Τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς τον βοριά


Ημέρα 33η: Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015, Novi Sad – Nis (562,2 km)

Лепа Србија

Χθες αποφάσισα να μείνω άλλο ένα βράδυ στην Σερβία. Προορισμός μου η πόλη Nis, όπου θα μείνω στον ξενώνα Aurora Hostel του φίλου μου Nenad, με τον οποίο μίλησα χθες στο τηλέφωνο προκειμένου να μου κρατήσει ένα κρεβάτι.

Το θέμα όμως είναι μέσω ποιας διαδρομής θα φτάσω στην Nis. Χθες λοιπόν βρέθηκα αντιμέτωπος μ’ ένα τεράστιο δίλημμα. Σκέφτηκα να πάω μέσω Uvac, κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο. Ο ποταμός Uvac είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα που έχω δει σε φωτογραφίες μέχρι τώρα. Πέρσι πέρασα σχεδόν δίπλα από εκεί, αλλά δεν πήρα πρέφα. Όμως τα χιλιόμετρα είναι σχεδόν 600 και απαιτούν περίπου 10 ώρες οδήγησης χωρίς τις στάσεις. Και εκτός αυτού δεν γνωρίζω πώς θα φτάσω στο πολυφωτογραφισμένο σημείο θέας. Kι αν χρειάζεται να περπατήσω 1 ώρα με τα πόδια; Κι αν χρειάζεται να οδηγήσω κάμποσα χιλιόμετρα σε κακοτράχαλο χωματόδρομο; Το αφήνω λοιπόν για την επόμενη φορά που θα έρθω στην Σερβία, όπου θα έχω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου.

Η άλλη μου επιλογή είναι να πάω μέσω Golubac και Kladovo, σε μια διαδρομή που ο ποταμός Δούναβης χωρίζει την Σερβία με την Ρουμανία, αποτελώντας και το φυσικό τους σύνορο. Και αυτό θα κάνω μιας και μίλησα τηλεφωνικώς με τον φίλο μου τον Κυριακόπουλο, του οποίου αυτά τα μέρη του είναι γνωστά και με ενθάρρυνε να περάσω από εκεί. Και εκτός αυτού τα χιλιόμετρα είναι περίπου 550 και απαιτούν περίπου 7,5 ώρες οδήγηση χωρίς τις στάσεις. Άρα λοιπόν θα ακολουθήσω αυτή τη διαδρομή, η οποία φαίνεται πιο “ξεκούραστη”.

Σηκώνομαι στις 09:00 και μετά από λίγα λεπτά βρίσκομαι να απολαμβάνω άλλον έναν πρωινό περίπατο στην αγαπημένη μου πόλη.

Day 33 (5) new (Custom)

Day 33 (6) new (Custom)

Day 33 (8) new (Custom)

Και φυσικά κάθομαι σε μια καφετέρια όπου απολαμβάνω έναν frappe και απ’ ότι παρατηρώ έχει και μια μπάλα παγωτό μέσα. Ο καφές φυσικά δεν πίνεται. Και ακόμα πιο φυσικά, δεν πήγα στην καφετέρια για να απολαύσω καφέ – αν ήταν έτσι θα έφτιαχνα από τον δικό μου. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα στον κόσμο από το να βρίσκεσαι σε μια πόλη της Σερβίας πίνοντας καφέ και να θαυμάζεις το ωραίο φύλο να δίνει ρεσιτάλ με την παρουσία του.

Μετά από λίγα λεπτά βρίσκομαι στο homtel, όπου λίγο πριν φύγω συζητώ με μια άλλη κοπελιά που δουλεύει εκεί. Ένα ζευγάρι μεσήλικων Σέρβων δίπλα μας, παρακολουθεί τη συζήτηση καρφώνοντας το βλέμμα τους πάνω μου με συμπάθεια. Μάλλον κατάλαβαν τα αισθήματά μου γι’ αυτή τη χώρα. Τη χώρα που μισούμε σχεδόν όλος ο πλανήτης πριν μερικά χρόνια …

Κατά τις 10:30 αποχωρώ από το Novi Sad και στα φανάρια ένας Σέρβος οδηγός, μου παίζει έντονα την κόρνα, βγάζοντας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου το χέρι του και με χαιρετάει. Ούτε η πρώτη φορά είναι και φαντάζομαι ούτε και η τελευταία που γίνομαι δέκτης τέτοιας συμπεριφοράς στους σερβικούς δρόμους …

Ούτε 100 km χωρίζουν τις δυο μεγαλύτερες πόλεις της Σερβίας, το Novi Sad και το Βελιγράδι, μέσω του αυτοκινητόδρομου. Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο προκειμένου να φουλάρω βενζίνη. Όμως έχει πάρα πολύ κόσμο και σκέφτομαι πως θα χάσω αρκετά λεπτά της ώρας περιμένοντας τη σειρά μου. Και την ώρα που είμαι έτοιμος να βάλω το κράνος και να φύγω, περνάει από δίπλα μου μια Σέρβα θεά, η οποία για πλάκα με στέλνει στο νοσοκομείο για καρδιογράφημα! Μπαίνει σ’ ένα BMW X4 και ξεκινάμε σχεδόν μαζί …

Για αρκετά χιλιόμετρα κινούμαστε μαζί. Σε κάποια φάση με προσπερνάει – φαίνεται γρήγορη οδηγός. Και σιγά μην αφήσω τέτοια “πρόκληση” αναπάντητη. Την προσπερνάω με πάνω από 180 km/h. Eπόμενη κίνηση: μήπως να της κλείσω τον δρόμο και να της πιάσω την κουβέντα; Όχι – όχι, είμαι σοβαρό παιδί! Μπαίνω στο Novi Beograd και ελαττώνω ταχύτητα και τότε με προσπερνάει και χάνεται από μπροστά μου.

Σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο και κλασσικά ο υπάλληλος μου την πέφτει. Βασικά κάθε φορά που σταματώ σε βενζινάδικο της Σερβίας, έχω αυτήν την αντιμετώπιση. Μην δουν Έλληνα οι Σέρβοι, αμέσως να του πιάσουν την κουβέντα. Όμως αυτός εδώ είναι περίπτωση. Κι ο άτιμος, έχει πάρει φόρα και δεν σταματά να μιλάει:

– Έχω κι εγώ μηχανή και κάθε χρόνο ταξιδεύω στην Ελλάδα! Η Ελλάδα είναι η αγαπημένη μου χώρα! Kάθε φορά που έρχομαι αισθάνομαι πολύ όμορφα! Την αισθάνομαι σαν πατρίδα μου!

Ω, τι σύπτωσις! Λες να γνώρισα το σερβικό alter ego μου; Σίγουρα, αλλά αυτός φαίνεται χειρότερος κι από εμένα! Αφού μιλάει, στο τέλος μου πετά και τη γνωστή παπ@ριά περί “orthodox brothers” που μου γυρίζουν τ’ άντερα κάθε φορά που την ακούω. Του λέω πως δεν με νοιάζει η θρησκεία μιας και έχω πολλούς φίλους καθολικούς, μουσουλμάνους και άλλους. Δείχνει κατανόηση και συμφωνεί μαζί μου. Ωραίος τύπος, φαίνεται πολιτισμένος γιατί υπάρχουν αρκετοί ούγκανοι Σέρβοι, οι οποίοι αν τους πεις πως η θρησκεία σε αφήνει παγερά αδιάφορο, σε κοιτούν μ’ ένα περιφρονητικό ύφος.

Μπαίνω μέσα στο ταμείο να πληρώσω, όπου η ταμίας είναι χωρίς υπερβολές, από τις πιο όμορφες γυναίκες που έχω δει. Ένα κράμα από Svetlana “Ceca” Raznatovic, Sandra Prodanovic “Afrika”, Mia Borisavljevic και Milica Pavlovic! Αφού την ευχαρίστησα και τη χαιρέτησα στα σερβικά, μου σκάει ένα χαμόγελο και με στέλνει στον έβδομο ουρανό! Κι άντε μετά να μου κάνει όρεξη να φύγω από το βενζινάδικο …

Κάθομαι σ’ ένα τραπέζι έξω προσπαθώντας να ανακτήσω δυνάμεις, χτυπώντας δυο κομμάτια πίτσας.

Day 33 (12) new (Custom)

Μετά από λίγο συνεχίζω τον δρόμο μου ακολουθώντας τις υποδείξεις του GPS, το οποίο με περνάει από κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας.

Day 33 (14) new (Custom)

Eυκαιρία λοιπόν να σιγοτραγουδήσω μέσα από το κράνος μου μια “μπαλάντα αντιφρονούντων” από το δημοφιλέστερο hip – hop συγκρότημα της Σερβίας, τους Beogradski Sindikat, οι οποίοι διακρίνονται για τον ακτιβιστικό στίχο τους. Κάτι σαν τους δικούς μας Active Member ας πούμε …

Στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου πληρώνω το αντίτιμο και πλέον βρίσκομαι να οδηγώ στον επαρχιακό δρόμο, ο οποίος περνάει κοντά από τις πόλεις Smederevo και Pozarevac. Το Smedervo ήταν η τελευταία πρωτεύουσα της Σερβίας πριν την οθωμανική κυριαρχία και το Pozarevac ήταν η γενέτειρα πόλη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ουδέν σχόλιο για τον κύριο και το καθεστώς του.

Οδηγώντας σ’ αυτή τη διαδρομή, αμέσως μου γίνεται αντιληπτή η εικόνα της σερβικής επαρχίας που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της με αξιοπρέπεια. Φτωχοί αλλά αξιοπρεπείς οι κάτοικοι της επαρχίας. Και αυτό το παρατηρείς στα σπίτια. Ναι μεν, κάποια είναι “φτωχικά” αλλά νοικοκυρεμένα. Πουθενά δεν βλέπεις εικόνες μιζέριας, ένδειας καις εγκατάλειψης. Κεραμίδια, μικροί κήποι και λουλούδια σε όλα τα μπαλκόνια των σπιτιών. Πουθενά δεν βλέπεις τετράγωνα εκτρώματα που παραπέμπουν σε εγκαταλελειμμένους στάβλους. Τα συντηρούν όσο μπορούν και αυτό δείχνει πόσο αγαπάνε τα σπίτια και τον τόπο τους. Θέλουν να είναι περήφανοι και αξιοπρεπείς, παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Day 33 (18) new (Custom)

Day 33 (19) new (Custom)

Και φυσικά τα ορθόδοξα μοναστήρια ξεφυτρώνουν από παντού σαν τα μανιτάρια. Δυστυχώς μετά το καθεστώς αθεΐας ή και θρησκευτικής ανοχής του Τίτο, ήρθε η θρησκεία να οδηγήσει στον σκοταδιστικό μεσαίωνα, όχι μόνο την Σερβία αλλά και τις άλλες ομόσπονδες δημοκρατίες που αποτελούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία. Εξαίρεση αποτελεί η Σλοβενία, από την οποία απουσιάζει η θρησκευτική ψύχωση που έχει προσβάλλει τα τελευταία χρόνια Σέρβους, Κροάτες και Βόσνιους.

Ο δρόμος κατηφορίζει μέσω μιας καταπράσινης διαδρομής με πολλές στροφές και στο τέλος αντικρίζω τον ποταμό Δούναβη. Με μήκος 2.872 km είναι ο 2ος μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης και ο 29ος στον κόσμο, χαρακτηριζόμενος ως διεθνής υδάτινος δρόμος. Σε αυτό το σημείο αλλά και στη διαδρομή που προτίθεμαι να ακολουθήσω, αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ Σερβίας και Ρουμανίας.

Day 33 (25) new (Custom)

Από τα πρώτα χιλιόμετρα η διαδρομή με προϊδεάζει για το τι θα δουν τα μάτια μου στη συνέχεια.

Day 33 (29) new (Custom)

Ένας παραποτάμιος δρόμος γεμάτος στροφές κατά μήκος μιας καταπράσινης διαδρομής που περνάει μέσα από τούνελ και σε ορισμένες περιπτώσεις κάτω από θεόρατους βράχους! Απέναντί μου η γεμάτη ανεμογεννήτριες Ρουμανία. Η κίνηση των πλοίων και των αυτοκινήτων είναι αρκετή.

Παρένθεσις: επιστρέφοντας από το ταξίδι, μετά από αρκετούς μήνες ανακάλυψα ένα όμορφο videoclip, το οποίο γυρίστηκε σ’ αυτή τη διαδρομή. Είναι από το μουσικό συγκρότημα Uciteljice, με τρεις όμορφες κοπελιές από την Κροατία και την Σλοβενία. Ας απολαύσουμε λοιπόν, τις φυσικές ομορφιές των Βαλκανίων αλλά και τις φυσικά όμορφες Uciteljice…

Σύντομα βρίσκομαι στο Golubac όπου πάνω στον δρόμο βρίσκεται το φημισμένο κάστρο στο οποίο αυτή τη στιγμή γίνονται εργασίες συντήρησης. Το κάστο χτίστηκε τον 14ο αιώνα και στο οποίο το 1428 έλαβε χώρα άλλη μια από τις πάμπολες μάχες που έδωσαν οι Σέρβοι εναντίον των Οθωμανών. Οι Σέρβοι ήταν αυτοί που δημιούργησαν τα περισσότερα και διαρκέστερα προβλήματα στους Οθωμανούς με συνεχείς εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Γι’ αυτό και η ιστορία τους έχει προσδώσει τη φήμη του πιο ανυπότακτου και δυσκολοκατάβλητου λαού των Βαλκανίων.

Day 33 (30) new (Custom)

Day 33 (33) new (Custom)

Day 33 (34) new (Custom)

Κινούμενος προς Kladovo, συνειδητοποιώ πως αυτή η διαδρομή είναι από τις πιο όμορφες και ξεχωριστές που έχω οδηγήσει στα Βαλκάνια και όχι μόνο.

Day 33 (36) new (Custom)

Day 33 (37) new (Custom)

Day 33 (45) new (Custom)

Day 33 (46) new (Custom)

Day 33 (48) new (Custom)

Day 33 (49) new (Custom)

Σε κάποια φάση βλέπω στ’ αριστερά μου μια πινακίδα που γράφει “Lepenski Vir” και σε κλάσματα δυτερολέπτου ο εγκέφαλος μου δίνει εντολή να στρίψω και να την ακολουθήσω. Αμέσως ανακαλώ τη μνήμη μου, η οποία λέει πως αυτές τι δυο περίεργες λέξει τις είχα διαβάσει στο βιβλίο “Μυστική Σερβία” των συγγραφέων Γιώργου Στάμκου και Μίλιτσα Κοσάνοβιτς. Tόσο η “Μυστική Σερβία” όσο και τα “Στοιχειωμένα Βαλκάνια” των εν λόγω συγγραφέων, είναι δυο βιβλία τα οποία με έκαναν να δω με διαφορετικό μάτι τα Βαλκάνια από δυο συγγραφείς που τα γνωρίζουν όσο λίγοι.

Day 33 (50) new (Custom)

Ακολουθώντας την πινακίδα οδηγούμαι σ’ έναν χώρο όπου εκεί υπάρχει ένα εστιατόριο με θέα τον Δούναβη. Η πινακίδα λέει πως αν περπατήσω 400 m θα βρεθώ στον αρχαιολογικό χώρο των Lepenski Vir και φυσικά δεν χάνω ευκαιρία.

Στην αρχή βλέπω κάτι μικρά παραδοσιακά σπιτάκια. Περπατώ ένα μονοπάτι ανάμεσα σε δέντρα και φτάνω στον αρχαιολογικό χώρο, ο οποίος είναι κρυμμένος σε μια δασώδη όχθη του Δούναβη.

Day 33 (52) new (Custom)

Day 33 (53) new (Custom)

Day 33 (57) new (Custom)

Οι Lepenski Vir, ήταν ένας αυτόχθων βαλκανικός πολιτισμός, ο οποίος εντοπίστηκε στην κοιλάδα του Δούναβη και χρονολογείται μεταξύ 7.000 – 6.000 πΧ. Και οι σερβικοί σοβινιστικοί κύκλοι τονίζουν πως οι Σέρβοι αποτελούν τους απόγονους αυτού του πολιτισμού! Τελικά είναι να κλαις και να γελάς με τους σοβινιστικούς κύκλους ανεξαρτήτου προελεύσεως …

Day 33 (59) new (Custom)

Day 33 (60) new (Custom)

Day 33 (61) new (Custom)

Day 33 (63) new (Custom)

Day 33 (66) new (Custom)

Η γνωστή επιδημία του αυτοχθονισμού που έχει προσβάλλει όλους τους λαούς των Βαλκανίων. Οι Αλβανοί θεωρούν τους εαυτούς τους ως τους απόγονους των αρχαίων Ιλλυριών, οι Έλληνες ως απόγονους των αρχαίων Ελλήνων, οι Σλαβομακεδόνες των αρχαίων Μακεδόνων, οι Βούλγαροι των αρχαίων Θρακών. Ώρες – ώρες αναρωτιέμαι πόσο ανόητοι είμαστε. Τσακωνόμαστε μεταξύ μας για το ποιος έχει τους πιο ένδοξους προγόνους. Η μ@λακία μας δεν έχει όρια. Και στην τελική, αρχίζω να πιστεύω πως όλοι εμείς οι Βαλκάνιοι αντί να αγωνιστούμε και να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον, πιο πολύ αγωνιζόμαστε για το πώς θα φτιάξουμε ένα καλύτερο παρελθόν. Έτσι για να αισθανθούμε ανώτεροι από τον γείτονα. Άμα είσαι σοβινιστής και εθνικιστής, είναι πολύ λογικό να έχεις πολλά κενά αέρος στο κρανίο σου. Γι’ αυτό λοιπόν και τα Βαλκάνια αποτελούν τον φτωχό συγγενή της Ευρώπης. Τα φτωχά και κολλημένα μυαλά, είναι αναγκασμένα να μένουν στάσιμα πιστεύοντας σ’ αυτές τις ηλιθιότητες. Τα ανεξάρτητα και υγιή μυαλά όμως προοδεύουν και εξελίσσονται.

Μετά από αυτήν την ενδιαφέρουσα στάση, ανεβαίνω ξανά στη μοτοσυκλέτα μου, συνεχίζοντας την πορεία μου προς Kladovo. Η διαδρομή μπορεί να είναι καταπληκτική, όμως ο δρόμος είναι σε κακή κατάσταση. Συνεχόμενα μπαλώματα υποβάλλουν σε σκληρό έλεγχο τις αναρτήσεις της μοτοσυκλέτας και αμέτρητα τρομακτικά τούνελ χωρίς φωτισμό με κάνουν να νομίζω πως βρίσκομαι στο “τρένο του τρόμου”. Σ’ ένα από αυτά τα τούνελ υπάρχει χαλίκι το οποίο με κάνει να χάσω για ελάχιστες στιγμές τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας, ευτυχώς χωρίς δυσάρεστες συνέπειες.

Η διαδρομή συνεχίζει να μ’ εντυπωσιάζει πιο πολύ. Ο Δούναβης στενεύει κι άλλο, φέρνοντας πιο κοντά την Σερβία και την Ρουμανία. Σε κάποια σημεία το τοπίο “νορβηγίζει” επικίνδυνα κάνοντάς με να νομίζω πως βρίσκομαι σ’ ένα νορβηγικό φιόρδ …

Day 33 (75) new (Custom)

Day 33 (76) new (Custom)

Day 33 (79) new (Custom)

Day 33 (81) new (Custom)

Day 33 (87) new (Custom)

Day 33 (88) new (Custom)

Day 33 (89) new (Custom)

Πλησιάζοντας το Kladovo, βλέπω μια γέφυρα η οποία και οδηγεί στην Ρουμανία. Αχ, αυτή η Ρουμανία πόσο με γοήτευσε στην πρώτη και μοναδική μέχρι στιγμής επίσκεψή μου σε αυτή. Κάνω την καρδιά μου πέτρα υποσχόμενος πως την επόμενη φορά θα ξαναπάω σ’ αυτήν την πανέμορφη χώρα.

Σταματώ στο Kladovo για μια στάση ξεμουδιάσματος και πλέον αλλάζω πορεία κινούμενος νότια προς Nis.

Day 33 (91) new (Custom)

Η κατάσταση του οδοστρώματος χειροτερεύει και φαίνεται πως βρίσκομαι κάπου απόμερα. Nαι, αυτή την Σερβία θέλω να δω. Την απόμακρη, αυτήν που δεν τραβάει τουρίστες και κόσμο. Αυτήν της επαρχίας που δεν βρίσκεται στους “must to see” προορισμούς. Αυτήν που δεν τραβάει τα φώτα πάνω της. Εκεί που βλέπεις την φτώχεια να εναγκαλίζεται με την περηφάνια. Την αγνότητα με την αξιοπρέπεια. Εκεί που οδηγείς σχεδόν μόνος χωρίς να ξέρεις πού θα σε βγάλει ο δρόμος. Αυτό έζησα πέρσι στην Σερβία και γι’ αυτό ήθελα να μείνω άλλη μια ημέρα σ’ αυτήν.

Day 33 (94) new (Custom)

Day 33 (95) new (Custom)

Day 33 (99) new (Custom)

Στα πρώτα χιλιόμετρα μετά το Kladovo, αντικρίζω μια γέφυρα που είναι κατεστραμμένη, για άγνωστο λόγο. Ίσως να είναι από τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 2014; Δεν γνωρίζω να απαντήσω με σιγουριά …

Είμαι σε μια φτωχική πλευρά αυτής της χώρας και σκέφτομαι πόσο πίσω την γύρισε ο πόλεμος. Πόσο ανεπανόρθωτο κακό της έκανε, τόσο στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, όσο και στον τρόπο σκέψης της μάζας. Πολλά μυαλά γύρισαν στον μεσαίωνα τυφλωμένα από εθνικιστικά πάθη. Άλλα βρήκαν καταφύγιο στη θρησκεία. Δυστυχώς οι σημαίες και οι θρησκείες πάντα βρίσκουν τον τρόπο σε τέτοιου είδους καταστάσεις να επηρεάζουν αρνητικά τη σκέψη πολλών αφελών (αν και συχνά καλοπροαίρετων) ανθρώπων …

Και σκέφτομαι πόσα χρόνια πίσω την γύρισαν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ και το απάνθρωπο εμπάργκο της Δύσης. Λες και δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τίποτα όρθιο! Την καταδίκασαν σε μαρασμό, αφού πρώτα την εξευτέλισαν και τη συκοφάντησαν διεθνώς. Πιστεύω πως κάποια στιγμή θα σταθεί όρθια στα πόδια της. Πόσες φορές την βομβάρδισαν και την πολέμησαν οι Δυτικοί; Πολλές! Κι όμως, κάθε φορά τη βλέπεις και ορθώνει το ανάστημά της. Δεν πέφτει αμαχητί. Διαθέτει άφθονο πλούτο τόσο σε έδαφος όσο κα υπέδαφος, έχει αξιόλογους επιστήμονες, βιομηχανική υποδομή κι άλλα πολλά. Και παραδοσιακά, είναι μια χώρα που δεν υποτάσσεται εύκολα. Αυτό με κάνει να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της.

Βέβαια, αν κοιτάξουμε και την άλλη όψη του νομίσματος, η Σερβία είναι εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ. Από τη μια αυτό της δίνει το δικαίωμα να είναι κύρια του εαυτού της και από την άλλη την έχει αφήσει πίσω όσον αφορά την ανάπτυξη και την ασφάλεια. Και αυτό το παρατηρείς βλέποντας την πιο σύγχρονη ευρωπαϊκή εικόνα που έχουν για παράδειγμα η Σλοβενία και η Κροατία. Και δυστυχώς η Σερβία δεν έχει προοδεύσει και κατά συνέπεια αναπτυχθεί όπως οι άλλες δυο χώρες. Λες και θέλει να μείνει καθηλωμένη στη βαλκανική φτώχεια ενώ έχει όλα τα φόντα να γίνει μια πλούσια χώρα όπως ήταν κάποτε η Γιουγκοσλαβία. Αναμφίβολα, το μέλλον της Σερβίας είναι στην Ευρώπη. Γιατί είναι μια χώρα που ανήκει στον δυτικό πολιτισμό. Η Σερβία έχει όλα τα φόντα για να μπει στην ΕΕ αλλά το κόβω πολύ δύσκολο καθώς πρέπει να έρθει σε ρήξη με το παρελθόν της αναγνωρίζοντας το Κόσοβο. Θα βρεθεί όμως μια μελλοντική κυβέρνηση να το αναγνωρίσει με την προοπτική να μπει η Σερβία στην ΕΕ; Δύσκολο έως απίθανο μου φαίνεται. Και νομίζω πως οι Σέρβοι πρέπει να αναρωτηθούν το πιο απλό: θέλουν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους ή θέλουν να τραβήξουν έναν μοναχικό δρόμο υποταγμένοι σε εθνικιστικούς μύθους; Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο θα καλυτερεύσει η ζωή του μέσου Σέρβου αν η χώρα μπει στην ΕΕ …

Mετά το Zajecar οδηγώ σε μια ανηφορική διαδρομή όπου ο δρόμος είναι εκπληκτικός. Τέτοια ποιότητα οδοστρώματος συναντάς μόνο σε ευρωπαϊκούς δρόμους. Kαι φυσικά δεν χάνω ευκαιρία να το διασκεδάσω αυξάνοντας τους ρυθμούς μου.

Day 33 (104) new (Custom)

Η ένδειξη της ρεζέρβας αρχίζει να αναβοσβήνει και σταματώ σ’ ένα βενζινάδικο στο Svrljig, όπου κάνω μια στάση αρκετών λεπτών. Ο βενζινοπώλης αν και μιλάει μόνο σερβικά, έχει όρεξη για κουβέντα. Άλλο που δεν θέλω κι εγώ. Με ρωτάει αν είμαι Grcki (Γκρέτσκι = Έλληνας) παρατηρώντας την πινακίδα μου. Είναι ωραία φάση να μιλάς σε μια ξένη γλώσσα από την οποία γνωρίζεις ελάχιστες λέξεις.

Day 33 (112) new (Custom)

Μετά από λίγα χιλιόμετρα φτάνω στην Nis, όπου κινούμαι στον κεντρικό δρόμο.

Day 33 (116) new (Custom)

Σε κάποια φάση παραλίγο να χάσω τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας και να γίνω χαλκομανία στο παρμπρίζ του προπορευόμενου αυτοκινήτου, σε παρακείμενο στύλο και παραπλήσιο κάδο απορριμμάτων. Αιτία μια εντυπωσιακή μελαχρινή νεαρά, μια Σέρβα θεά για να το πω απλά και χωρίς λυρισμούς. Τα προπορευόμενα οχήματα της έπαιζαν δυνατά τις κόρνες με συχνότητα εφάμιλλη γαμήλιας πομπής. Κι όταν την αντιλαμβάνομαι από το στόμα μου βγαίνει μια μακρόσυρτη ιαχή “ωωωωωωωωωωωωω”! Τελικά το να κυκλοφορείς σε σερβικούς δρόμους είναι κάτι το οποίο αυξάνει την πιθανότητα τροχαίου ατυχήματος. Αν το σκεφτούν καλύτερα οι ιθύνοντες της BMW, πιθανότατα να γράφουν στα εγχειρίδια χρήσης των μοτοσυκλετών τους προτάσεις του στυλ “μην κυκλοφορείτε σε σερβικούς δρόμους, γιατί αυξάνoνται κατά 96,456790 % οι πιθανότητες ατυχήματος” …

Κατά τις 19:30 φτάνω στον γνώριμό μου ξενώνα Aurora Hostel όπου με υποδέχεται ο ιδιοκτήτης και πλέον φίλος μου, ο Nenad μ’ ένα “γειά σου” στα ελληνικά. Γνωριστήκαμε πέρσι όταν έφθασα εκεί. O Νenad, όπως είχα γράψει και τότε, έζησε από το 1993 έως το 1996 στο Άργος και στο Ηράκλειο, την πόλη που μένω δηλαδή. Ε, δεν ήθελε και πολύ για να γίνουμε δυο καλοί φίλοι.

Το Aurora Ηostel, παλαιότερα ήταν το τουρκικό προξενείο στην Nis και ανακατασκευάστηκε, όπου σήμερα λειτουργεί ως ξενώνας. Eκεί συναντάς ταξιδιώτες, κυρίως νεαρής ηλικίας από διάφορα μέρη του κόσμου.

Day 33 (118) new (Custom)

Τα λέμε για αρκετή ώρα, και στη συνέχεια παρκάρω τη μοτοσυκλέτα μου στο κλειστό υπόγειο parking. Μέχρι να κάνω ντους και να ετοιμαστώ έχει πάει 22:00 και χαιρετώ τον Nenad κατευθυνόμενος στο κέντρο της πόλης, το οποίο απέχει περίπου 5 λεπτά με τα πόδια.

Δεύτερη φορά στην Nis, μια ιστορική πόλη της Σερβίας. Τεράστιος πεζόδρομος, αρκετός κόσμος να πηγαινοέρχεται, ο ποταμός Nisava, το κάστρο της πόλης, αρκετά μαγαζιά και καφετέριες. Η πόλη σφύζει από ζωή …

Για την Nis έχω γράψει στο παρελθόν και αυτή τη φορά θα αναφέρω δυο προτάσεις για φαγητό, από τον Nenad. Tην καλύτερη pljeskavica θα την βρεις στην καντίνα στον πεζόδρομο, δίπλα στα Mc Donalds. Εγώ δυστυχώς μπερδεύτηκα και δοκίμασα και φέτος από την άλλη καντίνα, λίγο παραπάνω. Για καλό φαγητό, το εστιατόριο Kafana Kod Rajka είναι πολύ καλή επιλογή.

Day 33 (123) new (Custom)

Day 33 (124) new (Custom)

Day 33 (128) new (Custom)

Η Νis, αποτέλεσε τη γενέτειρα πόλη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο οποίος εκτός από παιδοκτόνος, συζυγοκτόνος, γαμπροκτόνος, εγγονοκτόνος κι ένα σωρό άλλα μακάβρια που τελειώνουν σε “όνος”, προκάλεσε και χιλιάδες άλλα θύματα στους πολέμους του. Κι όμως η “θρησκεία της αγάπης” τιμάει ως Άγιο έναν “ορθόδοξο τζιχαντιστή”! Ναι μεν κάθαρμα ο Μέγας Κωνσταντίνος, αλλά πανέξυπνος. Χαίρω πολύ, κι ο Αδόλφος ήταν πανέξυπνος, αλλά κάθαρμα και αυτός. Είχε πιάσει το νόημα ο τυπάς, βρίσκοντας τον τρόπο να κάνει ό,τι θέλει τον λαό του. Και για να ελέγξεις τον λαό σου, θες έναν αυτοκράτορα να ελέγχει το σώμα του κι έναν θρησκευτικό ηγέτη να ελέγχει τη σκέψη του. Ήταν αυτός που θεμελίωσε το σύμβολο της χριστιανικής πίστεως και αυτός που σκαρφίστηκε τρόπους χριστιανικής λατρείας. Και αυτά που σκαρφίστηκε ο Μέγας Κωνσταντίνος, τα πιστεύουμε ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά! Αλλά δεν επιμένω σ’ αυτό μιας και είναι θέμα προσωπικής πίστης …

Day 33 (126) new (Custom)

Είχα ξαναγράψει παλαιότερα πως πολλοί Έλληνες λανθασμένα πιστεύουν πως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς. Φυσικά αυτό το ψέμα, αυτή η ανοησία δεν ισχύει. Και αν δεν κάνω λάθος, το ίδιο πιστεύουν και οι Ρώσοι, οι Σέρβοι, οι Ρουμάνοι και άλλοι ορθόδοξοι λαοί, πως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία τους ανήκει ολοκληρωτικά. Άμα είσαι γρόθος ατελείωτος που λένε και στην Κρήτη, μπορείς να πιστέψεις ό,τι ανοησία βάλει το αρρωστημένο σου κεφάλι. Όσοι έχουν έστω και μια μικρή γνώση από ιστορία, γνωρίζουν πως το Βυζάντιο ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία, της οποίας μέρος αποτελούσαν και οι Έλληνες. Απλά η κοινή γλώσσα της αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή ήταν αρχικά τα λατινικά και μετά τα ελληνικά. Και ακόμα καλύτερα γνωρίζουν πως εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε εθνική συνείδηση. Και πώς να υπάρξει όταν εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν εθνικά κράτη παρά μόνο αυτοκρατορίες χωρίς καθορισμένα σύνορα; Ο δε χαρακτηρισμός Έλληνας, αποκτούσε διαφορετικές έννοιες στο πέρασμα των χρόνων. Χαρακήριζε τον ειδωλοάτρη στην αρχή, τον ορθόδοξο στη συνέχεια και τον αστό μετέπειτα, ανεξάρτητα από ποια γλώσσα μιλούσε ή από πού κρατούσε η σκούφια του. Κι όμως εμείς στην Ελλάδα έχουμε μάθει να οικειοποιούμαστε τα πάντα! Όπως οικειοποιούνται οι γείτονες της πΓΔΜ τη μακεδονική ιστορία για παράδειγμα. Και αν ρωτήσεις το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, θα σου πουν πως το Βυζάντιο και η Κωνσταντινούπολη, αποτελούν ελληνική γη! Και ότι η Αγιά Σοφιά ανήκει μόνο στους ορθόδοξους Έλληνες. Με τέτοια σοβινιστική ιστορία που μας μαθαίνουν στο σχολείο, είναι φυσικό και επόμενο να πιστεύουμε αυτές τις ανοησίες. Η Μεγάλη Ιδέα μπορεί να σταμάτησε το 1922, αλλά δυστυχώς τα κατάλοιπά της βρίσκονται ακόμα και σήμερα σε πολλούς βρώμικους εγκεφάλους που ελπίζουν πως πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά τους θα ‘ναι …

Και μια επισήμανση για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία: η ονομασία της ήταν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όχι Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο χαρακτηρισμός Βυζάντιο ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ήταν μεταγενέστερος και χρησιμοποιήθηκε από ιστορικούς για να χαρακτηρίσουν εκείνη την περίοδο. Και από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, κανείς τους δεν γεννήθηκε στον τωρινό ελλαδικό χώρο, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Σλάβοι, Ιλλυριοί κτλ. Και το τραγελαφικό είναι πως εμείς, τους θεωρούμε όλους Έλληνες! E, λογικό είναι όταν μας έχουν καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση πως το Βυζάντιο ήταν το παλαιό ελληνικό κράτος …

Ο βυζαντινός πολιτισμός, επηρεάστηκε από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πόσο μεγάλη σχέση έχουν δυο εντελώς διαφορετικοί πολιτισμοί; Τι σχέση έχει ο χριστιανισμός με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα; Τι σχέση έχει η μεταφυσική με τον ορθολογισμό; Η μεγαλύτερη ίσως προσφορά του βυζαντινού πολιτισμού στον ελληνισμό ήταν η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας, έστω και αλλοιωμένης …

Όντως ο βυζαντινός πολιτισμός επηρέασε όλους τους ορθόδοξους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης (που δεν είναι τυχαία ορθόδοξοι). Εμείς οι μεταγενέστεροι Έλληνες, επηρεαστήκαμε σε μεγαλύτερο βαθμό από τον βυζαντινό πολιτισμό παρά από τον αρχαίο ελληνικό. Και ίσως περισσότερο πολιτιστική σχέση έχουμε με τους Βυζαντινούς παρά με τους αρχαίους Έλληνες. Κι ακόμα πιο πολύ σχέση έχουμε με τους ορθόδοξους ή μη γείτονές μας παρά με τους Ευρωπαίους. Οι Ευρωπαίοι ίσως έχουν περισσότερη πολιτιστική σχέση με τους αρχαίους Έλληνες απ’ ότι εμείς. Εμείς απλά έχουμε γλωσσική …

Και κάτι τελευταίο: μετά το Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054 (προφανώς μ.Χ.) οι χριστιανικοί λαοί της Ανατολικής Ευρώπης ακολούθησαν την Ορθόδοξη Εκκλησία και οι λαοί της υπόλοιπης Ευρώπης ακολούθησαν την Καθολική. Είναι άραγε τυχαίο που οι ορθόδοξες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης διακατέχονται από έναν έντονο και ανεξήγητο αντιευρωπαϊσμό ή αντιδυτικισμό; Αλλά ας όψεται η συστηματική προπαγάνδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έχει κάνει χώρες όπως η Ελλάδα που παραδοσιακά ανήκει στη σφαίρα επιρροής της Δύσης, να αντιμετωπίζει με καχυποψία καθετί ευρωπαϊκό ή δυτικό. Γι’ αυτό και κάποιοι αφελείς περιμένουν το ομόδοξο “ξανθό γένος που θα μας σώσει”, άσχετα αν μας έχει προδώσει αρκετές φορές στο παρελθόν …

Λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα επιστρέφω στον ξενώνα γεμάτος από μια συναρπαστική ημέρα σε μια χώρα που τόσο λατρεύω. Το δωμάτιο θα το μοιραστώ με τρία άτομα, από τα οποία γνώρισα τον έναν, ο οποίος είναι Καναδός.

Αύριο λοιπόν επιστρέφω στην Ελλάδα. Λείπω πάνω από έναν μήνα και την άφησα σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Δεν έζησα όλες αυτές τις καταστάσεις και αγωνιώ να δω πως έχουν διαμορφωθεί πλέον τα πράγματα εκεί. Έχουν μείνει τα ίδια; Άλλαξαν προς το καλύτερο ή το χειρότερο; Ίδωμεν …

Лаку ноћ!

Έξοδα – Σημειώσεις:

Διαμονή: Αurora Hostel (9 €)

Βενζίνη: 32,93 €

Διόδια: (2 σταθμοί / 2,50 €)

Λοιπά: 12,64 €

Σύνολο: 57,07 €

Γενικό Σύνολο: 2.301,55 €

« Προηγούμενη Σελίδα Επόμενη Σελίδα »
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
Κατηγορίες: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ευρώπη, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σερβία, Ταξίδι, Τσεχία  Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed.You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
22 Σχόλια

Το σχόλιο σας