Ημέρα 18η
25 Αυγούστου 2024
Νέο Δελχί – Κωνσταντινούπολη – Αθήνα – Χανιά
Επιστροφή στην βάση
Με βαριά τρεις ώρες ύπνου τραβάμε για το αεροδρόμιο. Δεν έχει πολύ κόσμο τέτοια ώρα και όλα κυλούν γρήγορα και ομαλά.
Σύντομα επιβιβαζόμαστε στο αεροπλάνο, απογείωση και πορεία προς Κωνσταντινούπολη.
Η πτήση μας για Αθήνα είναι το απόγευμα, αλλά οι ώρες αναμονής δεν μας φτάνουν για να κάνουμε μια γρήγορη επίσκεψη στην πόλη. Όσο κι αν το ψάξαμε, παντού μας συμβούλευαν να μην το δοκιμάσουμε.
Έτσι, περιπλανηθήκαμε λίγο στο χαοτικό αεροδρόμιο και βρήκαμε ένα ήσυχο σημείο με σεζ λονγκ καθίσματα για να αράξουμε.
Οι ώρες κύλησαν και σύντομα βρισκόμαστε στο επόμενο αεροπλάνο, με προορισμό την Αθήνα.
Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» χωρίζουμε με τον Δημήτρη και τον Αντώνη, κι εγώ με τον Νίκο έχουμε ακόμα μία πτήση προς Χανιά.
Φτάνουμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα στο αεροδρόμιο και λίγο μετά τα μεσάνυχτα στα σπίτια μας.
Αγκαλιαζόμαστε και κοιταζόμαστε απλά. Δεν λέμε σχεδόν τίποτα. Ξέρουμε…
Ανοίξαμε μια πληγή που δύσκολα θα κλείσει. Δεν θέλουμε να κλείσει κιόλας…
Η φράση «στο επόμενο με καλό», εννοείται, δεν λέγεται…
Επίλογος
Αρνιόμουν για πολύ καιρό να γράψω αυτό το ταξιδιωτικό. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, αλλά κάθε φορά που καθόμουν μπροστά στην οθόνη ένιωθα πως δεν μπορώ να αποδώσω με λόγια αυτά που ζήσαμε. Ο λόγος μου είναι πραγματικά φτωχός μπροστά σε αυτό το μεγαλείο που ακούει στο όνομα Ιμαλάια.
Στην πορεία έφτιαξα ένα βίντεο και παρουσίασα το ταξιδιωτικό σε μια όμορφη τοπική εκδήλωση (Garage Days by Κόκκινα Φεγγάρια). Άκουσα πολύ όμορφα λόγια, είδα χαμόγελα, ένιωσα συγκίνηση. Κι όμως, μέσα μου παρέμενε η ίδια αίσθηση: πως όσο κι αν προσπαθήσεις, τέτοια ταξίδια δεν χωράνε ολόκληρα σε λέξεις, εικόνες ή αφηγήσεις.
Ήταν ένα ταξίδι σε έναν ονειρικό προορισμό, γεμάτο μαγεία και αυθεντικότητα. Μας πρόσφερε απλόχερα εμπειρίες ζωής, μας λύγισε σωματικά, μας δοκίμασε πνευματικά και μας έδεσε με ανθρώπους που μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν άγνωστοι, αλλά τελικά έγιναν συνοδοιπόροι. Από τα συγκλονιστικά τοπία μέχρι τις φιλίες που γεννήθηκαν στον δρόμο, κάθε στιγμή είχε τη δική της ξεχωριστή αξία.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό νόημα τέτοιων ταξιδιών: να μη χρειάζονται πλήρη αποτύπωση. Να μένουν λίγο άναρχα μέσα σου, σαν μια ανοιχτή πληγή που δεν θέλεις να κλείσει. Να σου θυμίζουν πόσο μικρός είσαι και πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος εκεί έξω.
Τα Ιμαλάια δεν ήταν απλώς ένας προορισμός. Ήταν δρόμοι που μας άλλαξαν, υψόμετρα που μας ταπείνωσαν, στιγμές που μας ένωσαν. Κι αυτό το ταξίδι δεν τελείωσε όταν επιστρέψαμε. Συνεχίζει κάθε φορά που κοιταζόμαστε και ξέρουμε πως «ήμασταν εκεί».
Αν αυτό το ταξιδιωτικό κατάφερε να σας ταξιδέψει έστω και λίγο, τότε πέτυχε τον σκοπό του.
Γιατί κάποια ταξίδια δεν γράφονται για να τελειώσουν.
Γράφονται για να ανοίγουν τον δρόμο προς το επόμενο.
Να είστε πάντα καλά.
Και να ταξιδεύετε.
<
p align=”left”>« Προηγούμενη Σελίδα
