Ημέρα 2η
9 Αυγούστου 2024
Νέο Δελχί
Χάος και μόνο χάος
Το βράδυ για εμένα κύλησε με πολλές ταινίες και λίγο ύπνο και γύρω στις 5:30 το πρωί προσγειωνόμαστε στο όμορφο αεροδρόμιο στο Νέο Δελχί.
Ο έλεγχος είναι χρονοβόρος και σχολαστικός και καθυστερούμε αρκετά μέχρι να φτάσουμε στις αποσκευές μας. Εργαζόμενοι του αεροδρομίου τις έχουν ήδη ξεφορτώσει από τους ιμάντες και μας περιμένουν υπομονετικά για να τις παραλάβουμε.
Παραδίπλα μας περιμένει και ο οδηγός του μικρού λεωφορείου που θα μας μεταφέρει στο κατάλυμά μας.
Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο έχουμε και την πρώτη επαφή με το τι εστί Ινδία: Ζέστη τρελή και υγρασία 1000% κάνουν τα ρούχα μας να κολλάνε μέσα σε δευτερόλεπτα. Η χλιδή και η καθαριότητα του αεροδρομίου αποτελούν πια παρελθόν και έχουν αντικατασταθεί με μια έντονη δυσοσμία και με ό,τι λογής σκουπίδι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Επικρατεί μια βαριά συννεφιά και τα πάντα γύρω μας είναι βρεγμένα, καθώς γνωρίζουμε ότι είναι η εποχή των μουσώνων.
Κερασάκι στην τούρτα η οδήγηση των ντόπιων. Όλοι οι κανόνες οδικής κυκλοφορίας δεν έχουν καμία εφαρμογή σε αυτήν τη χώρα, που εφαρμόζει έναν δικό της κώδικα, ο οποίος αρχικά σε τρομάζει – ή μάλλον σε τρομοκρατεί!
Φτάνουμε σώοι στο ξενοδοχείο, αφήνουμε τα πράγματά μας, καθώς δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμα check-in λόγω της ώρας, και ορμάμε σε έναν τρελό μπουφέ πρωινού με ένα μικρό αντίτιμο.
Έχουμε μια ολόκληρη μέρα για να δούμε την πόλη και από την πατρίδα είχαμε κλείσει ένα τουρ για να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε στην πόλη. Τα τουρ ήταν σχετικά φτηνά, περίπου 40€ το άτομο, και περιλάμβαναν κλιματιζόμενο όχημα (βασικό), όλα τα εισιτήρια στα αξιοθέατα (όπου υπήρχαν), ξεναγό, νερά και σνακ.
Το 7θέσιο μας περιμένει στις 9:00 έξω από το ξενοδοχείο μας και η περιήγηση ξεκινά. Αρχικά περνάμε από το κέντρο της πόλης και μπροστά από το διάσημο Red Fort, το οποίο δυστυχώς δεν είναι επισκέψιμο λόγω του ότι προετοιμάζεται για τη μεγάλη γιορτή ανεξαρτησίας της χώρας, η οποία είναι στις 15 Αυγούστου.
Λίγο πριν την είσοδό μας στην παλιά πόλη, αλλάζουμε όχημα και επιβιβαζόμαστε σε ένα ορίτζιναλ Τουκ-Τουκ…
Σοκ… το κλασικό τουκ-τουκ είναι πεταλοκίνητο με έναν κακομοίρη μπροστά μας να τραβάει πετάλι στους 40+ βαθμούς και με υγρασία δεν ξέρω πόσο…
Η ταχύτητα που κινούμαστε μας επιτρέπει να χαζέψουμε περισσότερο τους ρυθμούς της πόλης. Οι εικόνες είναι καταιγιστικές…
Φτώχεια, βρωμιά και μια έντονη δυσωδία είναι οι πρώτες εικόνες που συλλέγουμε εκτός των κλιματιζόμενων χώρων. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μία πόλη των 27+ εκατομμυρίων κατοίκων, περίπου 3 φορές ο πληθυσμός της Ελλάδας!
Η πρώτη μας στάση γίνεται στο Jama Masjid, που σημαίνει Τέμενος της Παρασκευής. Αναφέρεται στο γεγονός ότι το τέμενος αυτό αποτελεί τον κύριο χώρο συνάθροισης μουσουλμάνων κατά την προσευχή της Παρασκευής.
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και διασημότερα ισλαμικά τεμένη της χώρας και στο προαύλιο του χώρο μπορούν να προσευχηθούν περισσότεροι από 20.000 πιστοί.
Κλικ για μεγέθυνση
Είναι το τελευταίο έργο του Μογγόλου αυτοκράτορα Shah Jahan, επί των ημερών του οποίου χτίστηκαν σπουδαία μνημεία όπως το Ταζ Μαχάλ και το Red Fort.
Για να επισκεφτεί κάποιος ένα ναό στη χώρα, θα πρέπει να ακολουθήσει ένα πρωτόκολλο. Συνήθως αυτό είναι να είναι ξυπόλητος και να φοράει μακρύ παντελόνι, αλλά σε κάποιους ναούς ζητάνε να είναι καλυμμένο και το τριχωτό της κεφαλής… ακόμα και γι’ αυτούς που δεν έχουν τρίχες 😉
Που πας ξυπόλυτος στα…
Καβαλάμε και πάλι τα τουκ-τουκ για να μεταφερθούμε προς την αγορά μπαχαρικών. Η λέξη «χάος» δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που αντικρίζουμε…
Οι μυρωδιές των μπαχαρικών προσπαθούν μάταια να αποκρύψουν τη δυσωδία που κυριαρχεί στην περιοχή. Παρ’ όλα αυτά, τα κομπιουτεράκια που διαθέτουν τα μαγαζιά δεν σταματούν να κάνουν λογαριασμούς, και τα δέματα με τα μπαχαρικά φεύγουν με ρυθμούς Formula 1.
Νταξ, το μπλουζάκι όλα τα λεφτά!
Μπαχάρια τέλος, τουκ-τουκ τέλος και επιβίβαση και πάλι στο κλιματιζόμενο όχημα που τόσο μας έλειψε για τη συνέχεια της ξενάγησης.
Η επόμενη μας στάση είναι στο ναό των Σιχ, Gurudwara Bangla Sahib. Ο Σιχισμός είναι μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία ξεκίνησε τον 15ο αιώνα μ.Χ. στη βόρεια Ινδία, με επιρροές κυρίως από τον Ινδουισμό και το Ισλάμ.
Κλικ για μεγέθυνση
Ο ναός μοιάζει περισσότερο με παλάτι, φτιαγμένος από λευκό μάρμαρο και χρυσούς τρούλους. Στην πραγματικότητα όμως, στον ναό προετοιμάζονται καθημερινά πάνω από 30.000 γεύματα για τους άπορους της πόλης. Επίσης διαθέτει κάποιες υπηρεσίες υγείας, με κορυφαίο έναν μαγνητικό τομογράφο στον οποίο η εξέταση κοστίζει μόλις 50 ινδικές ρουπίες, δηλαδή μόλις μισό ευρώ!
Επόμενος μας σταθμός είναι το Μαυσωλείο του Ινδομογγόλου αυτοκράτορα Humayun. Η κατασκευή του παραγγέλθηκε από τη σύζυγό του και ολοκληρώθηκε την περίοδο 1569-1571.
Πρόκειται για το πρώτο μαυσωλείο με κήπο που χτίστηκε στην Ινδία και αποτελεί πρωτοποριακό δείγμα αρχιτεκτονικής της εποχής. Σήμερα, το μνημείο συγκαταλέγεται στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, αποτελώντας σημαντικό αξιοθέατο και ιστορικό σύμβολο.
Δίπλα του ακριβώς βρίσκεται ένα ακόμα μαυσωλείο, αυτό του Isa Khan, το οποίο είναι οκταγωνικού σχήματος και χτισμένο κυρίως από κόκκινο ψαμμίτη.
Συγκαταλέγεται και αυτό στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Το τελευταίο αξιοθέατο είναι ο Ναός του Λωτού, ο οποίος τυγχάνει να είναι αρκετά κοντά στο ξενοδοχείο μας.
Κτίστηκε τον Δεκέμβριο του 1986 με κόστος 10 εκατομμύρια δολάρια και είναι ναός αφιερωμένος στην πίστη των Μπαχάι. Η φρέσκια αυτή θρησκεία διδάσκει ότι ένας Οίκος αφιερωμένος στην πίστη των Μπαχάι θα πρέπει να είναι ένας χώρος για να συγκεντρώνονται, να διαλογίζονται και να εκφράζουν τη λατρεία τους άνθρωποι όλων των θρησκειών.
Ο ξεναγός μας ανέφερε ότι είναι το τρίτο πιο επισκέψιμο αξιοθέατο της χώρας! Τα σκήπτρα κρατάει το Ταζ Μαχάλ φυσικά και ακολουθεί η πόλη της Τζαϊπούρ, την οποία σκοπεύουμε να επισκεφτούμε.
Τέλος ξενάγησης και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Είμαστε κατάκοποι από το ξενύχτι στο αεροπλάνο, αλλά και από το κλίμα που επικρατεί στην πόλη. Όμως τα στομάχια διαμαρτύρονται έντονα και προσπαθούμε να βρούμε μια σίγουρη λύση για να αποφύγουμε τις στομαχικές διαταραχές.
Βρίσκουμε μια πιτσαρία κοντά στο ξενοδοχείο, η οποία εντέλει βρίσκεται εντός ενός εμπορικού κέντρου. “No spicy” είναι η μοναδική επιθυμία που εκφράσαμε στον πιτσαδόρο — και το πέτυχε κατά το ήμισυ… Οι μισές πίτσες ήταν οκ, αλλά οι άλλες μισές βγάζαν φωτιά!
Η δεύτερη περιπέτεια του ταξιδιού μας — η πρώτη ήταν όταν παραλίγο να χάσουμε το αεροπλάνο — θα συμβεί στα τραπεζοκαθίσματα που μοιράζονται στο εμπορικό κέντρο τα εστιατόρια. Αρχικά κάτσαμε σε κάτι σκαμπό γιατί δεν βρίσκαμε τραπέζι, αλλά δεν άργησε να αδειάσει κάποιο και να μεταφερθούμε σε αυτό.
Έλα μου ντε όμως, που ο Αντώνης ξέχασε μια τσάντα με όλα του τα χαρτιά (διαβατήριο, διεθνές δίπλωμα) πάνω σε ένα σκαμπό και το θυμήθηκε μιάμιση ώρα αργότερα, όταν φεύγαμε από το εμπορικό κέντρο!
Τροχάδην πάλι εντός και ως δια μαγείας το τσαντάκι ήταν ακόμα στο ίδιο σημείο. Η καρδιά επιστρέφει στη θέση της και σύντομα λιποθυμάμε στα άνετα κρεβάτια του ξενοδοχείου, προσδοκώντας την επόμενη μέρα όπου θα βρεθούμε πιο κοντά στα Ιμαλάια.
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
