Τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς τον βοριά


Hμέρα 11η: Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015, Doolin – Westport (333,9 km)

Ιρλανδία: η Γη της Δύσης

Πολλά βράδια πριν ξεκινήσω αυτό το ταξίδι, έκλεινα τα μάτια και ονειρευόμουν τη σημερινή ημέρα. Η Ιρλανδία είναι ένας άγνωστος σχετικά προορισμός στους πολλούς και κατά συνέπεια δεν είχα την πληθώρα πληροφοριών εν αντιθέσει π.χ. με τα Highlands. Έτσι λοιπόν, κατά τη σχεδίαση του οδοιπορικού, έβαλα το ένστικτό μου πάνω από τους χάρτες και αυτοσχεδίαζα. Το άγνωστο προκαλεί. Και ιδίως όταν δεν έχεις ιδέα για το τι θα δουν τα φτωχά σου μάτια …

Για τη ρότα που έχω χαράξει σήμερα, όλα μου είναι άγνωστα. Δεν έχω ακούσει ή δει απολύτως τίποτα για τα μέρη που καλούμαι να οδηγήσω. Και σίγουρα τις μεγαλύτερες ταξιδιωτικές εκπλήξεις ή συγκινήσεις τις έχω ζήσει σε κάτι τέτοιες “μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες” για να θυμηθώ άλλo ένα τραγούδι των Active Member. Xμ, κάτι μου λέει πως σήμερα θα πάθω μεγάλες πλάκες. Για να δούμε …

Στις 08:00 σηκώνομαι και περπατώ στους χώρους του camping αλλά και στο μικρούλι Doolin. Eίναι ένα ήσυχο και γραφικό χωριουδάκι, το οποίο καταφέρνει να με γοητεύσει ακόμα και σήμερα που φοράει τα γκρίζα και συννεφιασμένα του.

1_Day 11 (4) new (Αντιγραφή)

2_Day 11 (5) new (Αντιγραφή)

3_Day 11 (12) new (Αντιγραφή)

Έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας ...

Έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας …

Παντού στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας, βλέπεις σημαίες της ΕΕ και των ΗΠΑ. Κάπως πρέπει να δείξουν την αντιπάθειά τους στους Άγγλους και το Ηνωμένο Βασίλειο …

4_Day 11 (16) new (Αντιγραφή)

Το μάτι μου πέφτει σε δυο άλογα. Τα περίφημα ιρλανδέζικα άλογα είναι γνωστά στις ιπποδρομίες και οι Ιρλανδοί τα αγαπούν, όπως εμείς τους σκύλους.

6_Day 11 (19) new (Αντιγραφή)

Επιστρέφω στο camping, όπου η αναξιόπιστη εταιρία των τριών διαπασών από το μακρινό Iwata της Ιαπωνίας, μου κάνει νάζια – να, σαν και πέρσι που κάηκε μετά από 9 ολόκληρα χρόνια η λάμπα κωλοφάναρου. Έχουν φύγει οι δυο πλαστικές βίδες οι οποίες συγκρατούν το φτερό του πίσω τροχού στο ψαλίδι. Και επειδή δεν έχω καμιά απολύτως όρεξη να το βλέπω να επιδίδεται σε χορευτικές φιγούρες τύπου χορού της κοιλιάς, σκέφτομαι την πιο απλή λύση. Απλά του τοποθετώ ένα δεματικό, ανάμεσα στις δυο οπές που συγκρατούν τις βίδες και … έχετε γεια βρυσούλες!

7_Day 11 (3) (Αντιγραφή)

Έχει πάει 10:00 και ακολουθώ τον R477 ο οποίος εκτείνεται κατά μήκος του Ατλαντικού, σε μια απόσταση 32 km, σύμφωνα με τον χάρτη. Η εν λόγω διαδρομή, ονομάζεται Black Head, σύμφωνα με τις καφέ χρώματος τουριστικές πινακίδες. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο που να με εντυπωσιάζει, από πλευράς φυσικής ομορφιάς. Ο παράκτιος όμως δρόμος είναι γεμάτος στροφές και συνδράμει τα μάλα στην οδηγική απόλαυση. Το τοπίο είναι πετρώδες, σεληνιακό θα έλεγα, προσδίδοντας μια απόκοσμη αίσθηση. Τα δε βράχια, μοιάζουν σαν να είναι ελαφρώς τεμαχισμένα με πολλές χαρακιές …

8_Day 11 (21) new (Αντιγραφή)

9_Day 11 (24) new (Αντιγραφή)

10_Day 11 (25) new (Αντιγραφή)

11_Day 11 (7) new (Αντιγραφή)

12_Day 11 (30) new (Αντιγραφή)

"Αχ, αυτές οι ηδονικές καμπύλες", όπως θα έλεγε κι ο Αφάνας ...

“Αχ, αυτές οι ηδονικές καμπύλες”, όπως θα έλεγε κι ο Πάρτσι …

14_Day 11 (33) new (Αντιγραφή)

15_Day 11 (13) new (Αντιγραφή)

16_Day 11 (14) new (Αντιγραφή)

Μετά το πέρας της διαδρομής Black Head, οδηγώ στον κεντρικό δρόμο Ν67 με σκοπό να επισκεφθώ το σπήλαιο Aillwee Cave, στο οποίο βρίσκομαι μετά από λίγα λεπτά. Ευκαιρία λοιπόν να δω και να πληρώσω ένα αξιοθέατο, ο τζίφρης και φραγκοφονιάς …

Η κοπελιά στη ρεσεψιόν, είναι πολύ εξυπηρετική και μου δίνει κάποιες πληροφορίες. To tour κοστίζει 12 € και διαρκεί 35 min. Μέχρι να έρθει η σειρά του δικού μου γκρουπ, σκοτώνω τον χρόνο μου στους χώρους του σπηλαίου και δη στην καφετέρια, τα μαγαζιά με αναμνηστικά κτλ.

17_Day 11 (37) new (Αντιγραφή)

18_Day 11 (41) new (Αντιγραφή)

20_Day 11 (49) new (Αντιγραφή)

Ξάφνου το μάτι μου πέφτει σ’ ένα αγαπημένο μου έμβλημα, το τριφύλλι. Λογικό, μιας και είμαι Παναθηναϊκός (άσχετα αν έχω κόψει κάθε σχέση με τον αθλητισμό) που έχει ως έμβλημα του το σύμβολο των Κελτών. Σύμφωνα με τα στερεότυπα, οι Ιρλανδοί, οι Σκώτοι, ίσως και οι Ουαλλοί, θεωρούνται Κέλτες. Όχι όμως και οι Άγγλοι, οι οποίοι θεωρούνται Αγγλοσάξονες. Οι Κέλτες με τους Αχαιούς, αποτέλεσαν τον ινδοευρωπαϊκό κορμό που μετανάστευσε από τη σημερινή Λιθουανία σε πολλές περιοχές της ευρωπαϊκής ηπείρου. Όσοι πήγαν νότια ονομάστηκαν Αχαιοί (ανάμεσά τους και οι μετέπειτα Αρχαίοι Έλληνες) και όσοι πήγαν βορειότερα, ονομάστηκαν Κέλτες.

19_Day 11 (47) new (Αντιγραφή)

Αυτά βέβαια είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, καθώς είναι αυτονόητο πως κανένα έθνος ή φυλή ή ο,τιδήποτε άλλο σ’ αυτόν τον πλανήτη, δεν είναι φυλετικά καθαρό. Άσχετα αν εμείς στην Ελλάδα πάσχουμε από μια ανίατη και επικίνδυνη προγονολατρεία. Γι’ αυτό άλλωστε δεν προοδεύουμε ως έθνος, μιας και έχουμε μείνει προσκολλημένοι στο παρελθόν και απ’ ότι φαίνεται δύσκολα θα ξεκολλήσουμε. Εκτός κι αν ανοίξουμε κάποιο βιβλίο ιστορίας μπας και ξεστραβωθούμε. Αλλά τι λέω; Είναι πολύ πιο εύκολο να ζητωκραυγάζεις πως είσαι (μ)περήφανος α(μ)πόγονος ενδόξων προγόνων, από το να διαβάσεις ένα βιβλίο ιστορίας (εκτός του σχολικού βεβαίως – βεβαίως).

Η ίδια μ@λακία που εξακολουθεί να δέρνει εμάς, έδερνε και πολλά χρόνια πριν και τους Ιρλανδούς. Τον 18ο αιώνα, ήταν της μόδας, οι πάντες να θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους των Αρχαίων Ελλήνων. Έτσι λοιπόν και οι Ιρλανδοί πίστευαν αυτή την ανοησία, λόγω της συγγένειας Αχαιών – Κελτών. Οι Ιρλανδοί βέβαια το ξεπέρασαν στην προσπάθειά τους να κοιτάξουν μπροστά. Εμείς ακόμα να το ξεπεράσουμε κοιτώντας διαρκώς προς τα πίσω. Με αυτή την ηλίθια λογική, θα έπρεπε οι σημερινοί Λιθουανοί, να θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους όλων των Κελτών, των Αχαιών και λοιπών ινδοευρωπαϊκών φυλών. Αλήθεια, άκουσες ποτέ κάποιον Λιθουανό να λέει τέτοιες ανοησίες; Ενώ εμείς, δίνουμε ρεσιτάλ! Τέσπα, κλείνω αυτήν την παρένθεση, συνεχίζοντας περί του ταξιδίου …

To Σπήλαιο Aillwee σημαίνει “κίτρινος γκρεμός” και έχει μήκος 30 km. Υπάρχουν δίοδοι μήκους 1 km, οι οποίοι οδηγούν στην καρδιά του βουνού, όπου μόνο τα 300 m εκτίθενται στο κοινό. Το σπήλαιο αυτό ανακαλύφθηκε το 1940, όταν ένας Ιρλανδός χωρικός εν ονόματι Jacob Mc Gann ακολούθησε τον σκύλο του, ο οποίος κυνηγούσε ένα κουνέλι.

Παρένθεσις: το ίδιο σενάριο διαβάζω για όλα τα σπήλαια, ότι ένας χωρικός κυνηγούσε τον σκύλο του και το βρήκε κατά τύχη και μπλα, μπλα, μπλα. Κλείνει η παρένθεσις.

Ο χωρικός χάραξε τα αρχικά του στο σπήλαιο και το κρατούσε μυστικό για 30 χρόνια. Το 1973 εξερευνήθηκε από σπηλαιολόγους και από το 1976 είναι ανοιχτό για το κοινό. Στο σπήλαιο υπάρχουν υπόγειο ποτάμι, καταρράκτης, σταλαγμίτες, σταλακτίτες αλλά και απολιθώματα αρκούδας. Νομίζω δεν πρέπει να είδα τίποτα απ’ όλα αυτά. Λογικό θα μου πεις, μιας και το ενδιαφέρον μου ήταν εστιασμένο στην όμορφη ξεναγό, όπου δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα, τόσο γρήγορα που μιλούσε …

21_Day 11 (52) new (Αντιγραφή)

22_Day 11 (56) new (Αντιγραφή)

23_Day 11 (76) new (Αντιγραφή)

24_Day 11 (82) new (Αντιγραφή)

25_Day 11 (90) new (Αντιγραφή)

Οφείλω να ομολογήσω πως το σπήλαιο δεν με εντυπωσίασε. Θα το χαρακτήριζα μούφα και υπερεκτιμημένο, άσχετα αν μπορεί να κάνω λάθος και να το αδικώ με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Kαι για να πω την αλήθεια μου, θεωρώ πως το Σπήλαιο Βλυχάδα στον Διρό Μάνης ή το Σπήλαιο των Λιμνών στα Καλάβρυτα, όπου έχω πάει και στα δυο, είναι πολλές κλάσεις ανώτερα από αυτό εδώ. Και όπως αποδείχθηκε, τα 12 € θα μπορούσα να τα αξιοποιήσω καλύτερα π.χ. με μισό ντεπόζιτο βενζίνης ή με δυο μαύρες Guinness …

Το μόνο ίσως που με εντυπωσίασε ήταν η μελαχρινή ξεναγός, η οποία αποτελεί ίσως την πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει στην Ιρλανδία. Γιατί μέχρι τώρα, στις Βρετανικές Νήσους, δεν έχω δει ούτε μια γυναίκα που να με κάνει να κόψω φλέβες. Έστω να είναι λίγο όμορφη, ρε παιδί μου. Μα καλά, κι αυτός ο θεούλης μόνο στις σλαβικές και νοτιοσλαβικές χώρες υπήρξε γενναιόδωρος;

Aποχωρώ από το σπήλαιο, μιας και οι ξεναγήσεις και τα αξιοθέατα δεν με συγκινούν όσο με συγκινεί ο δρόμος. Κινούμαι πάλι στον Ν67 και το κάστρο Dunguaire στο Kinvarra, θα με κατεβάσει για μερικά λεπτά της ώρας από τη σέλα. Η θέα ενός κάστρου, με ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, αρκετούς αιώνες πίσω.

27_Day 11 (96) new (Αντιγραφή)

Εκεί που παρκάρω τη μοτοσυκλέτα μου, υπάρχουν κάποια σπιτάκια, μάλλον παραδοσιακά, των οποίων αδυνατώ να προσδιορίσω την προέλευση. Ωστόσο με εντυπωσιάζουν …

26_Day 11 (92) new (Αντιγραφή)

Kινούμαι στον Ν18 και βρίσκομαι στο Galway (Gaillimh) που είναι μια χαρακτηριστική πανέμορφη ιρλανδική πόλη. Όση ώρα κινούμαι στους κεντρικούς δρόμους της, καταφέρνει να με γοητεύσει. Πόσο θα ήθελα να μείνω ένα βράδυ εδώ …

Δυστυχώς δεν έκανα στάση και πλέον κινούμαι στον επαρχιακό R336 με κατεύθυνση το Ballynahown. Ο δρόμος είναι παραθαλάσσιος, με θέα την παραλία του Galway. Το σκηνικό μου θυμίζει τουριστική παραλία ελληνικού νησιού τον χειμώνα και τον δρόμο θα τον χαρακτήριζα αδιάφορο. Μα τελείως αδιάφορο!

28_Day 11 (100) new (Αντιγραφή)

29_Day 11 (101) new (Αντιγραφή)

30_Day 11 (104) new (Αντιγραφή)

Συνεχίζω να ακολουθώ τον ίδιο δρόμο, ο οποίος πλέον κατευθύνεται βόρεια, εγκαταλείποντας την ακτογραμμή. Το τοπίο ομορφαίνει με πολλές μικρές λίμνες. Είναι τόσες πολλές που νομίζω πως βρίσκομαι στην Φινλανδία. Η διαδρομή είναι μαγευτική και ουδεμία σχέση έχει με το αδιάφορο και βαρετό παράκτιο τμήμα του R336.

31_Day 11 (20) new (Αντιγραφή)

32_Day 11 (106) new (Αντιγραφή)

33_Day 11 (107) new (Αντιγραφή)

34_Day 11 (22) new (Αντιγραφή)

35_Day 11 (110) new (Αντιγραφή)

36_Day 11 (113) new (Αντιγραφή)

37_Day 11 (114) new (Αντιγραφή)

38_Day 11 (116) new (Αντιγραφή)

39_Day 11 (24) new (Αντιγραφή)

40_Day 11 (26) new (Αντιγραφή)

Η διαδρομή φαντάζει απόκοσμη, καθώς συναντώ ελάχιστους χρήστες του δρόμου. Σε κάποιo σημείο της, το κοντέρ της μοτοσυκλέτας μου, δείχνει μια ιδιαίτερη ένδειξη: 100.000 km! Να ‘σαι καλά καλή μου, σ’ ευχαριστώ για όσα μου έχεις χαρίσει και συνεχίζεις να μου χαρίζεις …

41_Day 11 (30) new (Αντιγραφή)

Η διαδρομή εξακολουθεί να με γοητεύει σε κάθε μέτρο που διανύω. Ενώ φαντάζει ορεινή, δεν είναι. Κι αν κοιτάξεις τον χάρτη, θα παρατηρήσεις αμέτρητες λίμνες, λες και κοιτάς τ’ άστρα στον ουρανό. Όσο και να θέλω να μην το πιστέψω, οποιαδήποτε ομοιότητα με την Φινλανδία, είναι τελείως συμπτωματική.

42_Day 11 (120) new (Αντιγραφή)

43_Day 11 (121) new (Αντιγραφή)

44_Day 11 (126) new (Αντιγραφή)

Φτάνω στη διασταύρωση με τον Ν59 και αποφασίζω να στρίψω δεξιά και όχι αριστερά. Απλά θα πεταχτώ μέχρι την Oughterard (Vachtar Ard) όπου ο χάρτης λέει πως υπάρχει ένα σημείο θέας στην τεράστια λίμνη Lough Corrib και μετά θα γυρίσω πίσω στο σημείο που βρίσκομαι. Το γεγονός πως θα γράψω τουλάχιστον 32 km πηγαινέλα με αφήνει αδιάφορο, μιας και έχω χρόνο για εξερεύνηση. Η κατάσταση του δρόμου δεν είναι και η καλύτερη δυνατή και εκτός αυτού, υπάρχει αρκετή κίνηση από αυτοκίνητα και λεωφορεία.

Ακολουθώντας το ένστικτό μου, περιφέρομαι κάπου ανάμεσα σε ένα B&B δίπλα στη λίμνη και ένα κάστρο. Τελικά το σημείο θέας δεν το βρήκα και φυσικά ούτε που κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο. Σάμπως έχει σημασία θα μου πεις …

45_Day 11 (31) new (Αντιγραφή)

Το τοξωτό γεφύρι στην Oughterard, από το οποίο περνάει ο κεντρικός δρόμος, αλλά και η εκκλησία, αποσπούν για λίγο την προσοχή μου, καθώς οδηγούμαι στον δρόμο της επιστροφής.

46_Day 11 (32) new (Αντιγραφή)

47_Day 11 (33) new (Αντιγραφή)

Στον οποίο δρόμο, υπάρχουν κι άλλες λίμνες …

48_Day 11 (133) new (Αντιγραφή)

Περνώ από τη διασταύρωση που πέρασα πριν λίγη ώρα και πλέον κατευθύνομαι προς το Clifden. Η διαδρομή εξακολουθεί να είναι μαγευτική, με πολλές λίμνες και έναν δρόμο γεμάτο στροφές και πολύ καλή ποιότητα οδοστρώματος. Έχω την αίσθηση πως από ένα σημείο και μετά της σημερινής ημέρας, μεταφέρθηκα στην Φινλανδία. Αν και αυτή η Φινλανδία (η “ιρλανδική”) μου φαίνεται πιο στριφτερή και ολίγον τι πιο ορεινή. Γιατί ως γνωστόν, η κανονική Φινλανδία, κάθε άλλο παρά στριφτερή και ορεινή είναι. Απλά έχει χιλιάδες λίμνες …

49_Day 11 (137) new (Αντιγραφή)

50_Day 11 (138) new (Αντιγραφή)

51_Day 11 (139) new (Αντιγραφή)

52_Day 11 (141) new (Αντιγραφή)

53_Day 11 (142) new (Αντιγραφή)

54_Day 11 (34) new (Αντιγραφή)

55_Day 11 (148) new (Αντιγραφή)

Αφού έκανα μια στάση για βενζίνη στο Clifden, πλέον βρίσκομαι στην είσοδο του Connemara Νational Park και απ’ ότι καταλαβαίνω απαιτείται να του αφιερώσεις αρκετό χρόνο για να το εξερευνήσεις με τα πόδια. Ωχ, πως τα βαριέμαι κάτι τέτοια. Ή πιο σωστά, δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου για πεζοπορία. Δεν το σκέφτομαι καθόλου και συνεχίζω τον μοναχικό μου δρόμο, όπου οι εκπλήξεις που καραδοκούν εκεί, φαντάζομαι θα είναι περισσότερες.

56_Day 11 (38) (Αντιγραφή)

Και σωστά υπέθεσα, καθώς οι στάσεις για φωτογράφιση, διαδέχονται η μία την άλλη. Φωτογραφικός οργασμός θα έλεγα, με μια μεγάλη δόση υπερβολής.

57_Day 11 (149) new (Αντιγραφή)

60_Day 11 (159) new (Αντιγραφή)

Ένας βράχος ή κάτι σαν σπηλιά, δίπλα σε μια λίμνη, μοιάζει σαν εκκλησάκι.

61_Day 11 (160) new (Αντιγραφή)

59_Day 11 (157) new (Αντιγραφή)

Οι καμπύλες και το υψομετρικό του δρόμου.

58_Day 11 (152) new (Αντιγραφή)

Η εκκλησία Κylemore Abbey των Βενεδικτίνων, είναι χτισμένη στις όχθες μιας λίμνης.

63_Day 11 (176) new (Αντιγραφή)

62_Day 11 (165) new (Αντιγραφή)

Και από τη λίμνη περνάει ο δρόμος, μια λωρίδα γης, η οποία τη χωρίζει από την απέναντι πλευρά που είναι γεμάτη καταπράσινα βουνά.

64_Day 11 (177) new (Αντιγραφή)

65_Day 11 (179) new (Αντιγραφή)

66_Day 11 (182) new (Αντιγραφή)

67_Day 11 (183) new (Αντιγραφή)

Η διαδρομή εξακολουθεί να με μαγεύει. Οι στροφές, ο δρόμος, το υγρό στοιχείο.

68_Day 11 (40) new (Αντιγραφή)

69_Day 11 (43) new (Αντιγραφή)

Και φτάνω στο Killary Harbour, το οποίο μοιάζει σαν φιορδ.

70_Day 11 (187) new (Αντιγραφή)

71_Day 11 (188) new (Αντιγραφή)

Εκεί υπάρχει ένα δέντρο στο οποίο οι περαστικοί εναποθέτουν διάφορα πράγματα.

72_Day 11 (44) new (Αντιγραφή)

Εκεί ξεχωρίζω ένα κουκλάκι το οποίο αναπαριστά τον παπαγάλο του Ατλαντικού, τον λεγόμενο Atlantic Puffin.

73_Day 11 (45) new (Αντιγραφή)

Έχω βάλει σκοπό, να διανυκτερεύσω στο Westport, το οποίο απέχει μια ευθεία από τον κεντρικό Ν59. Φυσικά και δεν θα πάω από εκεί, αλλά μέσω … Λαμίας και δη του επαρχιακού R335. Κάτι μ’ έχει πιάσει σήμερα και την έχω δει Κολόμβος, Μαγγελάνος και Μάρκο Πόλο μαζί. Θέλω να εξερευνήσω τα πάντα, να μην αφήσω τίποτα που να μην το δω. Κι αν έμαθα κάτι τόσες ημέρες στην Ιρλανδία είναι το εξής:

Μακριά από κεντρικούς δρόμους! Η ομορφιά είναι στους επαρχιακούς!

Ο R335 φροντίζει από τις πρώτες κιόλας στροφές, να με αποζημιώσει γι’ αυτήν μου την επιλογή. Περνάω ανάμεσα από λίμνες, βουνά, οροσειρές, ποτάμια κι ένα σωρό άλλα όμορφα πράγματα που η φύση χάρισε απλόχερα σ’ αυτόν τον πλανήτη.

74_Day 11 (194) new (Αντιγραφή)

Παρατήρησες τη μεζούρα;

Παρατήρησες τη μεζούρα;

76_Day 11 (197) new (Αντιγραφή)

77_Day 11 (202) new (Αντιγραφή)

O Παπασούζας με κάποιον συνάδελφό του επί το έργον ...

O Παπασούζας με κάποιον συνάδελφό του επί το έργον …

Οι λίμνες Doo Lough και ιδίως η Glenullin Lough στη συνέχεια, θα με αφήσουν με το στόμα ανοιχτό.

79_Day 11 (211) new (Αντιγραφή)

80_Day 11 (213) new (Αντιγραφή)

Είναι με διαφορά η πιο όμορφη διαδρομή που έχω κάνει μέχρι τώρα στην Ιρλανδία. Και η θέα της λίμνης Glenullin Lough, είναι με διαφορά το πιο μεγαλειώδες τοπίο που βλέπω μέχρι τώρα στο ταξίδι. Μοιάζει σαν μερικές φωτογραφίες που έχω δει στο διαδίκτυο με λίμνες της Νότιας Αμερικής. Μπορεί να πέταξα και πατάτα μ’ αυτό το τελευταίο, αλλά αυτή η αίσθηση μου έχει καλλιεργηθεί στο μυαλό αυτή τη στιγμή …

81_Day 11 (217) new (Αντιγραφή)

Από ‘κει και πέρα η διαδρομή είναι απλά διεκπαιρεωτική, η οποία περνάει από τις παραλίες Glew και Westport. Κάνω μια στάση και βγάζω το GPS από το tank bag προκειμένου να με οδηγήσει στο Westport House, όπου εκεί υπάρχει camping.

82_Day 11 (218) new (Αντιγραφή)

Aργά το απόγευμα φτάνω στο camping, όπου η κοπελιά που δουλεύει στη ρεσεψιόν είναι ο θηλυκός … Rory Gallagher! Mιλάμε για εκπληκτική ομοιότητα! Στο camping υπάρχει αρκετός κόσμος και πάρα πολλά κουνούπια! Φαίνεται ότι είναι high class, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη θα το χαρακτήριζα για τον π*ύτ$ο! Δεν έχει κουζίνα και καθόλου καλό σήμα για wi – fi! Το αποτέλεσμα είναι πως δεν μαγείρεψα και τσίμπησα κάτι σουπερμαρκετίστικες σαχλαμάρες που μου είχαν περισσέψει …

Αφού έγραψα το ημερολόγιο, αποφασίζω να κάνω ένα ζεστό ντους. Αλλά τι ζεστό ντους να κάνω, όταν το νερό είναι παγωμένο; Τελικά κάνω με παγωμένο, βρίζοντας συνεχώς θεούς και δαίμονες. Aν με άκουσαν κάποιοι Ιρλανδοί, ακόμα θα αναρωτιούνται τι σημαίνει και από πόσο γράμματα αποτελείται η λέξη “posogiatonpoutsoeisteremalakesgamotocampingsaspaliokariolides” …

Με την ώρα να δείχνει 23:40 οδηγούμαι στη σκηνή για ύπνο. Ήταν μια καταπληκτική ημέρα η σημερινή. Η Ιρλανδία μου φανέρωσε την επιβλητικότητα των τοπίων της. Αμέτρητες λίμνες και ποτάμια, δρόμοι γεμάτοι στροφές. Κάτι σε Φινλανδία μου θύμισε από ένα σημείο και μετά, αλλά στο πολύ πιο όμορφο, στριφτερό και ορεινό. Το γεγονός πως σήμερα δεν ήξερα τι θα συναντήσω, καθώς τα πάντα μου ήταν άγνωστα, με έκανε να γευθώ πολλές εκπλήξεις και συγκινήσεις. Πόσο όμορφα είναι όταν δεν ξέρεις απολύτως τίποτα γι’ αυτά που θα δεις …

Oíche mhaith!

Έξοδα – Σημειώσεις:

Διαμονή: Westport House (12 €)

Βενζίνη: 20,20 €

Αξιοθέατα: Aillwee Cave (12 €)

Λοιπά: 2,39 €

Σύνολο: 46,59 €

Γενικό Σύνολο: 860,98 €

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Κατηγορίες: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ευρώπη, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σερβία, Ταξίδι, Τσεχία  Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed.You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
22 Σχόλια

Το σχόλιο σας