Αρχείο της Ετικέτας «Ιταλία»

Ένα όμορφο οδοιπορικό για δύο σε Β. Ιταλία, Αυστρία & Βαλκάνια

Κείμενο & φωτογραφίες: Παπαντωνίου Δημήτρης

«Όταν τα πράγματα πάνε στραβά είναι δύσκολο να τα επαναφέρεις. Ο νόμος του Μέρφυ δεν είναι φυσική. Είναι μια θεωρία που είπε ένας τύπος για να βγάλει νόημα μια απαίσια μέρα.
Το γεγονός ότι τα πράγματα πάνε στραβά δεν σημαίνει ότι είναι εκτός ελέγχου.
Είναι στο χέρι μας να φτιάξουμε τα πράγματα.
Είναι στο χέρι μας να πάρουμε ότι μπορεί να πάει λάθος και να το κάνουμε να πάει σωστά.
ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΕΣΤΩ»


Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Magna Grecia… εκεί στο νότο…

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Νατάσα Σπηλιοπούλου

Κάπου διάβασα ότι “ο Νότος είναι μια άλλη χώρα” και πραγματικά δεν θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα. Την Ιταλία στο μυαλό μας την έχουμε συνδέσει με τις μαγικές από κάθε άποψη Άλπεις, με την απαράμιλλη αρχιτεκτονική μέχρι και των πιο μικρών πόλεων, με την οργάνωση, την τάξη και την ευημερία. Στο Νότο όμως θα πρέπει να τα ξεχάσουμε όλα αυτά. Η πολυτάραχη ιστορία του -σύμφωνα με το Στράβωνα- ξεκινάει από την μυκηναϊκή εποχή με ανταλλαγές εμπορικών προϊόντων μεταξύ των πληθυσμών της Νότιας Ιταλίας και του Αιγαίου. Περίπου τον 8ο π.Χ. αιώνα ξεκινά η αποίκηση των Ελλήνων οι οποίοι δημιουργούν την Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia). Στη συνέχεια περνάνε δεκάδες κατακτητές: Φοίνικες, Καρχηδόνιοι, Ρωμαίοι, Βάνδαλοι, Οστρογότθοι, Νορμανδοί, Γερμανοί, Αντζού, Σαρακηνοί, Ισπανοί, αφήνοντας φυσικά τα ανεξίτηλα σημάδια τους. Μετά την ένωση με την Ιταλία ξεκινάει ένα μεγάλο κεφάλαιο που ακούει στο όνομα Μαφία, κεφάλαιο που έχει να κάνει με ανομία που κυριαρχεί στο νότο. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα η οποία αγκαλιάζει όμως μια πανέμορφη και ιστορική γη, αποπνέοντας μια διαφορετική γοητεία. Σισιλιάνικη… Γκρεκάνικη…

Magna Grecia

Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Ταξίδι στα δύο άκρα της Ευρώπης

Κείμενο & φωτογραφία Νίκος Μάρκας & Κική Extreme

Κάτσετε ωρέ κοπέλια να σας πω μία ιστορία. Μία ιστορία μοτοσυκλετιστική, ταξιδιάρικη. Να, καθίστε εδώ, στη σκιά και ξεκινάω μόλις φέρει η Κική τα καφεδάκια, γιατί θα μας πάρει ώρα να σας τα πω όλα. Αν και…

Όχι όλα, μερικά δε λέγονται, πρέπει να τα ζήσεις, να τα μυρίσεις, να τα γευτείς, να τα νιώσεις.

Ας πάμε όμως να τα δούμε από την αρχή…

Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Από τα Ευρωπαϊκά σαλόνια στα Βαλκανικά αλώνια

Κείμενο: Στέλιος Οικονομάκης, Νατάσα Σπηλιοπούλου
Φωτογραφίες: Στέλιος Οικονομάκης, Νατάσα Σπηλιοπούλου, Αθηνά Βερνάρδου,
Σταύρος Αλεξάκης, Δημήτρης Αναστασάκης
Βίντεο: Δημήτρης Αναστασάκης
Μοντάζ: Στέλιος Οικονομάκης

Του σαλονιού ή του αλωνιού; Αλλά γιατί να επιλέξουμε; Πιάσε μια από όλα να γουστάρουμε. Και σαλονάτα στας Ευρώπας αλλά και να αλωνίσουμε στα “δικά μας” Βαλκάνια. Το φετινό πρόγραμμα έλεγε 13 χώρες -μαζί με την Ελλάδα- και περίπου 5700 χιλιόμετρα σε 16 μερούλες. Σχεδόν κάθε μέρα θα ξυπνούσαμε σε διαφορετική χώρα! Τα ταξίδι μας περιλάμβανε λίγο από όλα: μοντέρνες πρωτεύουσες, γραφικές κωμοπόλεις αλλά και ξεχασμένα χωριά, εθνικά πάρκα αλλά και βομβαρδισμένα τοπία, ορεινά περάσματα αλλά και άγνωστες διαδρομές, πολυφωτογραφημένα αξιοθέατα αλλά και καλά κρυμμένα μυστικά… Τόσες πολλές ανόμοιες εικόνες που άντε μετά να τις βάλεις σε μια τάξη για να τις διηγηθείς. Πάμε λοιπόν και όπου βγάλει…

Intro
Ανάγνωση του υπολοίπου… »

Άτλαντας – Σαχάρα – Μαρόκο

Κείμενο: Δημήτρης Παπαντωνίου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαντωνίου, Κυριάκος Αχυρόπουλος

Για έναν «φίλο» που δεν γνώρισα ποτέ -παρά μόνο μέσα από τα ταξιδιωτικά του-
και που «έφυγε» τις μέρες που έγραφα αυτό το οδοιπορικό…
Κώστα… γιατρέ… Doc… καλό ταξίδι και να μας προσέχεις…

Κάθε φορά που ξεκινάω να γράψω ένα ταξιδιωτικό πάντα αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα: πως ν’ αρχίσω, τι να αναφέρω μήπως και γίνω κουραστικός σε εκείνους που θα μου κάνουν την τιμή να αφιερώσουν χρόνο για να το διαβάσουν. Πώς να μεταδώσω όλα αυτά που πέρασα και ένιωσα σε αυτό το διάστημα και εν τέλει: ενδιαφέρει κανέναν αυτό;
Όταν με πιάνουν τέτοιες κρίσεις αμφιβολιών και πολλών ερωτημάτων πάντα η λύση που δίνω είναι να βάλω τον εαυτό μου στη θέση του δέκτη των ερωτήσεων και όχι του πομπού. Το συμπέρασμα που βγάζω, διαβάζοντας κάποια πράγματα στο διαδίκτυο και σε συνομιλίες που έχω με διάφορους ανθρώπους είναι ότι αρκετοί είναι αυτοί που αποτελεί ευχάριστη στιγμή στην καθημερινότητα τους το να διαβάζουν κάποιες αναφορές από άτομα που έχουν επισκεφτεί κάποια μέρη και που προσπαθούν ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο να μεταδώσει στο βαθμό που ο καθένας τους μπορεί αυτό που βίωσε.
Και ερχόμαστε τώρα στην προσωπική μου περίπτωση.
Από όταν άρχισα να ασχολούμαι με τη μοτοεξερεύνηση -και η αλήθεια είναι ότι άργησα λίγο γι’ αυτό τρέχω να καλύψω το χαμένο έδαφος- ένοιωσα την ανάγκη να αποτυπώνω αυτά που πέρασα και μέσω του διαδικτύου να βοηθάω όσο μπορώ αυτούς που θα είναι οι επόμενοι επισκεπτές στα μέρη που εγώ πέρασα. Το κάνω αυτό γιατί και μένα, κάποιοι άλλοι με βοήθησαν και με ξεσήκωσαν με τα γραφόμενα τους να ακολουθήσω «δρόμους μακρινούς και ονειρεμένους» και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Επίσης πολλοί είναι εκείνοι που εύλογα μου λένε “γιατί πρέπει να βγάζεις προς τα έξω τα εσώψυχα σου;”. Η απάντηση μου είναι πάντα η ίδια: γιατί υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που το θέλουν αυτό και τους αρέσει όπως αρέσει και σε μένα…
Πριν λίγες μέρες παραβρέθηκα για λίγες -δυστυχώς- ώρες στην εκδήλωση για τον Ηλία Βροχίδη, λίγες μέρες πριν το ταξίδι του στην Αφρική και ένοιωσα όμορφα που γνώρισα ανθρώπους που τόσο καιρό τους γνώριζα μόνο “ηλεκτρονικά”: Ηλίας Βροχίδης, Βασίλης Μεταλλινός (Uriah Heep), Σιδέρης Ζερβουδής, Γιασμίν Λιγερού, Ηλίας Αντωνόπουλος (Andeli). Με αρκετούς από αυτούς δεν μιλήσαμε καν αλλά και μόνο που τους έβλεπα μου μετέδιδαν πολύ όμορφα συναισθήματα. Και όλα αυτά γιατί πήραν την απόφαση να γράψουν τις προσωπικές τους εμπειρίες κάπου και εγώ απλά να τις διαβάσω… Και σίγουρα σκοπός τους δεν ήταν το να το παίξουν κάποιοι αλλά να μεταφέρουν το συναίσθημα. Αυτό που τόσο πολύ λείπει στις μέρες μας…

Με αυτό το ταπεινό -θα μου επιτρέψετε να πω- σκεπτικό (σωστό ή λάθος) θα γράψω όσο καλύτερα μπορώ και το φετινό μου ταξιδιωτικό. Φυσικά και δεν ήμουν μόνος αλλά στο κομμάτι των εντυπώσεων και των συναισθημάτων ο καθένας το αντιλαμβάνεται ανάλογα με τα βιώματα του. Όποτε όλα είναι καθαρά προσωπικές απόψεις…

Στο φετινό ταξιδιωτικό έδωσα έναν υπότιτλο:

«Ένα οδοιπορικό σταθμός στην ψυχή μου.»


Ανάγνωση του υπολοίπου… »