Ημέρα 13η
20 Αυγούστου 2024
Jispa – Manali (χλμ. 100)
Τελευταία οδηγική μέρα
Αν και η σημερινή μας διαδρομή ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με την 5η μέρα του ταξιδιού μας, αλλά με αντίθετη κατεύθυνση, ο Φρανσουά επιλέγει να μας πάει από κάτι ξεχασμένα χωμάτινα κομμάτια, για να αλλάξουμε παραστάσεις…
Προσωπικά, μέσα μου κυριαρχεί το συναίσθημα ότι φτάνουμε στο τέλος του μοτοσυκλετιστικού μας ταξιδιού, αν και η πορεία στα μονοπάτια που κινούνται περίπου 100 μέτρα πάνω από τον κεντρικό οδικό άξονα είναι εκπληκτική σε θέα.
Επιστροφή στον κεντρικό δρόμο, όπου συνεχίζουμε τη γνώριμη πορεία μας προς το τούνελ Atal, παρέα με στρατιωτικά κομβόι, φορτηγά, έργα, αλλά και όμορφες εικόνες.
Κοντά στην έξοδο του τούνελ βλέπουμε εργάτες να προσπαθούν να μαζέψουν τα νερά και υποψιαζόμαστε τι μας περιμένει. Goodbye Ιμαλάια, welcome μουσώνες…
Αδιάβροχα και πάλι και πορεία προς το Μανάλι, μέσα από δεκάδες έργα.
Ο Δημήτρης, εκτός του ότι άνοιξε την αυλαία με τις πτώσεις, θέλει να έχει και το φινάλε. Σε ένα μποτιλιάρισμα προσπαθεί να περάσει ένα φορτηγό, το οποίο κόβει ξαφνικά δεξιά. Ο Δημήτρης κάνει κίνηση επίσης δεξιά για να το αποφύγει και γλιτώνει τα χειρότερα, καθώς το φορτηγό πέτυχε μεν τη μοτοσυκλέτα του, αλλά όχι και το πόδι του.
Φτηνά την βγάλαμε πάλι…
Το είχαμε αναφέρει και στην αρχή του ταξιδιωτικού ότι το Μανάλι το βαράνε αλύπητα οι μουσώνες, δημιουργώντας του πάρα πολλά προβλήματα. Οι καταστροφές που συναντάμε σήμερα δεν υπήρχαν όταν περάσαμε από εδώ πριν 10 μέρες, στην πορεία μας προς τα ψηλά περάσματα των Ιμαλαΐων. Μπροστά μας υπάρχει ένα τρελό μποτιλιάρισμα, καθώς τον μισό δρόμο τον έχει καταπιεί μια κατολίσθηση από το παραπλήσιο βουνό.
Περνώντας τα έργα νομίζαμε πως ξεμπερδέψαμε, αλλά λίγο παρακάτω οι ουρανοί ανοίγουν κυριολεκτικά και, στη συνέχεια, πέφτουμε και πάλι σε στρατιωτικά κομβόι, όπου αναγκαζόμαστε να περάσουμε πάνω από κάτι σίδερα οικοδομής, τα οποία καταφέρνουν να μπλεχτούν στην πίσω ρόδα του Αντώνη!
Οι στρατιώτες βγαίνουν από τα οχήματά τους για να τον βοηθήσουν να ξεμπλέξει και, με τα πολλά, καταφέρνουμε να προσεγγίσουμε το ξενοδοχείο μας.
Τακτοποιούμαστε κλασικά γρήγορα και τραβάμε να ρίξουμε μια ματιά στην παλιά πόλη.
Πρώτη εικόνα: κάτι ποντίκια που κυκλοφορούν ελεύθερα και ατάραχα ανάμεσά μας και όμορφα διακοσμιτικά λουλούδια που καπνίζονται.
Η πορεία μας μέσα στα στενά της πόλης καταλήγει στο Manu Temple.
Ο ναός πήρε το όνομά του από τον θρυλικό Σοφό Μάνου, ο οποίος θεωρείται ο πρόγονος της ανθρωπότητας σύμφωνα με την ινδουιστική μυθολογία. Ο θρύλος λέει ότι ο Σοφός Μάνου διαλογίστηκε σε αυτό ακριβώς το σημείο, αφού επέζησε από έναν μεγάλο κατακλυσμό που καθάρισε τον κόσμο.
Για μεσημέρι μαζευόμαστε όλοι μαζί σε μια μπιραρία/εστιατόριο, όπου τα γέλια και οι φωνές μας αντηχούν σε ολόκληρη την παλιά πόλη.
Στη συνέχεια, εγώ και ο Νίκος κατηφορίζουμε προς τη νέα πόλη, όπου στην πορεία ανακαλύπτουμε τα headquarters της σελίδας μας 😉
Η νέα πόλη με άφησε παγερά αδιάφορο, θα έλεγα — ή απλώς δεν είχα το mood, όπως λένε, για να την απολαύσω.
Μερικούς κύκλους αργότερα επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για μπανάκι και στη συνέχεια ξανά μανά για φαγητό σε ένα παραπλήσιο εστιατόριο, με όλη την παρέα.
Και έφτασε η ώρα που οι περισσότεροι φοβόντουσαν: η ώρα που ο Ατούλ θα κοστολογούσε τις ζημιές που έγιναν στις μοτοσυκλέτες μας…
Όλοι σκεπτικοί, μέχρι τη στιγμή που ο Ατούλ στρέφεται προς τον Νικ και λέει:
«Σπασμένος καθρέπτης: 1,50€» και ακολουθούν τρελά γέλια.
Μην τα πολυλογώ, οι περισσότερες ζημιές που έγιναν στη μοτοσυκλέτα του Μπράιαν —τιμόνι, καθρέπτες (δις), φλας, κάγκελα και δεν θυμάμαι τι άλλο— κόστισαν συνολικά 40€!
Πραγματικά, τιμή τους που κράτησαν τιμές Ινδίας — και ίσως ακόμα χαμηλότερες — καθώς ο μηχανικός, έχοντας τις άκρες του, προμηθευόταν ανταλλακτικά απευθείας από το εργοστάσιο. Θα μπορούσαν να μας χρεώσουν ό,τι ήθελαν και δεν θα μπορούσαμε να πούμε ούτε κουβέντα.
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
