Ημέρα 7η
14 Αυγούστου 2024
Padum – Lamayuru (χλμ. 190)
Με τα στόματα ανοιχτά…
Η ηλιόλουστη μέρα ανεβάζει κατακόρυφα τη διάθεσή μας, καθώς σήμερα θα διασχίσουμε –ελπίζουμε– την κοιλάδα και το φαράγγι του Zanskar, τα οποία αποτελούν ένα από τα ορόσημα του ταξιδιού μας. Οι δρόμοι που θα ακολουθήσουμε δεν υπάρχουν καν ούτε στο Google Maps, ούτε στις περισσότερες εφαρμογές πλοήγησης!
Το τοπίο δίνει τα ρέστα του από νωρίς το πρωί, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο την ήδη ανεβασμένη διάθεσή μας.
Ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της περιοχής στην οποία κινούμαστε είναι τα συνεχόμενα check points, στα οποία πρέπει πρώτα να δηλώσεις τα στοιχεία σου και μετά να περάσεις. Μερικά από αυτά –όπως και το πρώτο που συναντάμε σήμερα– είναι από μόνα τους αξιοθέατα. Μια υπάλληλος έχει βγάλει το κεφάλι της από το παράθυρο του ορόφου σαν σύγχρονη Ιουλιέτα και από κάτω ο Φρανσουά συμπληρώνει το βιβλίο που βρίσκεται σε μια καρέκλα έξω από το κτίριο. Η δε κυρία του ορόφου χαλαρώνει ένα σκοινί και ανοίγει την υποτιθέμενη μπάρα για να περάσουμε. Ινδία 2.0.
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω η άσφαλτος τελειώνει και μπροστά μας εμφανίζεται το εξωπραγματικό φαράγγι του Zanskar. Πραγματικά, δεν μπορώ ακόμα να συνέλθω από αυτές τις καταιγιστικές εικόνες.
Σε κάποιο σημείο, όπου ο δρόμος απομακρύνεται λίγο από το φαράγγι, συναντάμε έργα. Περιμένουμε υπομονετικά πάνω από μισή ώρα για να ανοίξει ο δρόμος. Είναι και η πρώτη φορά που συνειδητοποιούμε τι σημαίνει σκόνη στα Ιμαλάια…
Ο δρόμος ανοίγει και ξεχυνόμαστε πάλι πρώτοι, μπροστά από μια αρκετά μεγάλη ουρά.
Το φαράγγι είναι μεν καταπληκτικό, είναι όμως και επικίνδυνο. Σε κάποια φάση, τρεις μοτοσυκλέτες από άλλο γκρουπ πέφτουν ακριβώς μπροστά μου σε μια αμμοπαγίδα, λες και τους πυροβόλησε κάποιος. Πτώση είχε όμως και ο οδηγός μας, ο οποίος παρομοίως έπεσε σε αμμοπαγίδα τραβώντας φωτογραφίες εν κινήσει. Ευτυχώς, ούτε ο ίδιος ούτε η μοτοσυκλέτα του έπαθαν κάτι.
Το γκρουπ έχει σπάσει λίγο. Έχω μείνει παρέα με τον Νίκο, κάπου στη μέση του γκρουπ, και απολαμβάνουμε αυτό το μοναδικό τοπίο.
Λίγο πριν την έξοδο από το φαράγγι συναντάμε και πάλι έργα. Μια μπουλντόζα ρίχνει βράχους, έχοντας αφήσει ένα μικρό πέρασμα που ίσα-ίσα χωράει μια μοτοσυκλέτα. Αυθόρμητα κορνάρω για να σταματήσει και να περάσουμε — και όντως σταματά.
Βγαίνοντας από το φαράγγι κάνουμε μια στάση σε ένα κλασικό μίνι μάρκετ–καφέ–rooms του λετ για ανασυγκρότηση, καθώς μερικοί δεν πρόλαβαν –ή δεν κόρναραν– και κόλλησαν στα έργα. Να σημειωθεί ότι ο δρόμος που διασχίζει το φαράγγι άνοιξε μόλις δέκα μέρες πριν!
Ευλογημένα Δρακουλίνια 😉
Η στάση είναι σύντομη, καθώς μπροστά μας έχουμε ακόμη δύο δύσκολα ορεινά περάσματα.
Πρώτο το Singe La, κοντά στα 5.000 μέτρα. Το πέρασμα αυτό έχει ανοιχτεί πρόσφατα και ο δρόμος βρίσκεται υπό γενική κατασκευή. Κορυφαίο είναι το γεγονός ότι έχει ασφαλτοστρωθεί μόνο η κορυφή του περάσματος και όλο το υπόλοιπο είναι ακόμα χώμα.
Κλικ για μεγέθυνση
Το πέρασμα είναι σίγουρα το πιο όμορφο από όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Η θέα είναι εκπληκτική, ειδικά προς τη βόρεια πλευρά του.
Το γκρουπ έχει σπάσει πάλι και, καθώς φωτογραφίζω, εμφανίζεται ο Νίκος λέγοντάς μου ότι η μοτοσυκλέτα του Δημήτρη έμεινε μερικά χιλιόμετρα πιο πίσω. Μαζί του είναι ο μηχανικός που ακολουθεί με το όχημα υποστήριξης και ο οποίος τον έδιωξε για να μην παραμείνει πολλή ώρα σε τέτοια υψόμετρα. Εδώ που είμαστε δεν υπάρχει κανένας τρόπος επικοινωνίας — δεν πιάνει τίποτα — κι έτσι κατηφορίζουμε, γνωρίζοντας ότι ο Δημήτρης είναι σε καλά χέρια.
Το τοπίο απλά τα σπάει…
Κλικ για μεγέθυνση
Σε ένα απότομο κατηφορικό χωμάτινο κομμάτι, ο Bryan χάνει τον έλεγχο της Royal Enfield, η οποία ξαπλώνει φαρδύ-πλατύ στην παχιά πούδρα. Τη σηκώνει και αμέσως ξαναπέφτει. Οι πτώσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα, αλλά με αυτά τα χιλιόμετρα που κινούμαστε, είναι αναίμακτες.
Ο Φρανσουά αναλαμβάνει να βγάλει τη μοτοσυκλέτα του Bryan από το δύσκολο σημείο και συνεχίζουμε την απολαυστική διαδρομή.
Κλικ για μεγέθυνση
Στην πορεία συναντάμε και πάλι ένα ποτάμι που έχει καταπιεί κυριολεκτικά τον δρόμο. Δεν είναι το πρώτο που διασχίζουμε, αλλά το συγκεκριμένο ήταν ίσως το πιο δύσκολο σε όλο το ταξίδι, καθώς έπρεπε να περάσουμε από ένα πολύ στενό σημείο, αφού το υπόλοιπο κομμάτι ήταν αρκετά βαθύ.
Η διάσχιση στέφεται με επιτυχία από όλους μας και το γιορτάζουμε κορνάροντας συνεχόμενα — το κορνάρισμα έχει ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη χώρα.
Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω κάνουμε στάση σε ένα εστιατόριο «τουλάχιστον έξι αστέρων Μισελέν»… Βλέποντας εκ των υστέρων φωτογραφίες και βίντεο, απορώ πώς καθίσαμε και φάγαμε εκεί. Οι κανόνες υγιεινής δεν είχαν περάσει ούτε απ’ έξω. Η λάντζα, δε, γίνεται με αντλία που τραβάει νερό από ένα λασπωμένο παραπλήσιο ρυάκι… Τουλάχιστον ζήσαμε για να τα διηγηθούμε.
Ο Bryan κατάφερε να έχει και ακόμη ένα ατύχημα, το οποίο δεν πήραμε χαμπάρι, καθώς είχε μείνει «σκούπα» στο γκρουπ. Στην προσπάθειά του να περάσει ένα φορτηγό, εκείνο του έκλεισε τον δρόμο, με αποτέλεσμα να καρφωθεί πάνω του. Ευτυχώς, ο ίδιος δεν έπαθε τίποτα, αλλά η μοτοσυκλέτα του την άκουσε ολίγον τι: στράβωσε το τιμόνι, έσπασε ο καθρέπτης και το φλας, ενώ τα κάγκελα προστασίας ζεύλωσαν για τα καλά. Η μοτοσυκλέτα παραμένει λειτουργική, ευτυχώς, αλλά έχει δουλειά ο Ατούλ όταν φτάσουμε στον προορισμό μας.
Παρένθεση: τι κορυφαίο όνομα για μηχανικό, όπως επισήμανε και ο Nick — Atul = a tool 😉
Κάπου στα μέσα της κατάβασης από το πέρασμα παρατήρησα ότι ξεκόλλησαν οι σόλες από τις μπότες μου και άρχισα να βλαστημάω, που το μόνο πράγμα που παρατήσαμε πριν φύγουμε —επειδή σκεφτήκαμε ότι «θα έχει ο μηχανικός»— ήταν το duct tape. Αμ δε…
Ευτυχώς, κουβαλάμε μαζί μας μερικά δεματικά, τα οποία λύνουν προσωρινά το πρόβλημα. Το πλάνο λέει ότι αύριο, φτάνοντας στη μεγαλούπολη του Leh, εύκολα θα βρούμε έναν τσαγκάρη να τις επισκευάσει.
Σε σύντομο χρόνο εμφανίζεται και ο Δημήτρης, του οποίου η μοτοσυκλέτα —όπως προαναφέραμε— είχε πάθει κοκομπλόκο λίγο πριν τα 5.000 μέτρα. Η μηχανικάρα μας άλλαξε αντλία βενζίνης και πολλαπλασιαστή και το Enfield αναστήθηκε επιτυχώς.
Παρά τη σημερινή ταλαιπωρία, η διάθεσή μας είναι στα ύψη και απολαμβάνουμε κάθε στιγμή στο μέγιστο. Τα γέλια και τα πειράγματα στο —και καλά— εστιατόριο καλά κρατούν, μέχρι που η φωνή της λογικής μάς σηκώνει για να συνεχίσουμε το οδοιπορικό. Είναι νωρίς το απόγευμα και έχουμε ακόμη ένα ορεινό πέρασμα μπροστά μας· μετά μας περιμένει η κάθοδος προς το Lamayuru μέσω του εντυπωσιακού φαραγγιού Yapola.
Το ανέβασμα στο Sirsir La, στα 4.808 μέτρα, είναι στο ίδιο περίπου μοτίβο: όμορφο, χωμάτινο και με εξαιρετική θέα. Οι περισσότεροι του γκρουπ περνούν χωρίς στάση, εκτός από εμένα και τον Νίκο, που σταματάμε για δύο κλικ.
Κατά την κατάβαση πετυχαίνουμε τον Αντώνη σταματημένο στην άκρη του δρόμου και, πριν ολοκληρώσουμε τη σκέψη ότι μάλλον σταμάτησε για να αδειάσει τη φούσκα του, τον βλέπουμε να μας κάνει νόημα να σταματήσουμε. Το ελατήριο από το σταντ του μας άφησε χρόνους και πρέπει να κάνουμε κάποια πατέντα για να το σταθεροποιήσουμε. Τα σωτήρια δεματικά που κουβαλάει ο Νίκος κάνουν κι εδώ άριστα τη δουλειά τους και συνεχίζουμε την κάθοδο, όπου σύντομα μπαίνουμε σε ένα φαράγγι απίστευτης ομορφιάς.
Το φαράγγι Yapola έχει δημιουργηθεί από τον ομώνυμο ποταμό και χαρακτηριστικό του είναι οι πολύχρωμοι, κάθετοι βράχοι που το πλαισιώνουν. Αν και δεν τρομάζω εύκολα, στο συγκεκριμένο φαράγγι, βλέποντας τα βράχια να κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι μου, με έπιασε ένας φόβος…
Βγαίνοντας από το φαράγγι σκέφτομαι: «Τι καταπληκτική μέρα…». Γεμάτη εικόνες, σχεδόν μέχρι τον τελικό μας προορισμό.
Και τότε ξεπροβάλλουν οι βραχώδεις σχηματισμοί πάνω από το Lamayuru και με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό…
Το Lamayuru είναι γνωστό και ως «η Καππαδοκία της Ινδίας» ή ως Moonland, λόγω της ομοιότητας του τοπίου με αυτό της Σελήνης. Οι φωτογραφίες από τη διαδρομή δυστυχώς δεν είναι καλές, καθώς ο ήλιος ήταν κόντρα και η GoPro είχε μαζέψει απίστευτη σκόνη από τον χωματόδρομο, την οποία αμέλησα να καθαρίσω.
Κλικ για μεγέθυνση
Τακτοποιούμαστε τάχιστα και βγαίνουμε για μια γρήγορη βόλτα στην πόλη πριν πέσει ο ήλιος. Το κύριο αξιοθέατό της είναι το μοναστήρι Swastika, του οποίου η ονομασία δεν έχει καμία σχέση με την έννοια που γνωρίζουμε εμείς. Το όνομά του σχετίζεται με την αιωνιότητα στη θρησκεία Bon, η οποία έχει ρίζες στο Θιβέτ και θεωρείται πρόγονος του Βουδισμού.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των θιβετιανών μοναστηριών είναι οι κύλινδροι προσευχής, ή mani, όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι. Σύμφωνα με τη θιβετιανή βουδιστική παράδοση, το γύρισμα ενός τέτοιου τροχού έχει σχεδόν το ίδιο αξιόλογο αποτέλεσμα με την προφορική απαγγελία των προσευχών.
Το μοναστήρι είναι χτισμένο σε έναν λόφο πάνω από την πόλη και, φυσικά, προσφέρει καταπληκτική πανοραμική θέα. Επιλέγουμε να κατηφορίσουμε από εκεί μέσω μικρών στενών, χαζεύοντας την αρχιτεκτονική της πόλης αλλά και τους ελάχιστους ντόπιους που συναντάμε στο διάβα μας.
Σιγά-σιγά επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για φαγητό και χαλάρωση, καθώς σήμερα έχουμε κλείσει σχεδόν 12 ώρες στον δρόμο.
| « Προηγούμενη Σελίδα | Επόμενη Σελίδα » |
