεται καλά στο πλάνο είναι τα εκατοντάδες πρόβατα που βρίσκονται στην όχθη του ποταμού!
Κλικ για μεγέθυνση
Στους χάρτες της Google αναφέρεται ως Moray Plains, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν ο χαρακτηρισμός αφορά το συγκεκριμένο σημείο με τη θέα ή τις κοιλάδες που μόλις διασχίσαμε.
Πολύ κοντά σε αυτό το σημείο κάνουμε στάση σε έναν χώρο γεμάτο παράγκες που προσφέρουν τσάι ή φαγητό. Η εξερεύνησή τους είναι μοναδική εμπειρία. Όλες διαθέτουν έναν υποτυπώδη χώρο με στρώματα και χοντρές κουβέρτες, ώστε οι διερχόμενοι οδηγοί φορτηγών να πάρουν έναν σύντομο —ίσως και όχι μόνο— ύπνο. Οι τουαλέτες δε, συνήθως είναι απλώς μια τρύπα στο έδαφος…
Η συνέχεια της διαδρομής είναι ένα μίγμα ασφάλτου και κατεστραμμένου δρόμου, με αρκετή κίνηση και πάρα πολλά φορτηγά. Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι ο υποτιθέμενος κεντρικός άξονας που ενώνει το Λε με το Μάναλι. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να είναι πανέμορφος.
Μπροστά μας έχουμε ακόμα τρία ορεινά περάσματα, κοντά στα 5.000 μέτρα —κλασικά— πριν αρχίσουμε να κατηφορίζουμε σε πιο λογικά υψόμετρα. Πρώτο, το Lachulung La στα 5.070 μ.
Ανηφορίζοντας προς το επόμενο πέρασμα, το Nakeela, βλέπουμε τη μοτοσυκλέτα του Νέβιλ να έχει αποκτήσει… στενές επαφές με τα πετρώματα των Ιμαλαΐων. Οι πτώσεις, είπαμε, είναι αρκετές, αλλά ευτυχώς κυριολεκτικά αναίμακτες. Το δύσκολο της υπόθεσης είναι να σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα σε τέτοια υψόμετρα…
Nakeela Pass, στα 4.925 μ.
Φτάνουμε στα Gata Loops, που αποτελούν μέρος του Nakeela Pass: 22 συνεχόμενες φουρκέτες οι οποίες, λόγω της στενότητας του δρόμου, θεωρούνται από τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο. Κατά τη δική μου άποψη, έχουμε δει πολύ χειρότερα στο ταξίδι μας.
Κλικ για μεγέθυνση
Έχοντας σταματήσει στην κορυφή για φωτογραφίες, καθώς κατεβαίνω παρατηρώ ότι κάποιος έχει πέσει… πάλι. Αυτή τη φορά είναι ο Μπράιαν και, απ’ ό,τι κατάλαβα, η πτώση οφειλόταν στο ότι τα φρένα της μοτοσυκλέτας του δεν λειτούργησαν σωστά, καθώς είχαν υπερθερμανθεί. Ευτυχώς, αν και ήταν η χειρότερη πτώση του ταξιδιού, ο απολογισμός περιορίστηκε μόνο σε υλικές ζημιές.
Κατηφορίζουμε από το πέρασμα και, σε υψόμετρο περίπου 4.200 μέτρων, συνεχίζουμε την πορεία μας ακολουθώντας τον ποταμό Tsarap. Ευτυχώς, η κίνηση σε αυτό το κομμάτι της διαδρομής είναι χαλαρή, επιτρέποντάς μας να απολαύσουμε οδήγηση και τοπίο ταυτόχρονα.
Στάση ξανά σε παράγκες για μεσημεριανό και αναπλήρωση δυνάμεων. Οι περισσότεροι της παρέας έχουν απλωθεί στα κρεβατάκια και αρκετοί ρίχνουν κι έναν σύντομο δεκάλεπτο υπνάκο.
Πλήρεις δυνάμεων, αναχωρούμε και πάλι για να ανέβουμε στο τελευταίο ορεινό πέρασμα της ημέρας —και του ταξιδιού μας. Η κίνηση και εδώ είναι τραγική και τα ευτράπελα δεν λείπουν. Ο Μπράιαν παραλίγο να έχει μετωπική με φορτηγό, το οποίο προσπερνούσε άλλο όχημα σε τυφλή στροφή, πατημένο σε κατηφόρα. Είδε τη μοτοσυκλέτα μπροστά του και απλώς πάτησε την κόρνα. Ευτυχώς υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα αριστερά του δρόμου και ο Μπράιαν αντέδρασε σωστά…
Baralacha Pass, στα 4.890 μ.
Λίγο μετά το πέρασμα Baralacha συναντάμε τη λίμνη Suraj Tal, η οποία είναι η τρίτη ψηλότερη της χώρας και η 21η στον κόσμο. Μια καρδιά κοσμεί το σημείο με θέα και αρκετές μοτοσυκλέτες έχουν σταματήσει για να αποθανατίσουν το κάδρο της, ομολογουμένως πανέμορφης, θέας.
Συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε σε έναν όμορφο, φιδίσιο δρόμο.
Η κατηφόρα τελειώνει στο σημείο ελέγχου όπου, την 5η μέρα, είχαμε φάει την αναμονή μέχρι να ανοίξει ο δρόμος. Ο αστυνομικός ελέγχει σχολαστικά τα στοιχεία κάποιων τουριστών μπροστά μας, με αποτέλεσμα να καθυστερούμε. Ο Φρανσουά, φανερά εκνευρισμένος, αφήνει τα χαρτιά μπροστά του λέγοντάς του:
«Τσέκαρέ τα όταν τελειώσεις, εμείς φεύγουμε», κάνοντάς εμένα και τον Νίκο, που παρακολουθούμε τη σκηνή, να ξεκαρδιστούμε στα γέλια.
Σύντομα φτάνουμε στο ίδιο ξενοδοχείο όπου είχαμε μείνει και στην άνοδο. Τακτοποιούμαστε και, κλασικά, τραβάμε για το εστιατόριό του. Τα 3.500 μέτρα υψόμετρο όπου βρισκόμαστε σήμερα μας φαίνονται πλέον παιχνιδάκι και η βραδιά κυλά ευχάριστα, με ιστορίες και πειράγματα από όσα ζήσαμε μέχρι τώρα στο ταξίδι μας.
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
