Ημέρα 3η
10 Αυγούστου 2024
Νέο Δελχί – Bir
Μεγάλη μέρα σήμερα. Ξυπνάμε νωρίς, πακετάρουμε και τραβάμε για πρωινό. Με τόσα που έχει ο μπουφές, μεσημεριανό θα το έλεγα καλύτερα.
Στην αίθουσα του πρωινού θα γνωρίσουμε τους υπόλοιπους της ομάδας που θα περιπλανηθεί στα Ιμαλάια. Στο σύνολο θα είμαστε εννέα νομά, οι τέσσερίς μας, δύο Γάλλοι και τρεις Άγγλοι, τους οποίους θα σας τους συστήσω στην πορεία.
Αφού τρώμε τον άμπακο και σηκώνουμε με το ζόρι τον Δημήτρη από τον μπουφέ – ο οποίος ήταν στο δέκατο πιάτο – επιβιβαζόμαστε και πάλι στο λεωφορείο με κατεύθυνση προς το αεροδρόμιο.
Η πρωινή κίνηση είναι χαοτική, αλλά η διαδρομή έχει ενδιαφέρον, καθώς πλαισιώνεται από δεκάδες μαγαζάκια-παράγκες οι οποίες είναι ένα κεφάλαιο μόνες τους. Από κράνη με τη σέσουλα μέχρι και κουρείο του δρόμου συναντήσαμε!
Στο αεροδρόμιο μαθαίνουμε ότι η πτήση μας έχει καθυστέρηση περίπου μία ώρα. Περνάμε τον σχολαστικό κυριολεκτικά έλεγχο, στον οποίο απαγορευόταν τα εξής:
Οκ τα υπόλοιπα, αλλά η καρύδα γιατί ρε παιδιά ?!?
Μετά τον έλεγχο συμβαίνει ίσως το πιο τρελό ευτράπελο του ταξιδιού. Ο Νίκος ψαχουλεύει τις τσέπες του λεπτού μπουφάν που φοράει και βγάζει από μέσα μια σφαίρα!!! Η οποία ταξίδεψε από τα Χανιά και πέρασε από τέσσερις διαφορετικούς ελέγχους! Ντάξει, κατά τύχη γλιτώσαμε το εξπρές του μεσονυχτίου…
Ο χρόνος μέχρι την επιβίβαση κυλάει με γνωριμία με τους νέους συνταξιδιώτες μας, οι οποίοι όλοι φαίνονται ενδιαφέροντες τύποι. Κάποιοι μετρούν αρκετές μοτο-περιπέτειες και άλλοι πραγματοποιούν το όνειρο της ζωής τους. Όλοι τους – εκτός του Γάλλου, του Μαξίμ – είναι μεγαλύτεροι ηλικιακά από εμάς, αλλά αποφασισμένοι να ζήσουν την περιπέτεια.
Από αριστερά: Οι Γάλλοι Ξαβιέ και Μαξίμ, η αφεντιά μου και ο Νίκος και δεξιά ο Νέβιλ, ο Μπράιαν, ο Αντώνης και ο Δημήτρης. Από τη φωτογραφία απουσιάζει ο τρίτος Άγγλος, ο Νικ, ο οποίος έκανε το κλικ.
Τραβάμε για επιβίβαση στο ελικοφόρο αεροπλανάκι και μετά από μια σύντομη πτήση αποβιβαζόμαστε σε ένα μικρό αεροδρόμιο κοντά στη Dharamshala.
Από εκεί επιβιβαζόμαστε σε 3 ταξί και προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε αν αυτό που ζούμε είναι πραγματικότητα. Και δεν εννοούμε την ομορφιά του τοπίου, καθώς πραγματικά δεν μπορούμε να την απολαύσουμε από τον τρόπο οδήγησής τους!
Παρατηρούμε ότι οι οδηγοί έχουν έναν περίεργο κώδικα συνεννόησης μεταξύ τους χρησιμοποιώντας την κόρνα του οχήματός τους! Κανείς δεν τρέχει, κι έτσι έχουν χρόνο αντίδρασης στα κουλά που συμβαίνουν συνεχώς στην πορεία μας.
Ακόμα ένα κουλό που παρατηρούμε είναι ότι ο οδηγός μας δεν κατέβαζε ποτέ ταχύτητα. Αν ήθελε να προσπεράσει, απλά έκλεινε το air condition!
Μετά από αρκετές χριστιανικές αλλά και ινδουιστικές προσευχές, φτάνουμε απογευματάκι σε ένα όμορφο ξενοδοχείο στο χωριό Bir, όπου μας περιμένουν οι μοτοσυκλέτες, η ομάδα υποστήριξης και ο οδηγός μας.
Τακτοποιούμαστε τάχιστα, βάζουμε τα μοτοσυκλετιστικά μας και τραβάμε για μια πρώτη γνωριμία με τις Royal Enfield Himalayan.
Ο Φρανσουά, ο οδηγός μας, μας οδηγεί σε μια μικρή βόλτα με ψιλόβροχο στις γύρω περιοχές, για να θυμηθούμε λίγο πώς είναι να οδηγείς από τα αριστερά, αλλά και για να συνηθίσουμε τον τρόπο οδήγησής τους.
Θεωρώ ότι οι Έλληνες, έχοντας μάθει να οδηγούν σε αφιλόξενους δρόμους, προσαρμόζονται πολύ εύκολα σε οποιονδήποτε τρόπο οδήγησης. Προσωπικά τουλάχιστον δεν έχω ζοριστεί πουθενά. Έτσι και εδώ… σύντομα βαράμε τις κόρνες σαν ντόπιοι και αρχίζουμε να απολαμβάνουμε το μοτοσυκλετιστικό ταξίδι μας.
Το Bir θεωρείται ένας από τους κορυφαίους προορισμούς για το άθλημα του paragliding. Αν και περνάμε από το σημείο προσγείωσής τους, δεν μπορούμε να τους απολαύσουμε, καθώς επικρατεί πυκνή ομίχλη.
Οι ακτίνες του ήλιου έχουν εξαφανιστεί όταν επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο μας. Μπανάκι βιαστικά και μετάβαση στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να δοκιμάσουμε τοπικές λιχουδιές – συνοδεία φυσικά με τοπική μπύρα!
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
