Τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς τον βοριά


Hμέρα 4η: Τετάρτη 1 Ιουλίου 2015, Hallstatt – Letzebuerg (772,1 km)

Η Ευρώπη του πλούτου και η Ευρώπη της φτώχειας

Ξύπνησα στις 07:00 και στις 08:30 βρίσκομαι να απολαμβάνω τον καφέ μου σε μια όχθη της λίμνης, μόλις λίγα μέτρα από το σημείο που έχω στήσει τη σκηνή μου. Η θέα είναι όντως μαγευτική, αλλά το ξενέρωμα που έχω φάει στο όμορφο και γραφικό Hallstatt, μετριάζει τον ενθουσιασμό μου. Άσε δηλαδή που τέτοια θεάματα κι ακόμα πιο μεγαλειώδη, τα συναντούσα κάθε ημέρα στην Νορβηγία και μάλιστα χωρίς να τα χρυσοπληρώνω.

1_Day 04 (9) new (Αντιγραφή)

2_Day 04 (13) new (Αντιγραφή)

Η υπερκόπωση που με ταλαιπώρησε το τελευταίο διάστημα, με επισκέπτεται ξανά. Ξυπνάς κάποια πρωινά και αισθάνεσαι πως χάνεις τον κόσμο και περιμένεις αρκετή ώρα μέχρι να έρθεις στα φυσιολογικά σου. Είναι θα έλεγα, περισσότερο θέμα ψυχολογίας παρά σωματικής κούρασης. Έτσι λοιπόν, καθιέρωσα να τρώω κάθε πρωί μερικές κουταλιές μέλι πριν τον καφέ, έτσι για να αισθάνομαι κάπως καλύτερα …

Σε μια ανύποπτη στιγμή, μου πέφτει κάτω η “καλή” φωτογραφική μηχανή! Συνειδητοποιώ πως το μόνο πράγμα που έπαθε, ήταν να σπάσει το προστατευτικό της οθόνης. Το οποίο δεν έσπασε ακριβώς, αλλά έλαβε ως ανάμνηση της πτώσης, μια μεγάλη χαρακιά. Η οθόνη και τα υπόλοιπα μέρη της φωτογραφικής, δείχνουν να δουλεύουν κανονικά.

Ο “Σαββόπουλος” δεν έχει μηχάνημα για να πληρώσεις με κάρτα, δέχεται μόνο μετρητοίς, λέγοντάς μου “no rest in the bank”. Ναι καλά, σε πίστεψα τώρα μ’ αυτό το τελευταίο που είπες. Τέσπα, δεν θα το αναλύσω γιατί δεν θα βγάλω άκρη και ενδεχομένως να χαρακτηριστώ καχύποπτος. Εξάλλου, μήπως θα τον ξαναδώ στη ζωή μου; Άσε που από το Hallstatt δεν πρόκειται να ξαναπεράσω ούτε ζωγραφιστός. Η κόρη του με την περισσή ευγένειά της, έσωσε κατά κάποιον τρόπο τη διαμονή μου εδώ.

Περασμένες 10:00 αναχωρώ και σταματώ για λίγη ώρα στο πολυφωτογραφισμένο σημείο του χωριού. Το μόλις 946 κατοίκων (απογραφή 2001) Hallstatt, βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Hallstättersee σε υψόμετρο 508 m και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

3_Day 04 (16) new (Αντιγραφή)

4_Day 04 (22) new (Αντιγραφή)

To GPS, μου κάνει κόλπα και δεν έχει αποφασίσει από πού θα με πάει. Ή πιο σωστά, μου κάνει πρωινά καψώνια όπως ο καραβανάς στον νεοσύλλεκτο. Με ανεβοκατεβάζει από ένα βουνό και με πάει παραλίμνια. Και μετά μου λέει να ανεβώ ξανά στο βουνό. Είναι ή δεν είναι καψώνι αυτό το πράγμα;

Όντας αγανακτισμένος, παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου και αποφασίζω να ακολουθήσω την ορεινή διαδρομή με τον δρόμο 166 στην αρχή και τον 162 στη συνέχεια. Αρκετή κίνηση και το τοπίο είναι πανέμορφο. Οι επιβλητικές κορυφές στο βάθος και τα όμορφα γραφικά χωριουδάκια, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνες τις εικόνες που συγκράτησα το 2011 στις αυστριακές άλπεις. Είμαι όμως αναγκασμένος και σήμερα να καλύψω έναν μεγάλο αριθμό χιλιομέτρων κι έτσι προσπερνώ χωρίς να κάνω ούτε μια στάση, αυτήν την όμορφη διαδρομή. Αχ, πόσο όμορφη είναι αυτή η Αυστρία …

5_Day 04 (1) new(Αντιγραφή)

Η συνέχεια με βρίσκει στον αυτοκινητόδρομο Α10. Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο όπου πληρώνω με την κάρτα της Eurobank (η κάρτα της Εθνικής Τράπεζας, δεν γίνεται δεκτή). Κάθε στάση σε βενζινάδικο, μεταφράζεται σε στιγμές αγωνίας για το αν αναγνωριστούν οι κάρτες μου από το μηχάνημα. Σχεδόν σε κάθε βενζινάδικο με λούζει κρύος ιδρώτας …

Η συνομιλία μ’ έναν Σέρβο οδηγό ενός φορτηγού, έδιωξε για λίγο το άγχος μου. Τι χαρά έκανε αυτός ο άνθρωπος όταν με ρώτησε από πού είμαι και του απάντησα “Γκρέτσκα” και τον χαιρέτησα λέγοντάς του “Ζivela Srbija” …

Τα ανύπαρκτα σύνορα Αυστρίας – Γερμανίας, απέχουν ελάχιστα μέτρα από το βενζινάδικο. Πλέον βρίσκομαι στην Γερμανία. Μια χώρα που τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, βρίσκεται στα μαχαίρια με την Ελλάδα. Δυστυχώς αυτή η πολιτική και οικονομική αντιπαράθεση έχει μεταφερθεί σε μέρος της κοινωνίας και των δυο χωρών. Την προηγούμενη φορά που βρέθηκα στην Γερμανία, αισθανόμουνα πολύ άνετα, πολύ οικεία. Αυτή τη στιγμή όμως αισθάνομαι πολύ περίεργα, άβολα θα έλεγα. Άραγε οι οδηγοί αυτοκινήτων στην Autobahn όταν βλέπουν το GR στη μοτοσυκλέτα μου θα με βρίζουν και θα μου ρίχνουν κατάρες; Ή μήπως θα με κοιτούν με μισό μάτι στα parkings και τα βενζινάδικα; Μα τι λέω ο σαχλαμάρας! Άλλο οι πολιτικοί και άλλο οι απλοί άνθρωποι. Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν καλά οι μη υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες και Γερμανοί …

Έχω βάλει τον αυτόματο πιλότο aka GPS να με πάει στο Λουξεμβούργο, μέσω Γερμανίας. Η διαδρομή που δύναμαι να ακολουθήσω φαντάζει περίπλοκη, καθώς ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να αλλάζω κατεύθυνση. Πιστεύω πως με τη συνδρομή και μόνο του χάρτη, δεν θα έβγαζα άκρη. Να ‘ναι καλά το smartphone και η τελευταία έκδοση της εφαρμογής Navigon που μου φόρτωσε ο Τζανιδάκης, γιατί αλλιώς τώρα θα βρισκόμουν στην Αυστραλία …

Πρώτη φορά αισθάνομαι να μην ξέρω πού πάω και να μη με νοιάζει τίποτα. Το ηλίθιο αυτό μηχάνημα με καθοδηγεί, προσδίδοντάς μου μια αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς, αφαιρώντας μου ένα πρόσθετο άγχος. Γιατί μέχρι τώρα στο ταξίδι, έχει μαζευτεί μπόλικο …

Τα χιλιόμετρα φεύγουν με ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Ως γνωστόν στην Autobahn, δεν υπάρχουν όρια ταχύτητας αλλά ούτε και διόδια. Έχει πλάκα να κινείσαι με 160 km/h και να σε προσπερνούν σαν σταματημένo, Ferrari και Mercedes με 250+km/h. Η σήμανση είναι υποδειγματική, η ποιότητα του δρόμου άριστη και όλα αυτά συνδράμουν τα μάλα προκειμένου να καλύψεις άνετα, γρήγορα και με ασφάλεια μεγάλες αποστάσεις.

Περιορίζομαι μόνο στις απαραίτητες στάσεις μιας και θέλω να καταβροχθίσω χιλιόμετρα προκειμένου να αποφύγω τη νυχτερινή οδήγηση.

6_Day 04 (27) new (Αντιγραφή)

Το κακό σήμερα στην Autobahn είναι πως έχει πάρα πολλή κίνηση. Αρκετά συχνά στριμώχνομαι ανάμεσα σε τεράστιες ουρές αυτοκινήτων. Επίσης γίνονται πολλά έργα και η ζέστη είναι ανυπόφορη. Σύμφωνα με τις φωτεινές ενδείξεις της Autobahn, σε πολλά σημεία η θερμοκρασία κυμαίνεται από 35 έως 38 οC. Αρχίζω να πιστεύω πως ακόμα και η κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες στην Αθήνα, μου φαίνεται παιχνιδάκι. Και πίστεψέ με, δεν υπερβάλλω καθόλου. Η οδήγηση σε συνθήκες ασφυκτικής κίνησης είναι δυσκολότερη στην Autobahn παρά στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά στους δρόμους της Γερμανίας, αισθάνομαι πιο ασφαλής και φυσικά πιο ήρεμος μιας και δεν επικρατεί κομφούζιο αλλά κίνηση …

Σ’ ένα parking, καθωσπρέπει κύριος βγαίνει από το αυτοκίνητό του που έχει παρκάρει δίπλα στη μοτοσυκλέτα μου και με χαιρετάει χαμογελαστός (τι ψυχροί άνθρωποι αυτοί οι Γερμανοί). Σ’ ένα βενζινάδικο τρώω τη μισή κονσέρβα που περίσσεψε από χθες. Εκεί, δέχονται πάλι μόνο την κάρτα της Eurobank. To προσωπικό ευγενέστατο και χαμογελαστό (τι ψυχροί άνθρωποι αυτοί οι Γερμανοί). Λίγα χιλιόμετρα πριν μπω στο Λουξεμβούργο, το GPS με οδηγεί μέσω ενός επαρχιακού δρόμου και μετά πάλι σε αυτοκινητόδρομο. Κάπου εκεί συναντώ για πρώτη φορά, έστω μια νταλίκα με το διακριτικό GR στην πινακίδα της. Μέχρι στιγμής έχω δει από τα Βαλκάνια πολλές νταλίκες με διακριτικά όπως SRB, MK, RO, BG, ΤR. Μέχρι και το διακριτικό του Κοσόβου έχω δει, το RKS. Αλλά διακριτικό GR πρώτη φορά βλέπω εκτός Ελλάδας σε αυτό το ταξίδι. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό …

Μετά τις 19:00, περνώ τα ανύπαρκτα σύνορα Γερμανίας – Λουξεμβούργου. Το μόλις 2.586 km2 έκτασης και 439.539 πληθυσμού (απογραφή 2010) Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου. Πολυεθνικό στο πέρασμα των αιώνων, βρέθηκε υπό την κυριαρχία αρκετών ξένων δυνάμεων και παρόλα αυτά οι κάτοικοί του ανέπτυξαν μια ισχυρή εθνική συνείδηση και το κατέστησαν μια ισχυρή πολιτική οντότητα. Τα γερμανικά αποτελούν την κυρίαρχη γλώσσα στην πλειονότητα των κατοίκων, όμως τα γαλλικά αποτελούν την επίσημη γλώσσα της διοίκησης. Οι δασικές εκτάσεις και τα κοιτάσματα σιδηρομεταλλευμάτων, καθιστούν τη γη του πλούσια. Διαθέτει το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο και το ποσοστό ανεργίας είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Από τα ιδρυτικά μέλη διεθνών οργανισμών όπως της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ και του ΟΗΕ.

Όπως οι περισσότερες χώρες μικρής έκτασης, έτσι και το Λουξεμβούργο, αποτελεί έναν φορολογικό παράδεισο. Είναι πολυεθνικό κράτος με Γερμανούς, Γάλλους, Φλαμανδούς και άλλες εθνότητες. Και κατά κανόνα, τα πολυεθνικά κράτη είναι και τα πιο προοδευτικά. Παρόλο που το πολίτευμά του είναι Συνταγματικό Δουκάτο, οι κάτοικοί του δεν αφήνουν τη θρησκεία ή τον Δούκα να επηρεάζει την πρόοδο και την πολιτική της χώρας. Επίσης, το Λουξεμβούργο, δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ενδεικτικά αναφέρεται, πως έχει νομιμοποιηθεί η ευθανασία και ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της χώρας είναι ομοφυλόφιλος και παντρεμένος με τον εκλεχτό της καρδιάς του. Φαντάζεσαι τι αντιμετώπιση θα είχε ένας τέτοιος πρωθυπουργός στην “κοιτίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας” Ελλάδα;

Και τέλος, μετά από όλα αυτά που καθιστούν τη μικρή αυτή χώρα ξεχωριστή, θα παραθέσω ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από τον Βασίλη Ραφαηλίδη και το βιβλίο του “Λαοί της Ευρώπης: καταγωγή και χαρακτηριστικά”, σχετικό με το Λουξεμβούργο και όχι μόνο:

To Λουξεμβούργο είναι κάτι σαν τη Μακεδονία πριν απ’ το 1912. Ένα τούτι φρούτι λαοτήτων και εθνοτήτων, που μαλλιοτραβιόταν αδιάκοπα, μέχρι που να πέσει η μπάρα των τεχνητών συνόρων με έναν πολιτικό διακανονισμό και να ηρεμήσουν τα πνεύματα, όπως ακριβώς έγινε και στη Μακεδονία μετά το 1912.

7_Day 04 (10) new (Αντιγραφή)

Πλησιάζοντας την πρωτεύουσα, σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό. Το μηχάνημα δεν δέχεται καμία από τις κάρτες μου κι έτσι αφήνω γι’ αύριο τον ανεφοδιασμό. Μετά από λίγα λεπτά, βρίσκομαι έξω από το camping, το οποίο απέχει περίπου 8 km από το κέντρο της πρωτεύουσας.

Το Λουξεμβούργο φημίζεται πως είναι από τις πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης και η τιμή των 9€ που κοστίζει το camping, μου προκαλεί μια ευχάριστη έκπληξη. Στήνω σκηνή, κάνω ένα ντους και ετοιμάζομαι να πάρω το λεωφορείο για να δω την πόλη. Η μέσης ηλικίας μαντάμ στη ρεσεψιόν, μου δίνει πληροφορίες για τα δρομολόγια του λεωφορείου και σε κάποια φάση μου λέει σε έντονο ύφος:

– Που να ξέρω κύριε, τι ώρα επιστρέφει; Δεν χρησιμοποιώ λεωφορείο αλλά το αυτοκίνητό μου!

Σιγά καλέ μαντάμ, πώς κάνεις έτσι; Δεν σου είπα δα, ότι δεν έχεις αυτοκίνητο! Βρίσκομαι στη στάση του λεωφορείου, όπου περιμένω μαζί μ’ έναν Πορτογάλο μετανάστη.

9_Day 04 (32) new (Αντιγραφή)

Στις 22:06 μπαίνουμε μαζί στο λεωφορείο, όπου ο Πορτογάλος επιδεικνύει την κάρτα διαδρομών στον οδηγό κι εγώ είμαι έτοιμος να βγάλω χρήματα από το πορτοφόλι μου για να πληρώσω. O oδηγός όμως δεν τα δέχεται! Μήπως δεν κατάλαβα σωστά; Ρωτώ τον Πορτογάλο τι τρέχει και αυτός με τη σειρά του ρωτάει τον οδηγό γιατί δεν δέχθηκε τα χρήματά μου. Επιστρέφοντας ο Πορτογάλος, μου λέει επί λέξει:

– Φίλε μου, το Λουξεμβούργο είναι καλή χώρα. Όλοι είναι πλούσιοι εδώ πέρα και δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα. Και ο οδηγός δεν σου πήρε χρήματα, γιατί κατάλαβε ότι είσαι τουρίστας. Δεν τους νοιάζει, συνήθως από τουρίστες δεν παίρνουν χρήματα. Κι οι ντόπιοι δεν πληρώνουν, αφού έχουν κάρτα διαδρομών. Κι αν έρθει ο ελεγκτής και σου ζητήσει εισιτήριο, δεν πληρώνεις πρόστιμο. Απλά πληρώνεις το εισιτήριο!

Ο Πορτογάλος, μου δίνει αρκετές πληροφορίες για την πόλη. Είναι ένας άνθρωπος χαμογελαστός και ομιλητικός, έξω καρδιά που λέμε. Οπότε λοιπόν, ακούω με ιδιαίτερη προσοχή έναν άνθρωπο που άφησε την χώρα του, μια φτωχή χώρα, την Πορτογαλία και αναζήτησε μια καλύτερη ζωή στο Λουξεμβούργο:

– Eίμαι από την Βόρεια Πορτογαλία όπου δούλευα όλη την ημέρα για 5 €! Δεν άντεχα άλλο τη φτώχεια, μέχρι που ήρθα στο Λουξεμβούργο και ζω αξιοπρεπώς. Δεν μου λείπει τίποτα. Όλοι είναι πλούσιοι και ευτυχισμένοι εδώ.

Μετά από λίγα λεπτά κατεβαίνω μαζί με τον Πορτογάλο στο κέντρο της πόλης. Πρέπει να πάρει άλλο ένα λεωφορείο για να πάει σπίτι του, το οποίο έρχεται εντός ολίγων λεπτών. Δεν τον ενδιαφέρει, καθώς οικειοθελώς, περπατά μαζί μου τον κεντρικό πεζόδρομο για να με κατατοπίσει στο κέντρο της πόλης. Τον αποχαιρετώ βιαστικά, μιας και τρέχει να προλάβει το λεωφορείο. Τον ευχαρίστησα μέσα από την καρδιά μου για την προθυμία του να εξυπηρετήσει έναν άγνωστο. Ευχαριστώ όμως και για την τύχη που μου έκανε τη χάρη να στείλει άλλον έναν άγνωστο άνθρωπο για λίγες στιγμές στη ζωή μου. Από αυτή τη σύντομη γνωριμία με τον Πορτογάλο, κατάλαβα ένα πράγμα: πως η φτώχεια άμα θέλει, μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο …

Το τελευταίο δρομολόγιο για το camping είναι στις 23:14 (τα πάντα λειτουργούν με ακρίβεια εδώ). Άρα έχω κάτι λιγότερο από 1 ώρα για να δω την πόλη. Δεν πειράζει, μιας και ο τουρισμός δεν είναι είναι το βασικό συστατικό στα δίτροχα ταξίδια μου.

Θυμάμαι όταν πήγα στην Κωνσταντινούπολη, η πρώτη αίσθηση που επεξεργάστηκε ο οργανισμός μου, ήταν η όσφρηση. Και η πρώτη μυρωδιά που αντιλήφθηκε η όσφρησή μου, ήταν τα μπαχαρικά. Άρωμα Ανατολής, είπα τότε. Αυτή τη στιγμή στο Λουξεμβούργο, η πρώτη μυρωδιά που αντιλαμβάνεται η όσφρησή μου, είναι τα έντονα ακριβά αρώματα των περαστικών. Άρωμα χλιδής, λέω τώρα …

Όλες οι ακριβές φίρμες καλλυντικών, ρούχων και άλλων διάφορων, δίνουν έντονο παρών. Εστιατόρια με κολονάτα ποτήρια, κόσμος ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας. Πανάκριβα αυτοκίνητα και πανάκριβες μοτοσυκλέτες, σπινάρουν και γκαζώνουν στους κεντρικούς δρόμους. Παντού βλέπεις πλούτο και χλιδή. Φτώχεια και ένδεια, είναι έννοιες άγνωστες. Πολλές όμορφες, κομψότατες και γοητευτικές γυναίκες. Η εκθαμβωτική παρουσία της ξανθιάς με το μπλε φόρεμα, θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό. Ήταν από τις πιο όμορφες γυναίκες που έχω δει στη ζωή μου …

10_Day 04 (45) (Αντιγραφή)

11_Day 04 (47) (Αντιγραφή)

12_Day 04 (51) (Αντιγραφή)

Πόσα ταξίδια κοστίζει άραγε μια τσάντα;

Πόσα ταξίδια κοστίζει άραγε μια τσάντα;

Στις 23:14 παίρνω το λεωφορείο της επιστροφής και τυγχάνω πάλι στον ίδιο οδηγό, ο οποίος και αυτή τη φορά δεν δέχεται χρήματα. Στο λεωφορείο, όλοι σχεδόν οι επιβάτες φαίνεται να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Μικρή πόλη, λογικά όλοι σχεδόν οι κάτοικοι πρέπει να γνωρίζονται μεταξύ τους …

Σήμερα στο Λουξεμβούργο είδα τον πλούτο και τη χλιδή σε όλο τους το μεγαλείο. Συνάντησα τον Πορτογάλο, έναν φτωχό άνθρωπο από μια φτωχή χώρα που μετανάστευσε σε μια πλούσια, προκειμένου να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή. Προερχόμενος κι εγώ από μια φτωχή χώρα, δύναμαι να παρατηρήσω τις οικονομικές ανισότητες που επικρατούν στην Ευρώπη. Χώρες με υψηλό βιοτικό επίπεδο από τη μια, χώρες με χαμηλό έως μέτριο από την άλλη. Από τη μια μεριά ο πλούτος κι από την άλλη η φτώχεια. Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, θα μου πεις …

Αφού γράψω το ημερολόγιό μου και αφού τσιμπήσω μια κονσέρβα με γεύση κοτόπουλο, πλέον εναποθέτω το ταλαίπωρο κορμί μου στο αναπαυτικό υπόστρωμα. Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Άλλη μια ημέρα έμεινε, με προορισμό το Calais, τον τελευταίο μου σταθμό στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ή μήπως όχι; Δεν κρατιέμαι να πατήσω στο Νησί …

Bonne nuit!

14_Day 04 (61) new (Αντιγραφή)

Έξοδα – Σημειώσεις:

Διαμονή: Camping Bon Accuell (9 €)

Βενζίνη: 46,01 €

Λοιπά: 2,37 €

Σύνολο: 57,38 €

Γενικό Σύνολο: 480,09 €

Στην Autobahn δεν υπάρχουν διόδια αλλά ούτε και όρια ταχύτητας.

Στο Λουξεμβούργο δεν υπάρχουν διόδια.

Σύνορα Αυστρίας – Γερμανίας: ανύπαρκτα.

Σύνορα Γερμανίας – Λουξεμβούργου: ανύπαρκτα.

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Κατηγορίες: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ευρώπη, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σερβία, Ταξίδι, Τσεχία  Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed.You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
22 Σχόλια

Το σχόλιο σας