Ημέρα 4η
11 Αυγούστου 2024
Bir – Naggar (χλμ: 138)
Το πρωί με ξυπνάς με βροχή…
Από χθες είχα παρατηρήσει την ανησυχία στο πρόσωπο του Φρανσουά καθώς κοιτούσε την πρόγνωση του καιρού στο τηλέφωνό του, συζητώντας το με τον Ατούλ, τον μηχανικό που θα ακολουθεί το γκρουπ, και τον Sanjay, τον οδηγό του οχήματος υποστήριξης.
Έτσι, ήμουν προετοιμασμένος ότι δύσκολα θα γλιτώσουμε τα αδιάβροχα σήμερα. Είναι η εποχή των μουσώνων, όπως προανέφερα, και όσο κινούμαστε νότια των υψηλών κορυφών των Ιμαλαΐων, έχουμε πολλές πιθανότητες να φάμε βροχή. Ελπίζουμε ότι αύριο που θα βρεθούμε βορειότερα από τις πρώτες κορυφές, ο καιρός να μας κάνει τη χάρη.
Πρωινό λοιπόν, φόρτωμα των μοτοσυκλετών και πορεία δυτικά υπό βροχή…
Η διαδρομή καταπράσινη αλλά δεν μπορούμε να την απολαύσουμε, καθώς κρύβει πολλές παγίδες και χρειάζεται την απόλυτη προσήλωσή μας.
Επίσης, οι συνεχείς βροχοπτώσεις δημιουργούν πολλά προβλήματα στο οδικό τους δίκτυο και προχωράμε ελπίζοντας να μη βρεθούμε μπροστά σε κάποιον κλειστό δρόμο.
Ένα ακόμα ιδιαίτερο στοιχείο που συναντάμε: σε όλες τις καρότσες των δεκάδων φορτηγών γράφει με μεγάλα γράμματα “BLOW HORN”, δηλαδή «πατήστε κόρνα για να περάσετε!»
Σύντομα αφήνουμε τον ασφάλτινο δρόμο και πάμε να κάνουμε το πρώτο χωμάτινο —μάλλον λασπωμένο— κομμάτι του ταξιδιού μας, το οποίο περνάει μέσα από το εθνικό πάρκο Diana.
Τον χορό στις ξάπλες ανοίγει ο Δημήτρης, ο οποίος έπεσε από… απόνερα! Ναι, καλά ακούσατε… από τα απόνερα ενός αυτοκινήτου, καθώς διασχίζαμε με αντίθετη κατεύθυνση μια μεγάλη νερολακκούβα. Δυστυχώς, αν και γράφανε τέσσερις διαφορετικές κάμερες, καμία δεν έπιασε την πτώση.
Διακρίνεται το αυτοκίνητο που προκάλεσε την πτώση, ο κολυμβητής όχι 😉
Η ομίχλη «σπάει» λίγο την κατάλληλη στιγμή, μόλις πιάνουμε κορυφογραμμή, και μας αφήνει να απολαύσουμε το πανέμορφο τοπίο.
Έχουν περάσει 4 ώρες και έχουμε διανύσει μόλις 65 χλμ, έχοντας κάνει μόνο ένα μπρέικ της μισής ώρας σε ένα καφέ. Δεν έχει σταματήσει να βρέχει ούτε δευτερόλεπτο και έχουμε μουλιάσει… καλύτερα να μην πω πού.
Στάση λοιπόν σε ένα καφέ-εστιατόριο-ρούμς του λετ για αναπλήρωση δυνάμεων, αλλά και για μια πρώτη γεύση από το φημισμένο street food της χώρας…
Το καφέ έχει καταπληκτική θέα σε μια κοιλάδα, της οποίας το όνομα ακόμα δεν το γνωρίζουμε. Ρωτήσαμε μεν τον μαγαζάτορα, αλλά το μόνο που μας απάντησε ήταν να μας δείξει με περηφάνεια το Πανεπιστήμιο ΙΤ που βρισκόταν στα πόδια μας.
Κλικ για μεγέθυνση
Συνεχίζουμε ασφάλτινα προς το Kandi Pass, το οποίο προσπερνάμε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Μάλλον το σνομπάρουμε λόγω του χαμηλού του υψομέτρου, που είναι μόλις 2.000 μ., καθώς τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν πολύ ψηλότερα.
Στη συνέχεια διασχίζουμε τον ορμητικό ποταμό Beas, τον οποίο και ακολουθούμε με πορεία βόρεια προς το Naggar. Το ποτάμι αυτό είναι η αιτία που συχνά-πυκνά κλείνει αυτός ο δρόμος, ο οποίος είναι και ο μοναδικός που οδηγεί στην καρδιά των Ιμαλαΐων. Όπως θα μάθουμε αργότερα, ο δρόμος ήταν κλειστός πρόσφατα και άνοιξε μόλις πριν 10 ημέρες!
Φτάνουμε στο Naggar, απλώνουμε την πραμάτειά μας για να στεγνώσει σε ένα δωμάτιο που ήδη μύριζε μούχλα και τραβάμε να επισκεφτούμε το κάστρο του, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο κατάλυμά μας.
Το Naggar ήταν κάποτε πρωτεύουσα του βασιλείου Kullu και το κάστρο του ήταν η επίσημη έδρα των βασιλιάδων για αιώνες. Σύμφωνα με έναν μύθο, ο Raja Sidh Singh που έχτισε το κάστρο χρησιμοποίησε τις πέτρες από ένα εγκαταλελειμμένο παλάτι που βρισκόταν στην απέναντι όχθη του ποταμού. Για να τις μεταφέρει, διέταξε τους εργάτες να σχηματίσουν μια ανθρώπινη αλυσίδα πάνω από τον ποταμό Beas, συνδέοντας έτσι την αριστερή με τη δεξιά του όχθη.
Βγαίνοντας από το κάστρο, ακούμε μουσικές, τις οποίες και ακολουθούμε, για να βρεθούμε σε κάποια τοπική γιορτή ή γάμο — δεν είμαστε σίγουροι. Άντρες και γυναίκες τρώνε, χορεύουν και προσεύχονται σε χωριστές σκηνές. Μόνο τα παιδιά παίζουν όλα μαζί λίγο πιο πέρα από τους ενήλικες.
Η βραδιά κλείνει στην ταράτσα του μικρού ξενοδοχείου μας με όμορφες ταξιδιάρικες ιστορίες από κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. Η τσικουδιά που είχαμε χώσει στα μπαγκάζια μας έπεσε λίγη για τις τόσες όμορφες και ενδιαφέρουσες διηγήσεις.
Με αυτές τις όμορφες και διαφορετικές εικόνες κλείνει και η σημερινή μας μέρα και οδεύουμε για ξεκούραση, με την ευχή να σταματήσει η βροχή αύριο που μας περιμένουν οι πρώτες εικόνες από τις υψηλές κορυφές των Ιμαλαΐων.
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
