Τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς τον βοριά


Ημέρα 16η: Δευτέρα 13 Iουλίου 2015, Douglas (100 km)

Το δικό μου Isle of Man TT

Αφού χόρτασα ύπνο, σηκώθηκα στις 10:00, γνωρίζοντας πως η σημερινή ημέρα στο νησί θα είναι χαλαρή. Χθες έκανα έναν τουριστικό γύρο του νησιού και σήμερα θα οδηγήσω στη διαδρομή του πασίγνωστου αγώνα. Για την ώρα σιγοβρέχει με κάτι σαν σπρέυ και σταγόνες βροχής …

Στην κουζίνα βρίσκεται πάλι ο Ιρλανδός, ο οποίος είναι πάλι τύφλα στο μεθύσι και εξακολουθεί να κατεβάζει τη μια μπύρα μετά την άλλη. Τον λυπάμαι τον καημένο … ποιος ξέρει γιατί πίνει; Είναι αλκοολικός ή απλά πίνει γιατί έχει τους λόγους του; Ένας στίχος από ένα τραγούδι που ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης, προσπαθεί να μου δώσει εξήγηση για ένα θέαμα που μου προκαλεί θλίψη:

Όταν μεθάει ο άνθρωπος, κανείς να μην τον κρίνει,

γιατί ποιος ξέρει τι καημό μες την καρδιά του κρύβει.

Στη ρεσεψιόν βρίσκεται ο ιδιοκτήτης της κατασκήνωσης, παρέα μ’ έναν φίλο του. Μου προτείνουν ζεστό καφέ, αλλά αρνούμαι ευγενικά μιας και έχω φτιάξει greek coffee δηλαδή frappe. Τους φαίνεται περίεργο και αμέσως αποκτούν έναν ανατριχιαστικό μορφασμό στην ιδέα πως πίνω παγωμένο καφέ! Τους εξηγώ πως πίνω πάντα ζεστό καφέ, ιδίως το πρωί χειμώνα – καλοκαίρι, αλλά τόσο στο περσινό ταξίδι όσο και στο φετινό, μάλλον πρέπει να ξέφυγα από τις καθημερινές μου συνήθειες.

Για αρκετή ώρα έχω μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν το κλασσικό βρετανικό αλλά και ιρλανδικό στυλ. Καλή διάθεση, χαμόγελο, χιούμορ, ευγένεια και ομιλητικότητα. Ενθουσιάζονται που έχω έρθει από μακρινή χώρα και αμέσως με ρωτούν για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Από τα λεγόμενά τους φανερώνονται τα αισθήματα συμπάθειάς τους για τη χώρα μου, καθώς θεωρούν άδικο όλο αυτό το πράγμα που ταλαιπωρεί τον ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια.

Μου δίνουν αρκετές πληροφορίες για το νησί και η συζήτησή μας περιστρέφεται περί δυο τροχών, καθώς οι δυο τροχοί αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας των κατοίκων του. Ο φίλος του ιδιοκτήτη είναι λάτρης των Ducati, όντας κάτοχος μιας τέτοιας μοτοσυκλέτας. Μου λέει με αρκετή αίσθηση του χιούμορ πως έχει γίνει ειδικός σε μηχανολογικές γνώσεις και βλάβες – αναμενόμενο δεν ήταν; Mου δείχνει σε φωτογραφία τη μεγαλύτερη σε μέγεθος Ducati που υπάρχει στον κόσμο και βρίσκεται στο IoM.

To κορυφαίο, το οποίο φανερώνει και τον χαρακτήρα του ιδιοκτήτη του camping, τον οποίο εκθείασα την προηγούμενη ημέρα, είναι πως όταν φτάνει η στιγμή να τον πληρώσω, βλέπω πως έχω σε μετρητά 16 £ και όχι 18 £, όπως ήταν η συμφωνημένη τιμή. Και τις δέχεται, μιας και δεν έχει μηχάνημα προκειμένου να πληρώσω με debit card. Aισθάνομαι όμορφα, καθώς σε αυτή τη “χώρα τσέπης” όπως είναι το IoM, η οποία δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών ετησίως, κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν διαφθαρεί από τον τουρισμό. Και τη χθεσινή ερώτηση του ιδιοκτήτη “18 £ it’s ok?”, δεν θα την ξεχάσω ποτέ …

Σύμφωνα με τα λεγόμενα των δυο αυτών καταπληκτικών ανθρώπων, ο καιρός θα καλυτερέψει πιο μετά κι έτσι σκοτώνω τον χρόνο μου προσπαθώντας να τακτοποιήσω τα πράγματά μου και να αναδιοργανωθώ. Κατά τις 14:00 είμαι στον δρόμο αποφασισμένος να κάνω τη διαδρομή του αγώνα, το δικό μου Isle of Man TT …

Στον τουριστικό μεν, αλλά ευκρινή και κατατοπιστικό χάρτη του νησιού, τον οποίο μου έδωσε χθες ο ιδιοκτήτης, φαίνεται η διαδρομή του αγώνα. Θα ακολουθήσω τη συμβουλή του και θα τον κάνω με αριστερόστροφη φορά. Θα ξεκινήσω από το Union Mills που βρίσκομαι τώρα και θα ακολουθήσω τον Α1 μέχρι το Ballacraine. Μετά από αυτό θα ακολουθήσω τον Α3 μέχρι το Ramsey και στη συνέχεια τον Α18 προς Douglas. Και στο τέλος, τον Α1 από Douglas μέχρι το Union Mills, το οποίο είναι μια γκαζιά. Η όλη διαδρομή του αγώνα είναι 60,4 km σε δημόσιους δρόμους, οι οποίοι αδειάζουν κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ο αγώνας ή οι αγώνες, ξεκίνησαν για πρώτη φορά το 1907 και διακόπηκαν κατά τη διάρκεια τόσο του Α’ ΠΠ όσο και του Β’ ΠΠ.

Σε αυτό το σημείο, θα παραθέσω κάποια ιστορικά στοιχεία για τον διάσημο αγώνα, όπως δημοσιεύθηκαν από τον Κώστα Φασουλόπουλο στο ελληνικό περιοδικό ΜΟΤΟ (τεύχος 465, 15/07/2010):

Πολλοί τον θεωρούν ως τον καλύτερο αγώνα ταχύτητας μοτοσυκλετών. Άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για έναν παραλογισμό που πρέπει να σταματήσει. Όπως και να το δει κάποιος, το Manx TT είναι μια μοναδική εμπειρία για τους φίλους των δυο τροχών. Ένας αγώνας με ιστορία 100 και πλέον ετών, με εικόνες και ήχους ανεπανάληπτους, αλλά και με εκατοντάδες θύματα. Καλώς ορίσατε στο Isle of Man, το νησί των γενναίων.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ η ηπειρωτική Ευρώπη προωθούσε τους αγώνες αυτοκινήτου, οι Βρετανοί που είχαν συμφέροντα στις σιδηροδρομικές εταιρίες έκαναν τα πάντα για να απαξιώσουν την ιδέα της αυτοκίνησης, πόσω μάλλον την αγωνιστική δράση.

Για το λόγο αυτό, είχε θεσπιστεί όριο ανώτατης ταχύτητας τα 14 μίλια. Όμως, οι Άγγλοι αστοί και ευγενείς ζήλευαν τους αγωνιζόμενους στην ηπειρωτική Ευρώπη και αποφάσισαν να παρακάμψουν την αυστηρή βρετανική νομοθεσία. Ιθύνων νους του εγχειρήματος ήταν ο Julian Orde, ένθερμος υποστηρικτής των αυτοκινήτων και ξάδερφος του Lord Raglan, κυβερνήτη του Isle of Man. Όπως προαναφέρθηκε, το Manx είναι αυτοδιοικούμενο (ως ένα βαθμό), οπότε το όριο ταχύτητας της Βρετανίας δεν ίσχυε εκεί. Έτσι το 1904 ξεκίνησαν οι πρώτοι αγώνες αυτοκινήτου. Με τον καιρό, η βρετανική νομοθεσία χαλάρωσε και άρχισαν να πραγματοποιούνται και στην Αγγλία αγώνες (για περισσότερα ανατρέξτε στο βιβλίο του L.J.K. Setright “Drive On! A Social History of the Motorcar.”). Έτσι, στο Manx τη θέση των αυτοκινήτων πήραν οι μοτοσυκλέτες, οι οποίες αγωνίστηκαν για πρώτη φορά το 1907. Για σχεδόν 70 χρόνια το Isle of Man TT ήταν ο σημαντικότερος και δημοφιλέστερος αγώνας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ταχύτητας (τα αντίστοιχα σημερινά MotoGP), με όλους τους διάσημους πρωταθλητές των δυο τροχών να παρελαύνουν στο νησί. Νικητές του αγώνα ήταν μεταξύ άλλων οι Geoff Duke, John Surtees, Mike Hailwood και GiacomoAgostini.

Όμως, το 1972 ο αγωνιζόμενος Gilberto Parlotti έχασε τη ζωή του στη διαδρομή του Mountain Course, με αποτέλεσμα ο φίλος του Giacomo Agostini να δηλώσει την οριστική αποχή του από το συγκεκριμένο γύρο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Το παράδειγμα του Ιταλού πολυπρωταθλητή ακολούθησαν αρκετοί αναβάτες και το 1976 το Manx TT βγήκε οριστικά από το πρόγραμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Παρόλα αυτά, ο αγώνας συνέχισε (σαν αυτόνομο γεγονός) και με τον καιρό απέκτησε ξανά την αίγλη του με παρουσίες, όπως αυτή του Carl Fogarty, να ξαναδίνουν λάμψη στο θεσμό.

Εδώ πρέπει να γίνει μια διευκρίνιση. Το Manx TT πραγματοποιείται σε μια διαδρομή 37,73 μιλίων στους δημόσιους δρόμους του νησιού και έχει εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις από αναβάτη και μοτοσυκλέτα σε σχέση με τους αγώνες πίστας. Η άσφαλτος είναι μεν σε καλύτερη κατάσταση από την αντίστοιχη ελληνική, όμως δε λείπουν ούτε τα μπαλώματα, ούτε οι κακοτεχνίες. Επίσης, σε αρκετά σημεία ο δρόμος είναι ιδιαίτερα στενός και με μέτρια ορατότητα για το τι ακολουθεί. Ο βαθμός επικινδυνότητας είναι υψηλός, αφού μια πτώση οδηγεί σε σύγκρουση με κάποιο τοίχο, φράχτη ή δέντρο. Από το 1907 έχουν χάσει τη ζωή τους 227 αναβάτες στο Mountain Course.

Ο καιρός είναι ηλιόλουστος και στα πρώτα χιλιόμετρα υπάρχει αρκετή κίνηση στον δρόμο, όπου σε κάποια σημεία του γίνονται έργα.

3_Day 16 (3) new (Custom)

Οι χαρακτηριστικοί κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι που υπάρχουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχουν και σε αυτή τη χώρα, η οποία δεν ανήκει σε αυτό.

1_Day 16 (2) new (Custom)

Χαρακτηριστικό της διαδρομής του αγώνα είναι το άσπρο και μαύρο χρώμα που υπάρχει στο πεζοδρόμιο αλλά και η σήμανση στις στροφές. Επαέ γίνονται αγώνες, σύντεκνε. Σε δημόσιους δρόμους που θυμίζουν πίστα Moto GP!

2_Day 16 (4) new (Custom)

Στον δρόμο για Peel κάνω ένα λάθος και αντί να οδηγήσω στη διαδρομή του αγώνα, βρίσκομαι να οδηγώ στον ίδιο δρόμο που οδηγούσα και χθες. Το ξανατονίζω πως η σήμανση στο νησί δεν είναι τόσο καλή. Εκεί λοιπόν, σε μια από τις πολλές και διαδοχικές στροφές, κάνω μια στάση όπου τοποθετώ το τρίποδο προκειμένου να πετύχω μια καλή και ψωνίστικη φωτογραφία …

4_Day 16 (14) new (Custom)

Περνάω από μια περιοχή που ο δρόμος σκεπάζεται από ψηλά δέντρα. Μια χαρακτηριστική εικόνα του IoM που έβλεπα τόσα χρόνια μόνο σε φωτογραφίες …

5_Day 16 (20) new (Custom)

6_Day 16 (22) new (Custom)

Στη συνέχεια βρίσκομαι πάλι στον Α3 και γυρίζω πίσω, στο σημείο που έκανα λάθος, καθώς ο στόχος μου είναι να οδηγήσω σε όλη τη διαδρομή. Και ειλικρινά εντυπωσιάζομαι τα μάλα από αυτό το κομμάτι (Ballacraine – Kirk Michael). Περιοχές με πυκνή βλάστηση, αλλεπάλληλες καλοχαραγμένες στροφές και τέλεια άσφαλτος. Παρόλο που είμαι με μια τουριστική μοτοσυκλέτα και μη έχοντας αποχωριστεί το τριβάλιτσο, ζω στιγμές οδηγικής νιρβάνας. Αχ, ας μπορούσα να οδηγώ σε μια τέτοια διαδρομή κάθε μέρα …

7_Day 16 (37) new (Custom)

8_Day 16 (6) new (Custom)

9_Day 16 (10) new (Custom)

10_Day 16 (11) new (Custom)

11_Day 16 (12) new (Custom)

Και ξάφνου μπροστά μου η pub “Τhe Raven”, όπου εκεί βρίσκεται η διάσημη στροφή Glen Hellen, πάνω στη γέφυρα Ballaugh Bridge.

12_Day 16 (42) new (Custom)

14_Day 16 (54) new (Custom)

15_Day 16 (55) new (Custom)

16_Day 16 (57) new (Custom)

17_Day 16 (60) new (Custom)

18_Day 16 (62) new (Custom)

Mανική πινακίδα ...

Mανική πινακίδα …

Η στάση κρίνεται απολύτως απαραίτητη και σχεδόν την ίδια στιγμή φτάνει μια παρέα τριών Αυστριακών με διαφόρων τύπων BMW GS, όπου και τα λέμε σε αρκετά φιλικό και εγκάρδιο κλίμα. Ενθουσιάζονται όταν τους λέω πως έχω έρθει από την Ελλάδα, στην οποία έχουν ταξιδέψει.

20_Day 16 (15) new (Custom)

Κάπου στα πολλά αυτοκόλλητα με τις σημαίες, βρίσκεται και μια ελληνική. Αλλά και η αυστριακή, η οποία έχει γραμμένο το όνομα της Αυστρίας στα αραβικά, το οποίο είχα παρατηρήσει και στις μοτοσυκλέτες των δυο Αυστριακών φίλων μου που γνώρισα πέρσι σ’ έναν ξενώνα στην Banja Luka της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Του Felix και του David, αν τους θυμάσαι από το ταξιδιωτικό του 2014 …

13_Day 16 (43) new (Custom)

Αποχαιρέτησα τους Αυστριακούς και συνεχίζω προς Ramsey. Μετά από αυτό ανεβαίνω ένα βουνό, το Snaefell του οποίου η ψηλότερη κορυφή βρίσκεται σε υψόμετρο 621 m πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με τον μύθο, στην κορυφή του Saefell μπορεί να δει κανείς 6 βασίλεια: του Μαν, της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Ουαλίας, της Ιρλανδίας και το … ουράνιο βασίλειο! Ναι καλά, ιδίως για το τελευταίο, θα πήγαινα να το δω σαν τρελός …

21_Day 16 (68) new (Custom)

22_Day 16 (71) new (Custom)

23_Day 16 (16) new (Custom)

Η διαδρομή είναι υπέροχη και στο ψηλότερο σημείο που περνάει ο δρόμος, θα κάνω την απαραίτητη στάση.

26_Day 16 (81) new (Custom)

27_Day 16 (83) new (Custom)

28_Day 16 (86) new (Custom)

31_Day 16 (95) new (Custom)

Εκεί βρίσκεται το μνημείο του Joey Dunlop. Ο Joey Dunlop (25/02/1952 – 02/07/2000) γεννήθηκε στο Ballymoney της Βόρειας Ιρλανδίας. Είχε κερδίσει τρεις φορές το Isle of Man TT (1985, 1988, 2000) στο οποίο σημείωσε συνολικά 26 νίκες. Τεράστιος αναβάτης και χαμηλού προφίλ άνθρωπος, είχε να επιδείξει ένα αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο στην Ρουμανία και δη στα ορφανοτροφεία της χώρας, στην οποία ταξίδευε συχνά. Έχασε τη ζωή του στο Tallinn της Εσθονίας όπου συμμετείχε στον αγώνα Pirita-Kose-Kloostrimetsa Circuit με μοτοσυκλέτα 125 cc και αφού προηγουμένως είχε κερδίσει τόσο στα 600 cc όσο και στα 750 cc, όπου έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας λόγω βρεγμένου οδοστρώματος και συγκρούστηκε με δέντρα. Στην κηδεία του, τον αποχαιρέτησαν 50.000 άτομα …

32_Day 16 (98) new (Custom)

36_Day 16 (111) new (Custom)

37_Day 16 (112) new (Custom)

Στο μνημείο του Joey Dunlop, υπάρχουν πολλά αφιερώματα σε αυτόν, αλλά και σε άλλους αναβάτες οι οποίοι έχασα τη ζωή τους στο ΙοΜ ΤΤ. Tα σχόλια περιττεύουν …

33_Day 16 (101) new (Custom)

34_Day 16 (103) new (Custom)

Σε κάποια φάση περνάει και το τρενάκι, του οποίου παρατήρησα την πινακίδα χθες στο Laxey και δυστυχώς δεν κατάφερα να κάνω μια βόλτα με αυτό. Σε αυτό το σημείο θα παραχωρήσω τον λόγο στον Alan Cathcart και στο ταξιδιωτικό του για το IoM, το οποίο δημοσιεύθηκε στο ελληνικό περιοδικό ΜΟΤΟ (τεύχος 392, 01/05/2007):

Αν δεν είχαμε τις μοτοσυκλέτες που μας συντρόφευαν άριστα κατά τη διάρκεια της διαμονής μας στο Νησί, ίσως να είχαμε κάνει μια βόλτα μέχρι το Douglas με το ηλεκτρικό τρένο του Manx, στη γραμμή των 27,4 χιλιομέτρων η οποία λειτουργεί όλο το χρόνο και είναι φτιαγμένη με πλάτος γραμμών ένα μέτρο από τότε που κατασκευάστηκε το 1893. Δύο από τα τρία βαγόνια του αρχικού συρμού εκείνης της χρονιάς δουλεύουν ακόμη και σήμερα και είναι τα αρχαιότερα βαγόνια εν λειτουργία σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο Laxey υπάρχει ανταπόκριση με το σιδηρόδρομο του Snaefell Mountain, μία άλλη γραμμή ηλεκτρικού σιδηρόδρομου μήκους 8 χιλιομέτρων που φτιάχτηκε το 1895. Αυτή η γραμμή λειτουργεί μεταξύ Απριλίου και Σεπτεμβρίου, κάνοντας 30 λεπτά διαδρομή για να πάει από τον ένα σταθμό στον άλλον, αλλά δε λειτουργεί το χειμώνα καθώς τα καλώδια που είναι εκτεθειμένα στον καιρό αποσυνδέονται, για να μην καταστραφούν από τον πάγο. Πάντως, στο Snaefell χιονίζει και την άνοιξη.

24_Day 16 (20) new (Custom)

25_Day 16 (80) new (Custom)

30_Day 16 (93) new (Custom)

35_Day 16 (108) new (Custom)

Υπάρχει ένα ομοίωμα από το τετρακέρατο αρνί Logtnan, το οποίο είναι ένα από τα δυο σπάνια ζώα που υπάρχουν στο νησί. Το άλλο είναι η γάτα του Manx, χωρίς ουρά παρακαλώ, όπου σύμφωνα με τον θρύλο, όταν ο Νώε έκλεινε την κιβωτό, πιάστηκε η ουρά της γάτας στην πόρτα και κόπηκε. Κάτσε να δεις που αν το διαβάσει αυτό το τελευταίο κάποιος χριστιανοταλιμπάν, μπορεί και να το πιστέψει …

29_Day 16 (90) new (Custom)

Κατηφορίζω το βουνό μέσω μιας απολαυστικής διαδρομής και λίγο πριν μπω στο Douglas, κάνω άλλη μια απαραίτητη στάση στο σημείο εκκίνησης του αγώνα το Grand Stand.

39_Day 16 (121) new (Custom)

Φαντάσου αντί για αυτοκίνητα, να περνούν μοτοσυκλέτες την ώρα του αγώνα με εξωπραγματικές ταχύτητες ...

Φαντάσου αντί για αυτοκίνητα, να περνούν μοτοσυκλέτες την ώρα του αγώνα με εξωπραγματικές ταχύτητες …

Στη συνέχεια πηγαίνω από το ίδιο βενζινάδικο με χθες προκειμένου να φουλάρω ρεζερβουάρ και να κάνω μερικά ψώνια. Περασμένες 18:00 φτάνω στο camping, όπου αράζω στο living room, μαγειρεύοντας ριζότο λαχανικών στον φούρνο μικροκυμάτων.

Εκεί είναι μια παρέα εφήβων, αγόρια και κορίτσια όπου βλέπουν τηλεόραση. Σε κάποια φάση οι ειδήσεις δείχνουν Ελλάδα αλλά ο εκφωνητής μιλάει τόσο γρήγορα και σε συνδυασμό με τα καμακίστικου τύπου αγγλικά μου, δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει. Σε κάποια φάση, ένας νεαρός από την παρέα, αρχίζει να μιλάει σε έντονο ύφος και έλεγε κάτι για 20 εκατομμύρια €! Δεν κατάλαβα αν μιλούσε υπέρ ή κατά της Ελλάδας. Αναμφίβολα, κάποιοι σχολιάζουν θετικά και κάποιοι αρνητικά την Ελλάδα, η οποία αποτελεί αυτές τη στιγμή το πρόσωπο των ημερών, τόσο σε πανευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τηλεόραση δείχνει τα γνωστά πρόσωπα των ημερών aka Τσίπρας, Βαρουφάκης, Λαγκάρντ, Ντάισελμπλουμ, Μέρκελ, Σόιμπλε …

Σε κάποια φάση βγάζει ένα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα, το οποίο κράτησε ελάχιστα λεπτά και δυστυχώς δεν πρόλαβα να το απαθανατίσω …

40_Day 16 (123) new (Custom)

Αφού έφαγα, πλέον βρίσκομαι πάνω από τον χάρτη μελετώντας την αυριανή διαδρομή. Αύριο θα φύγω από το IoM και μέσω Αγγλίας θα βρεθώ στην Σκωτία, όπου και θα μείνω δυο βράδια στην πρωτεύουσά της, το Εδιμβούργο. Και μετά θα μπω Highlands! Πως περνούν έτσι οι ημέρες και δεν το καταλαβαίνεις …

Αφού έκανα ντους, στις 22:30 οδεύω στη σκηνή για να κοιμηθώ, ρυθμίζοντας το ξυπνητήρι στις 05:00. Αύριο με περιμένει βάρβαρο ξύπνημα …

Oie vie!

Έξοδα – Σημειώσεις:

Διαμονή: Glenlough Campsite (11,27 €)

Βενζίνη: 22,55 €

Λοιπά: 8,15 €

Σύνολο: 41,97 €

Γενικό Σύνολο: 1.069,73 €

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Κατηγορίες: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ευρώπη, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σερβία, Ταξίδι, Τσεχία  Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed.You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
22 Σχόλια

Το σχόλιο σας