Τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς τον βοριά


Ημέρα 5η: Πέμπτη 2 Ιουλίου 2015, Letzebuerg – Dover (504 km)

Aπόβαση στο Νησί

Το σημερινό πρόγραμμα είναι χαλαρό, μιας και έχω βάλει σκοπό να φτάσω στο Calais και να διανυκτερεύσω εκεί, όπου την επόμενη ημέρα θα πάρω το πλοίο και θα αποβιβαστώ στο Νησί. Όμως δεν έχω κλείσει εισιτήριο και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα, αν φτάσω νωρίς στο Calais και με παίρνει, τότε θα πάρω το πλοίο και θα αποβιβαστώ στο Νησί μια ημέρα νωρίτερα. Η λαχτάρα να βρεθώ απέναντι είναι μεγάλη και μου δίνει το κίνητρο να πάρω σήμερα το πλοίο. Όλα δείχνουν πως θα είναι μια εύκολη υπόθεση, καθώς έχω να καλύψω μια απόσταση 400 και κάτι km σε αυτοκινητόδρομο.

Αφού ξύπνησα στις 08:00, μέχρι να πιω καφέ, να μαζέψω σκηνή και να προετοιμαστώ, έχει πάει 10:00 όπου και αναχωρώ. Σταματώ στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο στην πίεση των ελαστικών. Η κάρτα της Eurobank γίνεται δεκτή και παθαίνω σοκ με την τιμή της βενζίνης να τιμάται 1,254 €/lt! Nαι, τόσο κοστίζει στο χλιδάτο Λουξεμβούργο ενώ στη φτωχή Ελλάδα την τελευταία φορά που έβαλα βενζίνη, αυτή κόστιζε 1,695 €/lt!

Aποφασίζω να μην πάρω επαρχιακούς δρόμους και να μην περάσω από το Ettelbruck, στο οποίο υπάρχει ανδριάντας του Αμερικανού στρατηγού Πάττον. Ήθελα να το δω, γιατί το Λουξεμβούργο αντιστάθηκε σθεναρά στους ναζί κατά την περίοδο του Β’ ΠΠ. Έτσι λοιπόν, κινούμαι στον αυτοκινητόδρομο Α6 και χωρίς να το καταλάβω, μετά από λίγα λεπτά αλλάζω χώρα. Άφησα πίσω μου το Λουξεμβούργο και πλέον βρίσκομαι στο Βέλγιο.

Οι βελγικοί δρόμοι είναι υποδειγματικοί, αλλά η κίνηση στον αυτοκινητόδρομο και δη στους κόμβους των μεγαλουπόλεων, είναι ανυπόφορη. Κάνω μόνο μια στάση για ολιγόλεπτη ξεκούραση και συνεχίζω το δρόμο μου, ακολουθώντας τις πινακίδες με κατεύθυνση τις Βρυξέλλες. Εκεί που παίζεται το μέλλον της Ελλάδας, αυτές τις ημέρες …

Λίγο πριν τις Βρυξέλλες, αρχίζει να βρέχει. Τι βρέχει, π*ούτ$ες μπλε! Πες ότι με “φτύνει” λίγο ο καιρός, έτσι για να με δροσίσει. Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο να φουλάρω ρεζερβουάρ. Η κάνουλα όμως δεν λέει με τίποτα να τρέξει. Συνειδητοποιώ πως έχω δυο επιλογές. Ή να πληρώσω πρώτα μετρητοίς στο ταμείο ή να πληρώσω με debit card στο μηχάνημα. Φυσικά επιλέγω το δεύτερο και το μηχάνημα δεν δέχεται καμία από τις κάρτες μου. Για άλλη μια φορά, το άγχος με κυριεύει …

Τελικά αποφασίζω να πληρώσω το ποσό στο ταμείο και ακολούθως να βάλω βενζίνη. Τσιμπάω κατιτίς (πατατάκια, φέτες ψωμί και την κονσέρβα που περίσσεψε από χθες) και μετά από λίγα λεπτά είμαι ξανά στον δρόμο. Ο καιρός είναι μουντός, αλλά δεν βρέχει. Πού και πού ρίχνει καμιά ψιχάλα, σαν αγιασμό …

1_Day 05 (12) new (Αντιγραφή)

Λίγο πριν την Bruges, εμφανίζεται μπροστά μου μια τεράστια ουρά από αυτοκίνητα, η οποία χάνεται στο βάθος. Παρέα μ’ ένα ζευγάρι Βρετανών με BMW R1200GS Adventure κάνουμε ζογκλερικά ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Ο τύπος παρόλο τον όγκο του βυτιοφόρου (διορθώνω, μοτοσυκλέτας) έχει τεράστιες πλαϊνές βαλίτσες και χωρίς πλάκα, καταλαμβάνει χώρο εφάμιλλο ενός μεσαίου αυτοκινήτου. Όμως δείχνει να τα πηγαίνει περίφημα στους ελιγμούς.

Αρχίζω και απελπίζομαι, τέτοια ασφυκτική κίνηση δεν έχω συναντήσει ούτε στην Ελλάδα όπου γκρινιάζουμε με την παραμικρή ουρά που θα συναντήσουμε. Και τότε αρχίζουμε κόρνες, βρισιές και άλλα τέτοια ωραία. Αυτό βέβαια δεν το λες κίνηση αλλά κομφούζιο. Εδώ πέραν του ότι η κίνηση είναι μεγαλύτερη, δεν ακούς ούτε μια κόρνα. Απόλυτη ησυχία. Τόση ησυχία που με κάνει να αισθάνομαι τύψεις που ενοχλώ τους επιβάτες των αυτοκινήτων με τον ήχο των Termignoni …

Η δε αρμονία στην κίνηση των ευρωπαϊκών δρόμων, είναι χαρακτηριστική της παιδείας των οδηγών. Όλοι βρίσκονται στην ουρά τους, χωρίς να προσπαθούν να χωθούν με το έτσι θέλω, δεξιά ή αριστερά ή και στη μέση. Στη μέση μάλιστα, δεν κινείται κανείς. Γι΄ αυτό και βλέπεις μόνο ευθυγραμμισμένες ουρές και όχι ένα συνονθύλευμα ατάκτως κινούμενων αυτοκινήτων που δεν αφήνουν να περάσει ούτε κουνούπι. Στη δε λωρίδα έκτακτης ανάγκης, δεν διανοείται να κινηθεί κανείς, εκτός κι αν παραστεί πραγματική ανάγκη. Διηθήσεις και χωσίματα βλέπεις μόνο από μοτοσυκλέτες.

2_Day 05 (14) new (Αντιγραφή)

Στην Bruges, έχει κλείσει ο αυτοκινητόδρομος και πρέπει να συνεχίσεις την πορεία σου μέσω επαρχιακών δρόμων. Υπάρχουν δυο κατευθύνσεις, δεξιά κι αριστερά. Επιλέγουμε με τον Βρετανό να πάμε από αριστερά, σύμφωνα με τις υποδείξεις των αστυνομικών που ρυθμίζουν την κυκλοφορία. Όμως δεν έχει πουθενά σήμανση για Calais και οι συνεχείς κόμβοι και διασταυρώσεις, μας κάνουν να τα χάσουμε. Σταματάμε σε μια άκρη του δρόμου να κοιτάξουμε τα GPS μας. Τόσο το δικό μου, όσο και του Βρετανού, μοιάζουν να τα έχουν χαμένα. Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο που ακολουθεί το μπουλούκι με τα αυτοκίνητα. Σε κάποια φάση τον χάνω από μπροστά μου και ακολουθώ τις υποδείξεις του GPS, το οποίο έχει βαλθεί να με κάνει ένα tour de Belgique μέσα από κάθε είδους τερέν. Αφού με περνάει από διάφορα χωριά στην προσπάθειά του να με βγάλει στον αυτοκινητόδρομο, παρατηρώ ότι όλοι οι κόμβοι για Calais είναι κλειστοί!

Έχω χάσει πάνω από 1 ώρα χωρίς να ξέρω πού στο διάολο πάω. Έχω αρχίσει και απελπίζομαι και για άλλη μια φορά τα νεύρα μου δοκιμάζονται.

– Είναι η τρίτη φορά που σε βλέπω να περνάς από εδώ! Στο Calais μπορείς να πας μέσω επαρχιακών, είτε από δεξιά είτε από αριστερά, ακολουθώντας τις πινακίδες για Dunkerque.

Έτσι μου είπε ένας εκ των πολλών αστυνομικών που ρύθμιζαν την κυκλοφορία, στο σημείο που έκλεισε ο αυτοκινητόδρομος. Ακόμα κι αυτός είχε απελπιστεί βλέποντάς με πηγαινοέρχομαι. Πόσω μάλλον εγώ που υφίσταμαι αυτή την ταλαιπωρία …

Πλέον κινούμαι σ’ έναν επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τα σύνορα με την Γαλλία. Σ’ έναν κόμβο, η έξοδος για τον αυτοκινητόδρομο είναι κι αυτή κλειστή και οι Βέλγοι αστυνομικοί μου υποδεικνύουν από πού θα συνεχίσω. Μετά από λίγα χιλιόμετρα, μπαίνω στην Γαλλία από επαρχιακό. Η διαδρομή πανέμορφη, περνάει δίπλα από ένα ποτάμι και η Γαλλία, η χώρα του Διαφωτισμού, καταφέρνει να με γοητεύσει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Αλλά τέτοια ώρα, πού να χαζέψεις ομορφιές;

Aκολουθώ την πρώτη έξοδο για τον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί για Calais. Και ω, ναι! Στην Γαλλία είναι ανοιχτή! Αυτή μου όμως η ανακούφιση δεν θα κρατήσει για πολύ, καθώς πάλι συναντώ τεράστιες ουρές από αυτοκίνητα. Αμέτρητες νταλίκες είναι παρκαρισμένες στην άκρη του δρόμου. Παρατηρώ πολλά υπολείμματα σκασμένων τεράστιων ελαστικών. Μα καλά τι έγινε; Όλες οι νταλίκες έπαθαν λάστιχο;

Φτάνω στο Calais μετά βαΐων και κλάδων και περιφέρομαι για αρκετή ώρα στο λιμάνι προσπαθώντας να βγάλω άκρη. Πού είναι το πλοίο; Πού πρέπει να κόψω τα εισιτήρια; Τι να πω ο έρμος … πιο εύκολα θα βρω τον δρόμο για Μογγολία παρά να κάθομαι να ψάχνω πλοία και εισιτήρια στο Calais.

Περνώ από έναν έλεγχο διαβατηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου (United Kingdom) όπου ο έγχρωμος υπάλληλος με ρωτάει για την κατάσταση στην Ελλάδα. Στον επόμενο έλεγχο βρίσκεται μια γοητευτική Γαλλίδα γύρω στα 45, η οποία μου υποδεικνύει από πού θα κόψω εισιτήρια. Bλέποντας στο διαβατήριο μου τη λέξη Ρόδος, σχολιάζει πως έρχομαι από νησί για να πάω σε άλλο νησί …

Μπαίνω στο κτίριο για τα εισιτήρια και πηγαίνω στην τύχη σ’ έναν από τους γκισέδες. Και ναι γ@μώ την πουτ@να μου, η κάρτα της Εθνικής Τράπεζας γίνεται δεκτή! Ναι ρε γαμώτο, ναι! Ήμουν βέβαιος πως ήταν καθαρά θέμα της κάρτας και του εκάστοτε μηχανήματος που την διαβάζει! Δεν ήταν θέμα ούτε της τράπεζας ούτε της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα! Η ανακούφισή μου είναι μεγάλη, όπως και η χαρά μου. Το άγχος φεύγει από πάνω μου, παύει πλέον να ρημάζει τα σωθικά μου! Πλέον δεν θα με λούζει κρύος ιδρώτας κάθε φορά που καλούμαι να πληρώσω με debit card! Ουφ!

(Παρένθεσις: προκειμένου να μην επαναλαμβάνομαι και γίνομαι κουραστικός με το θέμα των καρτών, από αυτό το σημείο και μετά, τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Ιρλανδία, θα αναγνωρίζονται επιτέλους και οι δυο μου κάρτες, της Eurobank και της Εθνικής Τράπεζας. Το ξανατονίζω πως δεν ήταν θέμα των τραπεζών ή της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα. Είναι θέμα της κάρτας και του εκάστοτε μηχανήματος που τη διαβάζει. Μπορεί και να είμαι λάθος, αλλά έτσι τουλάχιστον νομίζω. Και όπως θα μάθω κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, καλό είναι πριν ταξιδέψει κάποιος στο εξωτερικό να ενημερώσει την τράπεζα ή τις τράπεζες, ποιες χώρες θα επισκεφθεί και πόσες ημέρες θα απουσιάσει. Εγώ δεν το γνώριζα και κατά συνέπεια δεν το έπραξα, με αποτέλεσμα να αγχωθώ άδικα. Όμως μετά το πέρας του ταξιδιού, έμαθα πως τις πρώτες ημέρες μετά την επιβολή των capital controls, οι τράπεζες τα είχαν χαμένα με αποτέλεσμα κάποιες κάρτες να αναγνωρίζονται και κάποιες άλλες όχι. Το τι πραγματικά συνέβη δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.)

Πλέον πλέω σε πελάγη ευτυχίας, μεταφορικά βέβαια (κυριολεκτικά σε λίγες ώρες). Ξαναπερνώ από τον έλεγχο διαβατηρίων και στον επόμενο γκισέ, ξαναπέφτω πάλι στην γοητευτικότατη Γαλλίδα, η οποία έχει διάθεση για κουβέντα. Σε πολιτικό επίπεδο, η Γαλλία αποτελεί έναν παραδοσιακό “εχθρό” της Γερμανίας και έναν παραδοσιακό “σύμμαχο” της Ελλάδας. Και επίσης, σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, η Γαλλία ενοχλείται από την ηγεμονική παρουσία της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτούς τους λόγους λοιπόν, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Γαλλία, φανερώνει ένα κλίμα συμπάθειας προς της Ελλάδα.

Η Γαλλίδα λοιπόν, συμπαθεί Ελλάδα, Τσίπρα, Βαρουφάκη, ΣΥΡΙΖΑ αλλά και Ισπανία, Πάμπλο Μανουέλ Ιγλέσιας Τουριόν και Podemos. Σχολιάζει θετικά το γεγονός που η Ευρώπη ξεσηκώνεται τον τελευταίο καιρό και το ίδιο επιθυμεί να γίνει στη δική της χώρα. Όπου δυστυχώς, στη δική της χώρα έχει ξεσηκωθεί η Άκρα Δεξιά με το εθνικιστικό κόμμα της Μαρίν Λε Πεν να αυξάνει τα ποσοστά του.

(Δεν μιλάω πολιτικά και δεν θέλω να τοποθετηθώ πολιτικά για ευνόητους λόγους. Απλά παραθέτω αυτά που ακούω συνομιλώντας με ανθρώπους που βρίσκονται στο διάβα μου. Και ειλικρινά, ενδιαφέρομαι ν’ ακούω την άποψη των Ευρωπαίων για τις εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα. Οτσέι ωρέ;)

Το πλοίο ήταν να αναχωρήσει στις 16:05 αλλά λόγω καθυστέρησης θα αναχωρήσει στις 20:00 και η ώρα αυτή τη στιγμή είναι 18:00. Περιμένω στην Lane 10 παρέα με τον Didier, Γάλλος που ζει στο Λονδίνο μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Είναι κάτοχος μιας Honda CBF 1000F την οποία χρησιμοποιεί για τις καθημερινές μετακινήσεις του. Στο παρελθόν είχε αλλάξει δυο Yamaha ΤDM 850, αλλά το γκάζι του φαινόταν πολύ λίγο και πλέον βρήκε αυτό που ζητούσε στη νέα του μοτοσυκλέτα.

5_Day 05 (8) new (Αντιγραφή)

Ιδιαίτερα ομιλητικός άνθρωπος, μου δίνει αρκετές πληροφορίες για την Μεγάλη Βρετανία, εστιαζόμενος στις ιδιαιτερότητες της οδήγησης αριστερά. Φυσικά δεν θα παραλείψει να με ρωτήσει πως είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Ο ίδιος εκτιμά πως μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα γυρίσει τη χώρα πολλά χρόνια πίσω …

Ο Didier μου δείχνει ένα πλοίο, στο οποίο υπάρχουν πανό με συνθήματα και ένα ομοίωμα ενός ναυτικού να κρέμεται συμβολικά στη γέφυρα του πλοίου.

3_Day 05 (6) new (Αντιγραφή)

4_Day 05 (7) new (Αντιγραφή)

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Didier, το πλοίο αυτό αγοράστηκε πρόσφατα από νορβηγική εταιρία, η οποία απέλυσε 250 από τους 500 εργαζόμενους!

6_Day 05 (18) new (Αντιγραφή)

Τις προηγούμενες ημέρες, οι ναυτεργάτες αλλά και οι απολυμένοι, πραγματοποίησαν διαδήλωση τόσο στο λιμάνι του Calais, όσο και στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί σε αυτό. Τώρα κατάλαβα γιατί έκλεισαν τον αυτοκινητόδρομο στο Βέλγιο και γιατί είδα πολλά ακινητοποιημένα φορτηγά στην άκρη του. Αλλά και τα υπολείμματα των καμένων ελαστικών και τους πολλούς αστυνομικούς. Έτσι εξηγούνται όλα λοιπόν …

Επιβιβαζόμαστε στο πλοίο, το οποίο μετά από 1h 50min θα βρίσκεται στο λιμάνι του Dover. Bρίσκομαι στους εξωτερικούς χώρους του πλοίου, να με χτυπήσει λίγο θαλασσινός αέρας αλλά και να χαζέψω το λιμάνι και την πόλη του Calais. Στο βάθος πολλά χιλιόμετρα επό εδώ, βρίσκονται οι ακτές της Νορμανδίας. Σ’ αυτές τις ακτές, την 6η Ιουνίου 1944 έγινε η περίφημη απόβαση στην Νορμανδία από τους Συμμάχους, η οποία αποτέλεσε και την αρχή του τέλους για τον Β’ ΠΠ με τη συντριβή των ναζιστικών δυνάμεων. Πλέον διασχίζω τα στενά της Μάγχης. Αχ, πόσο μικρός μου φαίνεται ο κόσμος όταν ταξιδεύω. Η Νορμανδία, τα στενά της Μάγχης … για όλα αυτά άκουγα και διάβαζα από μικρό παιδί και τώρα πλέον τα έχω μπροστά μου!

7_Day 05 (23) new (Αντιγραφή)

8_Day 05 (30) new (Αντιγραφή)

9_Day 05 (33) new (Αντιγραφή)

Αξίζει να αναφέρω ένα περιστατικό το οποίο παρατήρησα στους εξωτερικούς χώρους του πλοίου. Ένας μετανάστης από ανατολική χώρα, ζητάει αναπτήρα από δυο Βρετανούς. Αυτοί πράττουν το αυτονόητο και του δίνουν. Και χωρίς πολλά – πολλά πιάνουν κουβέντα σε πολύ εύθυμο τόνο, κάνοντας χαβαλέ. Ειλικρινά αυτό το περιστατικό μου προξένησε μεγάλη εντύπωση γιατί δυστυχώς σε ανάλογα περιστατικά στην Ελλάδα, απλά θα δώσεις τον αναπτήρα, περιμένοντας να ξεφορτωθείς τον έγχρωμο μετανάστη που χάλασε την ηρεμία σου. Αυτό θα πει διαφορά νοοτροπίας και αντιλήψεων. Οι Ευρωπαίοι παραδίδουν μαθήματα πολιτισμού σ’ εμάς τους “(μ)περήφανους α(μ)πόγονους των αρχαίων Ελλήνων” που ουδεμία σχέση έχουμε με τον πολιτισμό που αυτοί δημιούργησαν. Και πώς να έχουμε, όταν έχουμε μάθει να μισούμε τους πάντες εκτός από εμάς; Να κοιτάμε με μισό μάτι αυτούς που τυγχάνει να έχουν διαφορετικό χρώμα επιδερμίδας από το δικό μας;

Το πλοίο φτάνει στην ώρα του στο λιμάνι του Dover. Αποχαιρετώ τον εγκάρδιο Didier και βγαίνουμε μαζί από το πλοίο.

10_Day 05 (38) new (Αντιγραφή)

Τον ακολουθώ, οδηγώντας για πρώτη φορά στη ζωή μου στο αριστερό ρεύμα. Στον πρώτο κυκλικό κόμβο, κάνω αυτό που μου είπε ο Didier, στρίβω αριστερά και όχι δεξιά. Θυμάμαι τις κινήσεις των χεριών του και το σχέδιο “αλά Αλέφαντος” που μου έκανε στη στρογγυλή τάπα του ρεζερβουάρ πριν λίγες ώρες. Και να μου εφιστά την προσοχή, καθώς πολλοί την έχουν πατήσει …

Το GPS με οδηγεί στο camping, όπου στήνω τη σκηνή μου. Αφού τακτοποιηθώ, κάνω ένα μπάνιο και χτυπώ μια κονσέρβα με ντολμαδάκια.

11_Day 05 (40) new (Αντιγραφή)

Λέω την καληνύχτα μου, μ’ ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο που έγραψα λίγη ώρα πριν:

Tώρα είμαι στο πλοίο, όπου γράφω αυτές τις γραμμές. Πέντε ημέρες τώρα, έχω φτάσει στα όρια μου, κυρίως ψυχολογικά. Η κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία επηρεάζει και το ταξίδι μου. Οι κάρτες που δεν διαβάζονταν. Τα πολλά χιλιόμετρα. Η αλητεία. Η απελπισία. Το άγχος. Η κούραση. Η επιπολαιότητα. Όλα αυτά έχουν καταρρακώσει το ηθικό μου και μέχρι στιγμής, δεν χάρηκα καθόλου μα καθόλου το ταξίδι. Αλλά έτσι είναι όταν είσαι αναγκασμένος να καλύψεις με αλήτικο τρόπο πολλά χιλιόμετρα. Σε λίγη ώρα μπαίνω στο Νησί και η ψυχολογία μου έχει φτιαχτεί κάπως. Η προσμονή και η πρόκληση του άγνωστου …

Ξέρω ότι και αύριο θα βγάλω αλήτικα χιλιόμετρα και ίσως με περιμένει ύπνος σε παγκάκι, περιμένοντας το πλοίο που θα με πάει στην Ιρλανδία στις δυόμισι το βράδυ …

Αυτά για την ώρα. Τώρα πρέπει να ξαπλώσω λίγο, στέλνοντας την αγάπη αλλά και την καληνύχτα μου από το Νησί.

Goodnight!

Έξοδα – Σημειώσεις:

Διαμονή: Hawthorn Farm (22,42 €)

Bενζίνη: 32,51 €

Eισιτήρια πλοίου: P&O Ferries (63,50 €)

Λοιπά: 5,27 €

Σύνολο: 123,70 €

Γενικό Σύνολο: 603,79 €

Σύνορα Λουξεμβούργου – Βελγίου: ανύπαρκτα.

Σύνορα Βελγίου – Γαλλίας: ανύπαρκτα.

Στο Βέλγιο δεν υπάρχουν διόδια.

Στην Γαλλία υπάρχουν διόδια, αλλά δεν συνάντησα στη διαδρομή που ακολούθησα.

Για να πας από το Calais στην Μεγάλη Βρετανία, μπορείς να πάρεις ferry boat ή το Eurotunnel και αντίστοιχα θα αποβιβαστείς στο λιμάνι του Dover σε 1h 50min ή του Folkestone σε 30 min.

Aπ’ ότι έχω ακούσει (άρα μην παίρνεις τοις μετρητοίς αυτό που θα γράψω) το εισιτήριο με το Eurotunnel κοστίζει περίπου 150 €, εκτός κι αν το κλείσεις μερικές ημέρες πριν και θα το πληρώσεις περίπου 50 €! To δε εισιτήριο με το ferry boat κοστίζει περίπου 30 € και η τιμή εξαρτάται από την εταιρία, καθώς υπάρχουν πολλές. Η πιο ακριβή είναι η P&O Ferries, από την οποία έκοψα σήμερα το εισιτήριό μου. Δεν το γνώριζα και την πάτησα ο ηλίθιος …

Ο Στέλιος Οικονομάκης, μου έκλεισε προ ολίγων μηνών, όλα τα εισιτήρια των πλοίων μέσω διαδικτύου. Για κάποιον άγνωστο λόγο, δεν μπορούσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια με το Eurotunnel, καθώς δεν δεχόταν καμία από τις 3 χρεωστικές μου κάρτες. Έτσι λοιπόν, βολεύτηκα με τη λογική να πάρω ferry boat πληρώνοντας τα εισιτήρια λίγο πριν την αναχώρηση, τόσο στο “πήγαινε” όσο και στο “έλα”.

H διαδρομή στον χάρτη είναι ενδεικτική, μιας και είναι αδύνατον να θυμηθώ από πού ακριβώς πέρασα μετά την Bruges όπου έκλεισε ο αυτοκινητόδρομος και αναγκάστηκα να οδηγήσω από επαρχιακούς δρόμους.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο γυρίζω το ρολόι άλλη 1h πίσω (η διαφορά ώρας με την Ελλάδα είναι – 2h). Με την ώρα θα ξανασχοληθώ όταν και θα επιστρέψω στο Calais.

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Κατηγορίες: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ευρώπη, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σερβία, Ταξίδι, Τσεχία  Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed.You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
22 Σχόλια

Το σχόλιο σας