Ημέρα 5η
12 Αυγούστου 2024
Naggar – Jispa (χλμ: 120)
Με το στόμα ανοιχτό…
Το ψιλόβροχο μας καλημερίζει και πάλι και με γοργές κινήσεις ετοιμαζόμαστε για αναχώρηση. Σήμερα είναι η μέρα που λογικά θα μπούμε στην καρδιά των Ιμαλαΐων. Και λέω “λογικά” γιατί ο ποταμός Beas, που τσακίζει το δρόμο, έχει τη δική του άποψη και δεν μπορούμε να του πάμε κόντρα.
Από αυτά που μας είπαν χτες, ο δρόμος είναι ανοιχτός μέχρι το Ατάλ τούνελ μεν, αλλά το πέρασμα Rohtang πάνω από το τούνελ που θέλαμε να κάνουμε είναι κατεστραμμένο. Έτσι, η ανάβαση στο πρώτο μας ψηλό πέρασμα θα πρέπει να περιμένει ακόμα μία ημέρα.
Οι πρώτες πινακίδες από την BRO, που σημαίνει Border Road Organization, κάνουν την εμφάνισή τους και με το ζόρι προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε στην οδήγηση, καθώς έχουμε κυριολεκτικά κατουρηθεί από τα γέλια. Ακολουθεί μια μικρή συλλογή από αυτές που είδαμε μερικά χιλιόμετρα έξω από το Manali.
Κλικ για μεγέθυνση
Κλικ για μεγέθυνση
Κλικ για μεγέθυνση
Κλικ για μεγέθυνση
And the Oscar goes to: (Beep beep no sleep)
Κλικ για μεγέθυνση
Φτάνουμε στο Ατάλ τούνελ, το οποίο έχει μήκος περίπου 9 χιλιόμετρα και είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο σε υψόμετρο πάνω από τα 3.000 μ. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017 και δόθηκε στην κυκλοφορία στις 3 Οκτωβρίου του 2020.
Με την κατασκευή του τούνελ παρακάμφθηκε η πολύ δύσκολη ανάβαση στο πέρασμα Rohtang, η οποία είναι 46 χλμ και για να τη διασχίσει κάποιος χρειάζεται από 4 μέχρι 6 ώρες, ενώ για τη διάσχιση του τούνελ χρειάζονται μόλις 15 λεπτά!
Περνώντας το τούνελ, ο καιρός βελτιώνεται αισθητά. Τα μαύρα σύννεφα των μουσώνων δεν μπορούν να περάσουν εύκολα τις υψηλές κορυφές που βρίσκονται πάνω από τα κεφάλια μας, και ελπίζουμε να μην τα καταφέρουν ούτε τις επόμενες ημέρες που θα κινούμαστε σε αυτές τις περιοχές.
Κάνουμε ένα σύντομο διάλειμμα για να χαζέψουμε τις επιβλητικές ψηλές κορυφές πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά και για να τσεκάρει ο μηχανικός τα φρένα στη μοτοσυκλέτα του Νέβιλ.
Το πρόβλημα δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο και έτσι βρισκόμαστε γοργά και πάλι πίσω στο δρόμο.
Τα έργα είναι συνεχόμενα και οι εργάτες που δουλεύουν στους δρόμους χειρωνακτικά είναι πραγματικά άπειροι. Το δε τρελό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι κατασκηνώνουν παραδίπλα από τα έργα και μετακομίζουν όπου ο δρόμος καταρρέει — πράγμα που συμβαίνει αρκετά συχνά, όπως παρατηρούμε.
Όσο περισσότερο οδηγώ τη Royal Enfield Himalayan, τόσο περισσότερο τη γουστάρω με χίλια. Ελαφρύ μηχανάκι, μοτέρ που δεν σκορτσάρει πουθενά, του βάζεις απλά μια ταχύτητα και πάει. Σήμερα που δεν βρέχει και πάμε λίγο πιο γρήγορα, πέφτει η ατάκα: «Α!, έχει και Τρίτη!»
Πραγματικά, όλοι μας κουμπώσαμε ευχάριστα στις μοτοσυκλέτες αυτές και δεν μας προβλημάτισαν καθόλου σε όλη την πορεία του ταξιδιού, όπως θα δείτε και στη συνέχεια.
Κλικ για μεγέθυνση
Περνώντας τη γέφυρα Tandi, ο Φρανσουά μας οδηγεί σε έναν χωματόδρομο παράλληλα με τον ποταμό Chenab. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω κάνουμε μια στάση για να απολαύσουμε το τοπίο, αλλά και το μεσημεριανό μας κολατσιό.
Δεν έχουμε συνηθίσει να κάνουμε στάσεις για φαγητό —ειδικά το μεσημέρι, που συνήθως την βγάζουμε με ξηροκάρπια ή κάτι άλλο πρόχειρο (εκτός τον Δημήτρη, που θέλει μια προβατίνα στην καθιά του)— αλλά είναι κάτι που θα πρέπει να το συνηθίσουμε, καθώς αυτή θα είναι η καθημερινότητά μας από εδώ και πέρα.
Προσωπικά, το στομάχι μου είναι τσακωμένο με τα καυτερά φαγητά, έτσι πάντα άφηνα τους άλλους να δοκιμάσουν και μετά έτρωγα ό,τι δεν έκαιγε —το οποίο συνήθως ήταν σκέτο ρύζι. Δεν θα πω κάτι άλλο, εκτός του ότι έχασα 4 κιλά στο ταξίδι…
Απολαμβάνουμε τη μεσημεριανή σιέστα χαζεύοντας τις πρώτες —όπως νομίζαμε— επιβλητικές κορυφές, καθώς δεν γνωρίζαμε ακόμα τι μας περίμενε στη συνέχεια.
Καθώς έπαιζα με τη φωτογραφική μηχανή, με πλησιάζει ένας ντόπιος και με ρωτάει αν έχω φακό ζουμ. Του απαντώ θετικά και μου δείχνει ένα σημείο στο παραπλήσιο βουνό για να ζουμάρω…
Ένα κεφάλι του Βούδα σκαλισμένο στο βράχο! Ναι, ξέρω, δεν διακρίνεται καθαρά στη φωτογραφία. Ο 200άρης φακός έπεσε λίγος…
Ο Φρανσουά με έχει πάρει ήδη χαμπάρι και βλέποντας τον ενθουσιασμό μου, αναφωνεί: «Όχι Στέλιο, δεν μπορούμε να πάμε εκεί… δεν υπάρχει δρόμος…»
Σιέστα over και συνεχίζουμε την πορεία μας με τον ήλιο να έχει κάνει για τα καλά την εμφάνισή του, όπου και μας συντροφεύει στο μαγικό κομμάτι προς την Jispa.
Αρχίζουμε σιγά-σιγά να ανεβαίνουμε υψόμετρο, περνάμε τα 3.000 μ. και φτάνουμε στο μικρό χωριό της Jispa στα 3.280 μ.
Το ξενοδοχείο μας είναι basic και σήμερα, αλλά έχει μια καταπληκτική θέα που κόβει την ανάσα.
Χαλαρώνουμε, εγκλιματιζόμαστε και τραβάμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου παραδόξως βρίσκω μια σάλτσα λαχανικών που δεν καίει για να συνοδέψω το ρύζι μου.
Ο Φρανσουά μας ενημερώνει ότι ο δρόμος μπροστά μας είναι κλειστός λόγω κατολισθήσεων και ότι, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, θα ανοίξει για μία ωρίτσα στις 8 το πρωί. Άρα, αύριο θα πρέπει να πατήσουμε μίζα στις 7:00 για να προλάβουμε να περάσουμε πριν κλείσει και πάλι ο δρόμος…
Αυτό σημαίνει ότι το αυριανό εγερτήριο θα είναι στις 5:30…
Καληνύχτα σας…
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
